II SA/Po 178/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 1150 zł (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Starosta S. decyzją z [...] 2017 r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 90 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 1 i 4, art. 85 ust. 1 i 4b, art. 83f ust. 1 pkt. 3 lit. a i c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, art. 402 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz. U. z 2017r., poz. 1330) oraz art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego: 1. wymierzył M. O. (dalej w skrócie: M. "), z siedzibą ul. [...], [...], administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia z terenu działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym O. (dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą nr [...]), w wysokości [...] zł zgodnie z tabela obejmującą 12 drzew, ze wskazaniem dla każdego z tych drzew jego gatunku, obwodu na wysokości 130 cm, stawki za 1 cm obwodu pnia na wysokości 130 cm., opłaty za drzewo i kary; 2. zobowiązał M. " do uiszczenia kary w wysokości [...] zł na wskazany rachunek bankowy; 3. umorzył w część postępowania w sprawie wymierzenia M. " administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie 25 opisanych szczegółowa drzew, z terenu działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym O. (dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą nr [...] [...]). W uzasadnieniu opisano przebieg prowadzonego od kwietnia 2015 r. postępowania administracyjnego w przedmiocie usunięcia drzew z terenu działki nr [...] w O., bez wymaganego zezwolenia. W toku postępowania ustalono m.in. iż teren działki nr [...] stanowi własność Miasta O. i został oddany do użytkowania M. ". Wyjaśniono, iż w toku postępowania zlecono sporządzenie ekspertyzy dendrologicznej. W dniu 2 października 2015 r. przekazano Staroście ekspertyzę dendrologiczną sporządzoną przez mgr inż. M. G. - rzeczoznawcę SITO-NOT nr [...] - spec. projektowanie, budowa i konserwacja terenów zieleni i mgr inż. E. R. - rzeczoznawcę SITO - NOT nr [...] - spec. dendrologia, z które wynika, iż terenu działki nr [...] w O. usuniętych zostało 39 opisanych w ekspertyzie drzew w wieku powyżej 10 lat, na usunięcie których w dniu wycinki wymagane było uzyskanie stosownego zezwolenia. Starosta wskazał, iż z dokonanych ustaleń (m.in. z zeznań świadków) wynika, iż drzewa zostały usunięte w czasie prowadzonej w okresie styczeń- marzec 2015 r. przez M. ", w ramach prac społecznych, wycinki drzew na ww. terenie. W wycince tej brał udział zarząd klubu, członkowie, kibice i sympatycy. Zdaniem przesłuchiwanych osób wycinane były krzewy, drzewa połamane podczas prac związanych z wcześniejszymi wycinkami drzew, grubsze gałęzie, wiatrołomy i złomy; nie wycinano ponumerowanych drzew. Drewno zostało zabrane na opał, część wypalono na miejscu - po wcześniejszym zawiadomieniu Straży Pożarnej w S.. Organ wyjaśnił, iż nie dał wiary wyjaśnieniom M. " iż w czasie tej wycinki usunięto jedynie krzewy, złomy, gałęzie i wiatrołomy. Stwierdzono, że na miejscu nie stwierdzono śladów po usuniętych krzewach. Natomiast pozostałe pniaki, nawet niewielkich rozmiarów, należały do gatunków drzew. Wskazano przy tym, iż drzewo uszkodzone (zniszczone) w czasie wycinki nie może być uznane za wiatrołom. Starosta wyjaśnił, że zgodnie z art. 90 ust. 1, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, w odniesieniu do nieruchomości będących własnością gminy, starosta wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcia drzewa lub krzewu. W tym przypadku nie ma jednak zastosowania część przepisu, dotycząca możliwości zastosowania kary w wysokości jednokrotnej opłaty za potencjalne usunięcie drzewa - bowiem w przypadku, gdy posiadacz nieruchomości przed wykonaniem wycinki zwróciłby się do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia, nie byłoby możliwości zastosowania art. 86 i zwolnienia z opłaty za usunięcie przedmiotowego zadrzewienia. Wskazano, że jeżeli ustalenie obwodu usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu braku kłody - jak w powyższym przypadku, obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się, przyjmując najmniejszą średnicę pnia i pomniejszając wyliczony obwód o 10%. Sposób obliczenia opłaty za usunięcie drzew zawarty został w art. 85 ww. ustawy o ochronie przyrody. Jednocześnie, biorąc pod uwagę obowiązujący w chwili wydania decyzji art. 83f ust. 1 pkt 3 lit. a i c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, umorzono