II SA/Po 179/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2009 r. sprawy ze skargi C. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka Pismem z dnia (...) stycznia 2008 r. C. i J. J., zamieszkali w O. ul. (...), zwrócili się do Ministerstwa Środowiska w Warszawie z prośbą o przeprowadzenie wizji lokalnej kurnika pobudowanego w sąsiedztwie ich nieruchomości przez G. P., prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na hodowli kurczaków. Podnieśli, iż działalność powyższa jest prowadzona w odległości 70 m od ich budynku mieszkalnego oraz 4 m od ogrodu warzywnego i wpływa negatywnie na ich stan zdrowia z uwagi na zanieczyszczenie powietrza. Wskazali, iż sprawę skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który ich skargę oddalił, lecz wyrok ten zaskarżyli. Zwrócili się do Ministra Środowiska o spowodowanie, przez podległe mu służby, aby w związku z funkcjonowaniem kurnika zostały zachowane normy prawa przewidziane dla codziennego pobytu ludzi. Ministerstwo Środowiska pismem z dnia (...) czerwca 2008 r. przekazało sprawę do Urzędu Miasta i Gminy w O., wskazując jednocześnie, zgodnie z treścią ustawy Prawo ochrony środowiska, że sprawa związana ze zwykłym korzystaniem ze środowiska na mocy art. 376 pkt 1 i art. 378 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150) należy do kompetencji Burmistrza Miasta i Gminy O. jako organu właściwego. Wskazano, iż na podstawie art. 154 ust. 1 tej ustawy organ może w decyzji ustalić wymagania w zakresie ochrony środowiska dotyczących eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia, jeżeli jest to uzasadnione koniecznością ochrony środowiska. Burmistrz Gminy O. wszczął w dniu (...) lipca 2008 r. postępowanie administracyjne w przedmiocie oddziaływania fermy drobiu. położonej w obrębie O. na działce oznaczonej nr ewidencyjnym (...), na sąsiednie nieruchomości. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z informacją o zaplanowanej na dzień (...) lipca 2008 r. kontroli doręczono inwestorowi – G. P. oraz C. i J. J. W dniu (...) lipca 2008 r. inspektor w Urzędzie Miasta i Gminy O. przeprowadziła kontrolę fermy należącej do G. P., z której wnioski zawarto w protokole nr (...). Kontrolę przeprowadzono w czasie, gdy trwała przerwa w cyklu produkcyjnym. Jak wynika z treści protokołu, sporny kurnik zlokalizowany został w odległości 70m od domu C. i J. J. i w trakcie kontroli był pusty po przeprowadzonej dezynfekcji, natomiast w starym kurniku rozłożona była ściółka. Nie stwierdzono występowania uciążliwych zapachów. W starym kurniku znajduje się pomieszczenie (chłodnia), gdzie składowane są padnięte kurczęta, które są następnie odbierane przez firmę utylizacyjną – raz, dwa razy w ciągu cyklu, co zostało potwierdzone przedstawioną umową o wywóz odpadów. Obiekty posiadają klimatyzację wymuszoną, sterowaną elektronicznie. Nieruchomość od strony frontowej oraz ogrodu Państwa J. posiada ogrodzenie z betonowych segmentów, natomiast kurniki oddziela szpaler wysokich topoli, a od strony frontowej kilkanaście świerków oraz szpaler drzew cyprysowatych na nieruchomości sąsiedniej. Podczas kontroli wyjaśniono, że hodowla brojlerów odbywa się w cyklu 6 tygodniowym, po czym następuje 2 tygodniowa przerwa. Uciążliwości zapachowe nie występują w okresie pierwszych dwóch tygodni, lecz pojawiają się w następnych tygodniach, kiedy kurczęta intensywnie przyrastają. Ich sprzedaż odbywa się już od piątego tygodnia. Kurczęta są dostarczane raz na 8 tygodni, dostawa trwa dwie godziny, kurczęta wjeżdżają do kurników na taśmach. Odbiór kurcząt odbywa się czterokrotnie z każdego kurnika, porą nocną. Pomiot nie jest gromadzony na terenie fermy, po zakończonym cyklu usuwany jest z kurników w ciągu dwóch dni, a jego odbiorcami są rolnicy indywidualni – dostawcy słomy. W celu prowadzenia działalności w jak najmniej uciążliwy sposób stosuje się 2 tygodniowe przerwy między cyklami (pomimo, że przepisy dopuszczają tygodniową przerwę), używa się ściółki żytniej oraz dodatkowo 5 cm warstwy trocin jak również stosuje się dodatki do ściółki, ograniczające emisję odorów. W