II SA/Po 1736/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus ( spr ) As.sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w K. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus JFS Decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] Prezydent Miasta O., po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] uchylił decyzję – dowód rejestracyjny serii [...] wydany w dniu [...] sierpnia 1996 r. na nazwisko W. T. dla pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], numer podwozia [...], i jednocześnie odmówił rejestracji pojazdu. Uzasadniając decyzję organ wskazał, iż dnia [...] sierpnia 1996 r. pracownik Wydziału Komunikacji wydał decyzję – dowód rejestracyjny serii [...] na nazwisko W. T. zam. [...]. Następnie dnia [...] grudnia 2001 r. Prezydent Miasta O. otrzymał sprzeciw Prokuratora Prokuratury Okręgowej w O. w sprawie wydania ostatecznej decyzji Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta O. z dnia [...] sierpnia 1996 r. w przedmiocie wydania dowodu rejestracyjnego serii [...] numer [...] dla pojazdu marki [...] numer rejestracyjny [...] numer podwozia [...], numer silnika [...] na nazwisko W. T.; oraz w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa i uchylenie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa decyzji ostatecznej, albowiem wydanie dowodu rejestracyjnego tego pojazdu nastąpiło w wyniku przestępstwa, a dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Podkreślono, że przedmiotowy samochód został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny bez uiszczenia należności celno – podatkowych. Postanowieniem z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] Starosta K. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] na nazwisko R. P., zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] września 1996 r. Uzasadniając wskazano, iż decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. stwierdzono nieważność dowodu rejestracyjnego nr [...] wydanego na samochód marki [...]. Wyjaśniono, że rejestracji pojazdu na nazwisko skarżącego dokonano nie znając nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów które istniały w dniu wydania decyzji, tj. [...] września 1996 r. W uzasadnieniu wskazano na podstawę prawną z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071). Starosta Powiatowy w K., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa i art. 151 § 1 pkt 2 kpa, decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] września 1996 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2002 r. skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wyjaśniono, że organ rejestrujący w O. uchylił decyzję w sprawie rejestracji pojazdu, a Starosta Powiatu K. wznowił postępowanie odnośnie rejestracji tego pojazdu, istniały więc przesłanki do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W ocenie organu drugiej instancji Starosta K. zgodnie z prawem uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w K., bowiem decyzja ta została wydana na podstawie decyzji organu rejestrującego w O., który ją uchylił. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO i zwolnienie od kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie w takich sprawach przepisy poprzednio obowiązujące, a mianowicie odpowiednie postanowienia ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją - zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. "Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową polegającą na stworzeniu prawnych możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną." (W. Chróścielewski, J.P.Tarno; Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi; Warszawa 2004). Przepis artykułu 145 § 1 i art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) zawierają wyczerpujący katalog przyczyn postępowania. Natomiast wznowione już postępowanie zgodnie z "art. 151 § 1 k.p.a. przewiduje tylko dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 k.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, a gdy podstawy te są - uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy" (wyrok NSA z dn. 9 marca 1987 r., sygn. II SA 1389/86). Decyzja wydana w przedmiotowej sprawie, przez organ pierwszej instancji posiada w swej sentencji jedynie rozstrzygnięcie uchylające decyzję z dn. [...] września 1996 r., podczas gdy "logiczną konsekwencją poszczególnych etapów postępowania wznowieniowego, którego celem jest ponowne rozpoznanie sprawy, jest w przypadku istnienia podstaw wznowienia, uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie w tym samym postępowaniu nowej decyzji merytorycznej". (wyrok NSA z dn. 31 maja 1995 r., sygn. III SA 430/94). W decyzji, którą organ wydaje na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa należy zawrzeć rozstrzygnięcie usuwające z obrotu prawnego decyzję opartą o wadliwe ustalenie faktyczne, a następnie rozstrzygnąć sprawę merytorycznie. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji podając podstawy prawne wydanej decyzji prawidłowo wskazał na art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa, jednak postąpił niezgodnie z obowiązującymi przepisami, odstępując od wydania nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zaskarżoną decyzją nie przyznano żadnych uprawnień, które podlegałyby wykonaniu. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus JFS