postępowanie w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew wymienionych w punkcie III decyzji, ponieważ nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew, których obwód pnia na wysokości 5 cm nie przekracza 80 cm - w przypadku klonu jesionolistnego i wierzby oraz 50 cm - w przypadku czeremchy późnej, dębu szypułkowego, sosny zwyczajnej i klonu polnego. Na zakończenie wyjaśniono, iż zgodnie z art. 402 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, wpływy z tytułu opłat za usunięcie drzewa lub krzewu oraz kar, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, stanowią w całości dochód budżetu gminy, z wyjątkiem wpływów z tytułu opłat i kar nakładanych przez starostę, które stanowią w całości dochód budżetu powiatu, oraz wpływów z tytułu opłat i kar nakładanych przez marszałka województwa, które stanowią w 35% przychód Narodowego Funduszu i w 65% - wojewódzkiego funduszu. Odwołanie w imieniu MKS "W." w O. wniósł Prezes Zarządu M. " Z. G. zarzucając: - naruszenie przez organ art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ pierwszej instancji oceny dowodów w sposób dowolny i wybiórczy, pod z góry wskazaną tezę, w szczególności poprzez uznanie za udowodnione zeznaniami świadków to, że wycinka drzew o której mowa w decyzji, została dokonana podczas i w związku z pracami porządkowymi prowadzonymi przez członków i sympatyków M. " O.; - naruszenie przez organ art.. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków wskazujących na to, że wycinka drzew nie była prowadzona przez członków M. " O. oraz oświadczeń członków złożonych w toku postępowania i poprzez nierozpatrzenie wynikających z powyższego wątpliwości na korzyść strony odwołującej się (art. 81a k.p.a.); - naruszenie przez organ art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione, że wycinka drzew została dokonana przez członków klubu M. " O. w trakcie prac porządkowych, podczas gdy ani z opinii biegłego dendrologa ani też z zeznań świadków nie wynika, aby drzewa zostały wycięte przez członków Klubu M. " O.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (w skrócie: "SKO"), decyzją z [...] 2017r. o nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. " w O. od wyżej opisanej decyzji Starosty [...] z [...] 2017 r.: 1. zmieniło zaskarżoną decyzję w ten sposób, że uzupełniono punkt 3 o podpunkt 26 i 27 następującej treści: - 26. Kolon polny o obwodzie pnia na wysokości 130 cm równym 16,96 cm, - 27. Klon polny o obwodzie pnia na wysokości 130 cm równym 19,79 cm. 2. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] w pozostałej części. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że po dacie wycinki przedmiotowych drzew, w sierpniu 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy zmieniającej - ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.1045) do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 11 w zakresie art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 29, stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza. SKO wskazało przy tym, że w oparciu o znowelizowane przepisy, wymierzyć należało niższą karę, co jednoznacznie wskazuje na fakt, że nowe przepisy są dla strony względniejsze. W ocenie organu odwoławczego sporządzona opinia dendrochronologiczna odpowiada znowelizowanym przepisom. Zawarte w niej informacje dotyczące wyciętych drzew spełniają niezbędne wymagania do określenia, czy jego wycinka bez zezwolenia podlega karze i wysokości kary. Ponadto wysokość kary została obliczona w sposób prawidłowy. Według SKO w toku postępowania wyjaśniono, że na zlecenie władz Klubu w kwietniu 2015 r. dokonano porządkowania terenu przedmiotowej działki. Prace porządkowe polegały m.in. na wycince drzew. Taki stan rzeczy potwierdzają zeznania świadków oraz opinia dendrologiczna, która wskazuje na okres, w którym dokonano wycinki. Zauważono, że konstrukcja prawna odpowiedzialności została zobiektywizowana, ponieważ do jej ponoszenia wystarczy samo wykazanie faktu usunięcia drzewa lub krzewu. Bez znaczenia dla wymierzenia kary jest, czy posiadacz nieruchomości samodzielnie dokonał usunięcia, przy pomocy innych osób, czy też wynajął w tym celu inny podmiot, zlecając mu wykonanie tej czynności. Ponadto, zgodnie z orzecznictwem NSA należy wskazać, że żaden z przepisów ustawy o ochronie przyrody nie daje podstaw do przyjęcia, iż niezbędnym warunkiem nałożenia na właściciela lub posiadacza nieruchomości administracyjnej kary pieniężnej