II SA/Po 1745/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Asesor sądowy Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2006r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę , 2. przyznaje adwokatowi T. R. kwotę [...] od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. /-/Sz. Widłak /-/M. Lorych-Olszanowska /-/W. Długaszewska Burmistrz Miasta i Gminy W., decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U.Nr 87, poz. 960 z 2001 roku ze zm.), po przeprowadzeniu, na wniosek M. M. postępowania administracyjnego, orzekł o wymeldowaniu H. M. z pobytu stałego z lokalu położonego we W., ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż H. M. w lutym 2002 roku zabrał należące do niego rzeczy osobiste i dobrowolnie opuścił mieszkanie. Obecnie przebywa w miejscowości K. nr [...]. Powyższe potwierdziły oględziny przedmiotowego lokalu przeprowadzone w 19 marca 2003 roku. H. M. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji. Wojewoda decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt. l Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust.2 ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960/, po rozpatrzeniu odwołania H. M., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w pisemnych wyjaśnieniach skierowanych do Urzędu Miasta skarżący oświadczył, iż lokal we W. opuścił w lutym 2002 roku. Nie opuścił go dobrowolnie. Został pobity i wyrzucony z mieszkania przez wnioskodawczynię i syna. Wnioskodawczyni wymieniła zamki w drzwiach, uniemożliwiając skarżącemu korzystanie ze spornego lokalu. Na rozprawie administracyjnej wnioskodawczyni stwierdziła, iż skarżący przed opuszczeniem mieszkania w lutym 2003 roku wynosił z domu przedmioty gospodarstwa domowego. Po opuszczeniu mieszkania skarżący nie próbował do niego wrócić. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy stanowi podstawę do ustalenia, iż H. M. w miejscu stałego zameldowania nie mieszka. Zamieszkiwanie w powyższym lokalu skarżącemu uniemożliwia wnioskodawczyni wraz z osobami tam mieszkającymi. Skarżący po opuszczeniu mieszkania przy ul. [...] nie złożył w organach Prokuratury zawiadomienia, że wnioskodawczyni uniemożliwia mi korzystanie z lokalu, w którym był zameldowany na pobyt stały. Jak wskazał dalej organ, skoro w przedmiotowej sprawie udowodniono, iż została spełniona przesłanka art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji i orzekł, jak w sentencji. H. M. wniósł skargę na decyzję Wojewody domagając się jej uchylenia orz uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W.. W uzasadnieniu skargi wskazał, m.in., że został pobity i wyrzucony przez syna i małżonkę z domu. Ponadto, iż od momentu opuszczenia przez niego mieszkania tj. od dnia 6.02.2002 roku było znane jego miejsce pobytu. Wojewoda, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 roku ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 1 ust. 2 wskazanej ustawy ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją a istniejącym stanem rzeczy ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.04.2003r.V SA 3657/02 Wspólnota 2004/8/55) Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ administracji na podstawie poczynionych ustaleń prawidłowo przyjął, iż H. M. nie zamieszkuje w spornym lokalu we W., ul. [...], co sam skarżący przyznaje. Skarżący po opuszczeniu spornego mieszkania nie podjął żadnych czynności prawem przewidzianych, celem powrotu do mieszkania, w którym był zameldowany na pobyt stały. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W przedmiotowej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, iż skarżący wyprowadził się z mieszkania we W., ul. [...] i nie mieszka tam od 2002 roku. Zdaniem Sądu Administracyjnego, dokonanej przez organ administracyjny oceny spełnienia przesłanki opuszczenia przez H. M. lokalu dobrowolnie, nie podważa podniesiona przez skarżącego w skardze okoliczność, że został wyrzucony ze wspólnego mieszkania. Należy bowiem w tym miejscu zwrócić uwagę, co wynika z akt sprawy i wyjaśnień samego skarżącego, iż nigdy nie podejmował on żadnych działań w celu powrotu do wskazanego wyżej mieszkania. Wszystkie wskazane wyżej okoliczności, jak i fakt, iż skarżący nie mieszka w mieszkaniu we W., ul. [...] od 2002roku, uzasadniają ocenę, iż wyprowadzenie się skarżącego z mieszkania ma charakter trwały. Jednocześnie wskazać należy, iż w sytuacji nie budzącego wątpliwości, ustalenia, iż skarżący nie mieszka ( nie przebywa z zamiarem stałego pobytu) w mieszkaniu we W., ul. [...], pozostałe okoliczności podnoszone przez skarżącego, takie jak kwestie majątkowe, jak i to, że znane było miejsce pobytu skarżącego po opuszczeniu mieszkania, pozostają bez znaczenia dla oceny przedmiotowej sprawy, W świetle powyższego należy zatem uznać, iż Wojewoda, podzielając stanowisko organu I instancji, zasadnie uznał, że w sprawie niniejszej została spełniona przesłanka wynikająca z art. 15 ust 2, tj. opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało wymeldowanie skarżącego z mieszkania we W., ul. [...] W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego na podstawie przepisu art.151 i 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę, orzekając jednocześnie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. /-/Sz. Widłak /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ W. Długaszewska (Za nieobecnego sędziego /-/ W. Długaszewska) AŻd