za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia jest wykazanie, że właściciel lub posiadacz nieruchomości wiedział o usunięciu drzew, ewentualnie zlecił ich wycinkę lub wyraził na to zgodę i działanie takie akceptował. Stwierdzono, że zwolnienie posiadacza nieruchomości z odpowiedzialności administracyjnej uwarunkowane jest wykazaniem przez niego, że nie wiedział on o usunięciu drzewa przez osobę trzecią i jednocześnie nie mógł temu zapobiec. Wyjaśniono, że w sprawach o dokonanie wycinki drzew bez zezwolenia organ może napotykać na trudności związane z udowodnieniem właścicielowi nieruchomości, iż wiedział on o wycince i się na nią godził. Wykazanie takiego faktu może nastąpić na podstawie okoliczności pośrednio wskazujących na taką wiedzę i wolę właściciela. Organ dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego, może uznać daną okoliczność za udowodnioną, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić, w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego, z innych ustalonych faktów, a w sprawie brak jest bezpośrednich środków dowodowych wykazujących dane okoliczności. SKO stwierdziło, że na podstawie zgromadzonych dowodów uzasadnione jest stanowisko organu I instancji, iż M. " O. ponosi odpowiedzialność za wycinkę drzew bez zezwolenia i konieczne jest wymierzenie kary administracyjnej. Taki stan rzeczy potwierdzają świadkowie oraz opinia dendrologiczna. Organ nie ma obowiązku ustalenia, co stało się z drewnem po wycince. Przedmiotem zainteresowania organu jest sam fakt dokonania wycinki bez zezwolenia. Uzupełniająco wskazano, że w zaskarżonej decyzji pominięto wycinkę dwóch drzew (klonów), co do których w decyzji z dnia 30 grudnia 2015 r. umorzono postępowanie. Wskazana decyzja została uchylona w całości, dlatego obowiązkiem organu było orzeczenie również w tym zakresie. Niemniej zauważono, że wycięcie bez zezwolenia 2 klonów o obwodzie mniejszym niż 20 cm nie podlega karze administracyjnej, dlatego należało w tym zakresie postępowanie umorzyć. W skardze M. " w O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję zarzucono, iż z ekspertyzy dendrologicznej nie wynika kiedy i kto dokonał wycinki. Ponadto żaden z powołanych świadków nie potwierdza wycinki drzew. Nie dokonano też porównania drzew z drewnem zabranym z posesji członka zarządu klubu. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Obecny na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. Prezes Zarządu M. " w O. podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana zasadniczo według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Co istotne na gruncie rozpoznawanej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Sąd doszedł do przekonania, że nie może się ona ostać, aczkolwiek z powodów innych niż wskazane w skardze. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż wydana została na skutek odwołania złożonego od decyzji Starosty [...] z [...] 2017 r. o nr [...] przez M. " w O.. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż postępowanie odwoławcze może być skutecznie zainicjowane przez stronę postępowania – organ wyższego stopnia nie może wszcząć postępowania odwoławczego z urzędu bez stosownego żądania (odwołania) strony postępowania. Dalej trzeba wskazać, iż odwołanie, aby wywołać skutek prawny zaskarżenia ,musi spełniać określone wymagania co do formy, treści, terminu i trybu jej dokonania. Elementy obligatoryjne każdego podania – w tym także odwołania (zob. art. 63 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – "K.p.a.") – zostały określone w art. 63 § 2 i 3 K.p.a. Obejmują one m.in. wskazanie osoby, od której podanie pochodzi, jej adresu i żądania, a jeżeli podanie zostało wniesione pisemnie, powinno ponadto być podpisane przez wnoszącego. Podpisanie podania ma umożliwić organowi kontrolę, czy pochodzi ono od wskazanej w nim strony – świadczy o tym, że to strona złożyła określonej treści oświadczenie woli o charakterze procesowym. Dlatego podpis należy traktować jako element konstytutywny podania. Brak podpisu strony na podaniu, czy brak podpisu osoby umocowanej do jej reprezentacji, powoduje uchybienie uniemożliwiające wywołanie skutku prawnego wniesionego podania czyli uznanie czynności strony. Tym samym odwołanie, które nie zostało prawidłowo podpisane, nie wywołuje żadnych skutków prawnych związanych z jego wniesieniem, przede wszystkim zaś nie daje możliwości jego merytorycznego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie (w tym odwołanie) nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa (w tym w art. 63 K.p.a.) , należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zauważyć należy, iż podanie (odwołanie) wniesione przez stronę niebędącą osobą fizyczną powinno być podpisane przez ustawowych lub statutowych przedstawicieli strony. Zgodnie bowiem z art. 30 § 3 K.p.a. strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie wniesione przez M. " w O. zostało podpisane jednoosobowo przez Prezesa Zarządu M. " – Z. G.. Z akt sprawy wynika nadto, iż M. O. jest klubem sportowym, o którym mowa w art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1264 ze z,) działającym w formie stowarzyszenia. Zgodne z Statutem M. " w O., klub ten jest reprezentowany na zewnątrz przez Zarząd klubu - § 21 Statutu. Zarząd klubu składa się z pięciu do dziewięciu członków, którzy spośród siebie wybierają Prezesa i Sekretarza - § 20 ust. 1 Statutu. Statut ten stanowi nadto, iż w okresie pomiędzy posiedzeniami Zarządu klubu jego uprawnienia przysługują Prezesowi wspólnie z Sekretarzem. Dalej zauważyć należ , iż Statut w Rozdziale VI "Majątek i fundusze Klubu" przewiduje, iż dla ważności oświadczeń w zakresie praw, podejmowanych zobowiązań majątkowych oraz udzielania pełnomocnictwa, wymagane są podpisy dwóch osób spośród następujących: Prezesa, Sekretarza, dwóch członków zarządu. Z powyższego wynika, iż Statut M. w O. nie przewiduje samodzielnej reprezentacji Klubu i działania w jego imieniu przez Prezesa Zarządu. Uprawnienie Zarządu, między spotkaniami Zarządu, mogą wykonywać łącznie Prezes Zarządu wspólnie z Sekretarzem, chyba, że dotyczy to czynności, o których mowa w Rozdziale VI Statutu. Powyższe oznacza, iż odwołanie podpisane jednoosobowo przez Prezesa Zarządu nie było w pełni skuteczne. Prezes Zarządu nie był umocowany postanowieniami ww. Statutu do samodzielnego składania oświadczeń woli w imieniu M. ", w tym do wniesienia w imieniu ww. klubu odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] 2017 r. Z akt sprawy nie wynika, aby organ odwoławczy wezwał strony do uzupełnienia tego braku formalnego odwołania (zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a.) i brak ten nie został uzupełniony, a mimo to odwołanie M. " w O. zostało rozpoznane merytorycznie. Powyższe stanowi niewątpliwe naruszenie przepisów postępowania - art. 63 § 3 i 64 § 2 K.p.a. Na marginesie warto odnotować iż organ odwoławczy dysponował w aktach sprawy Statutem M. " w O. (karta 261 akt administracyjnych organu I instancji). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd (aczkolwiek nie jednolity), iż merytoryczne rozpoznanie odwołania, które zawiera braki formalne w postaci braku podpisu wnoszącego podanie, stanowi działanie bez podstawy prawnej bowiem, jak wskazano wcześniej, organ drugiej instancji nie może działać z urzędu – charakter organu odwoławczego w danej sprawie uzyskuje on dopiero w wyniku prawidłowo wniesionego środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2365/93 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji decyzja organu odwoławczy wydana na podstawie takiego odwołania jest obarczona wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie tak sytuacja nie zachodzi. Wniesione odwołanie zawiera bowiem podpis osoby, która jest upoważniona do reprezentacji strony postępowania (M. "). Niemniej osoba ta nie jest umocowana do reprezentacji samoistnej, a skuteczne wniesienie odwołania wymagało podpisu drugiej uprawnionej osoby. Zarzut działania organu " z urzędu", a więc bez podstawy prawnej w takiej sytuacji byłby za daleko idący, niemniej wobec brzmienia art. 64 § § 2 K.p.a., niewątpliwie naruszenie ww. przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stąd też konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji SKO na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę SKO winno wezwać do uzupełniania braków formalnych odwołania poprzez jego podpisania przez osoby upoważnione do skutecznego reprezentowania M. " w O. zgodnie z postanowieniami statutu klubu. Dopiero uzupełnienie tego braku umożliwi organowi odwoławczemu rozpoznanie sprawy i wydanie stosownego rozstrzygniecie merytorycznego. Z uwagi na powyższe ocena zarzutów podniesionych w skardze – na obecnym etapie postępowania – byłaby przedwczesna, zwłaszcza biorąc pod uwagę potencjalną możliwość pozostawienia bez rozpoznania odwołania wniesionego przez M. " w O. O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego klubu kwotę 1.150,- zł ( wpis od skargi).