nowym kurniku zainstalowano poidła kropelkowe zapobiegające zawilgoceniu ściółki jak również wprowadzono odrębny dojazd do kurników. Ponadto planowano obsadzić fermę wzdłuż ogrodzenia drzewami liściastymi, na co zgody nie wyraził Pan J. Inwestor wyjaśnił, iż aby ograniczyć uciążliwości dla sąsiadów, dojazd ciągnikami do kurników nie odbywa się drogą publiczną, a prowadzony jest od strony P., po gruncie wydzierżawionym. W kontroli poza inspektorem oraz inwestorem uczestniczył strażnik miejski. Przeprowadzona została również rozmowa z lekarzem weterynarii, sprawującym nadzór nad fermą, z której to rozmowy została sporządzona notatka służbowa. Zdaniem rozmówcy ferma prowadzono jest wzorcowo, system chowu kurcząt jest w przedmiotowym kurniku najnowocześniejszy z możliwych, wsady kurcząt są zdrowe, a padnięcia na niskim poziomie. Potwierdzono również, że stosowany jest środek Dezosan – Vigor w ilości 50 – 100 kg na obiekt w celu ograniczenia emisji odorów. W dniu (...) sierpnia 2008 r. ta sama inspektor przeprowadziła oględziny nieruchomości Państwa J. Podczas ich trwania Państwo J. wskazali na uciążliwości związane z nieprzyjemnymi zapachami, biały nalot na roślinach w warzywniaku, obecność nornic od strony granicy z fermą, zwiększoną ilość much. Wskazali, iż w celu złagodzenie odoru może nastąpić poprzez podwyższenie o 5 m wentylatorów dachowych. W protokole kontroli odnotowano, iż podczas oględzin nie stwierdzono nieprzyjemnych zapachów w obrębie budynku mieszkalnego Państwa J. Ustalono, że w kurnikach jest pełen wsad kurcząt, które miały w tym czasie ok. 2 tygodni. Nie stwierdzono również białego nalotu na roślinach, a Pan J. wyjaśnił, iż mogło to być następstwem deszczu, który padał od piątku do niedzieli. Poinformowano Państwa J., że gdy tylko opisywane przez nich uciążliwości pojawią się, mogą oni wezwać telefonicznie Straż Miejską. W dniach (...) sierpnia 2008 r. oraz (...) września 2008 r., a więc w czasie trwania cyklu produkcyjnego na fermie, dokonano ponownych oględzin okolicy kurników. W czasie ich trwania nie stwierdzono występowania odoru. Ponadto w dniu (...) sierpnia 2008 r. w obecności J. J. dokonano ponownych oględzin ogrodu, podczas których nie stwierdzono pyłu ani nalotu opisywanego przez wnioskodawców. Ponownie poinformowano Pana J. o możliwości telefonicznego zawiadomienia Straży Miejskiej w przypadku wystąpienia uciążliwości. Decyzją z dnia (...) października 2008 r., znak (...), Burmistrz Miasta i Gminy O. na podstawie art. 105 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej kpa) umorzył postępowanie w przedmiocie oddziaływania fermy drobiu należącej do G. P. na sąsiednie nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazano, że do akt sprawy załączono protokół z kontroli fermy drobiu dokonanej w dniu (...) lutego 2007 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska – Delegatura w K. Zgodnie z ustaleniami powyższej kontroli działalność polegająca na hodowli kurcząt była prowadzona bez uchybień. Jedyne nieścisłości dotyczyły nie wywiązywania się z obowiązków formalnych i w wyniku wydanego zarządzenia pokontrolnego nr (...) z dnia (...) lutego 2007 r. zostały one usunięte, co wykazała kontrola przeprowadzona w dniu (...) lipca 2008 r. W dalszej kolejności wskazano, że w toku prowadzonego w ciągu trzech miesięcy postępowania, które obejmowało dwa cykle chowu brojlerów, nie udało się ustalić, aby ferma drobiu należąca do G. P. negatywnie oddziaływała na środowisko. Tymczasem zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, organ ochrony środowiska – w tym przypadku burmistrz, może ustalić wymagania w zakresie ochrony środowiska dotyczące eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga zezwolenia, a do takiej zaliczana jest przedmiotowa ferma drobiu, o ile jest to uzasadnione koniecznością ochrony środowiska. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 pkt 13 tej ustawy ochrona środowiska rozumiana jest jako podjecie lub zaniechanie działań umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej, a ochrona ta może polegać także na przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom oraz przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego. Wskazano nadto, że zgodnie z archiwalną dokumentacją dotyczącą przedmiotowej nieruchomości J. J. wyraził sąsiedzką zgodę na lokalizację nowego kurnika. Ponadto stwierdzono, że analiza terenu dokonana podczas wizji lokalnej oraz plan miasta wskazują, że lokalizacja kurnika w innym miejscu nie byłaby możliwa z uwagi na istniejące ograniczenia. Podkreślono, że zgodnie z wynikami przeprowadzonej kontroli, inwestor prowadzi działalność w sposób jak najmniej uciążliwy. Wreszcie podniesiono, że jakkolwiek ferma drobiu stanowi źródło odoru to jego emisja nie ma charakteru ciągłego, występuje okresowo, a na intensywność odoru wpływają różne czynniki do których można zaliczyć pogodę oraz końcowy etap produkcji. Wskazano, że nie ma skutecznej metody zmierzenia intensywności zapachu w oparciu o urządzenia pomiarowe oraz brak jest przepisów dotyczących problematyki odoru w ustawodawstwie krajowym i unijnym. Decyzję doręczono inwestorowi oraz Państwu J, którzy w ustawowym terminie wnieśli od niej odwołanie argumentując, że kontrola została dokonana w momencie, gdy kurniki były puste. Na dowód istnienia odoru przedstawiono pismo mieszkańców ulicy (...) i (...) z dnia (...) maja 2004 r. W dalszej kolejności podniesiono, że inwestor, wbrew ustaleniom, posadził jedynie zieleń wysoką w postaci kilku świerków. Wywóz kurczaków w nocy zakłóca ciszę nocną, natomiast samo prowadzenie działalności stanowi źródło hałasu. Podkreślono, że drzewa i warzywa na działce skarżących są chore od odorów wydmuchiwanych z kurników. Wreszcie wskazano, że w trakcie trwania kontroli odór był niewyczuwalny z uwagi na wyłączenie w tym czasie dmuchaw znajdujących się w kurniku. Pismem z dnia (...) grudnia 2008 r. C. i J. J. rozszerzyli stawiane zarzuty i podnieśli, że lokalizacja fermy miała na celu oddalenie kurnika od nieruchomości należącej do brata G. P. Podtrzymano, że okoliczne rośliny i drzewa są zatrute od odorów generowanych przez fermę, jak również pokazują się szczury i inne gryzonie. Odór z fermy jest tak duży, że uniemożliwia normalne korzystanie z ogródka należącego do skarżących oraz uniemożliwia im normalne funkcjonowanie, na co dodatkowo składa się hałas z samochodów obsługujących kurniki. Wskazano, że działka, na której jest pobudowany kurnik ma oznaczenie symbolami 1.1 Mn/U – usługi nieuciążliwe, drobna wytwórczość nieuciążliwa, a kurniki o obsadzie 38 tys. szt. kurczaków (18 tys. szt. w starym kurniku i 20 tys. szt. w nowym kurniku) z pewnością należy zakwalifikować jako uciążliwe. Odpady hodowlane z produkcji są zdaniem skarżących palone w starym kurniku, gdzie znajduje się piec węglowy centralnego ogrzewania. Płot oddzielający nieruchomości nie zatrzymuje smrodu i pyłów, a został wybudowany bez zgody Państwa J. Wskazano, że odór pochodzi z wywietrzników znajdujących się na dachu kurnika oraz z samego kurnika, który w miesiącach letnich jest otwarty. Podniesiono wreszcie, że lokalizacja kurnika wpływa negatywnie na stan zdrowia skarżących, na dowód czego przedstawiono zaświadczenie lekarza rodzinnego. Decyzją z dnia (...) grudnia 2008 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia (...) października 2008 r. Organ II instancji powtórzył za Burmistrzem, że w świetle przeprowadzonych czynności nie stwierdzono, aby ferma oddziaływała negatywnie na nieruchomość skarżących. Odnosząc się do przedstawionych zaświadczeń lekarskich organ wskazał, że wskazują one jedynie schorzenia, natomiast nic nie mówią o tym, aby ich źródłem były znajdujące się w pobliżu kurniki. Podkreślono również, że pomimo informowania wnioskodawców o możliwości zawiadomienia straży miejskiej o wystąpieniu uciążliwości związanych z funkcjonowaniem fermy, do dnia wydania decyzji takiego zgłoszenia nie odnotowano. Wskazano, iż na fermie już wcześniej – w dniu (...) lutego 2007 r., Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska– Delegatura w K. przeprowadził kompleksową kontrole, która nie ujawniła występowania uciążliwości. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu C. i J. J., podtrzymując zarzuty postawione w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia (...) lipca 2008 r. oraz w piśmie z dnia (...) grudnia 2008 r. Wskazano, że Kolegium nie przeprowadziło dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dając wiarę ustaleniom organu I instancji i zaniechało zastosowania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Powtórzono, że lokalizacja fermy ma wpływ na stan zdrowia skarżących, a działania podejmowane przez organy były nierzetelne i mało obiektywne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem toczącego się przed organami administracji publicznej postępowania była kwestia dokonania oceny oddziaływania fermy drobiu należącej do G. P., położonej w obrębie O. na działce oznaczonej nr ewidencyjnym (...), na sąsiednią nieruchomość. Tym samym poza zakresem kontroli administracyjnej, a co za tym idzie sądowej, pozostawały zarzuty skarżących, w których podnosili niezgodność zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenia przepisów prawa budowlanego, Do kompetencji Burmistrza Miasta i Gminy O., będącego jednocześnie organem ochrony środowiska, o którym mowa w art. 376 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) należy, zgodnie z art. 379 ust. 1 powyższej ustawy, sprawowanie kontroli nad przestrzeganiem i stosowaniem przepisów o ochronie środowiska. W ramach powyższej kompetencji Burmistrz podjął czynności kontrolne, zainicjowane wnioskiem skarżących C. i J. J. z dnia (...) stycznia 2008 r., w celu stwierdzenia ewentualnego niedozwolonego oddziaływania fermy G. P. na nieruchomość skarżących. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w przypadku stwierdzenia konieczności ochrony środowiska przed eksploatacją instalacji, z której emisja nie wymagała pozwolenia, a którą to instalacją jest przedmiotowy kurnik, możliwe jest wydanie przez właściwe organy ochrony środowiska decyzji określającej wymagania w zakresie ochrony środowiska. Treść powyższego artykułu wskazuje jednoznacznie, że konieczną przesłanką podjęcia powyższych kroków ochronnych jest wskazanie, że wydanie decyzji określającej wymagania w zakresie ochrony środowiska jest uzasadnione koniecznością ochrony środowiska. Stąd niezbędne staje się wykazanie przez organy administracji, w toku postępowania kontrolnego, konkretnych okoliczności przemawiających za wydaniem takiego orzeczenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 362 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, w przypadku stwierdzenia negatywnego oddziaływania na środowisko przez podmiot korzystający ze środowiska możliwe jest wydanie przez organ decyzji nakładającej obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko lub też nakazującej przywrócenie środowiska do stanu właściwego. Również w powyższym przypadku koniecznym warunkiem wydania decyzji jest wykazanie negatywnego oddziaływania na środowisko, co musi mieć miejsce w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Brak stwierdzenia, aby kurniki funkcjonujące na nieruchomości G. P. negatywnie oddziaływały na środowisko, musi skutkować umorzeniem prowadzonego postępowania, jako postępowania bezprzedmiotowego. Bezprzedmiotowość postępowania w rozpatrywanym przypadku występuje bowiem w sytuacji, gdy w toku prowadzonego postępowania okaże się, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji, o której stanowi art. 154 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wskazać należy, iż podczas trwania postępowania administracyjnego Burmistrz dokonał kilkakrotnych oględzin nieruchomości, na której zlokalizowane są kurniki, oraz oględzin nieruchomości skarżących. Zgodnie ze sporządzonymi z powyższych czynności protokołami, działania kontrolne nie wykazały występowania uciążliwości dla otoczenia, których źródłem miały być kurniki. Sąd wskazuje, że czynności kontrolne podejmowane przez organ I instancji miały miejsce w okresie 3 miesięcy, a więc w czasie trwania dwóch cyklów chowu. Podejmowane działania nie ujawniły jednakże, ażeby ferma w jakikolwiek sposób oddziaływała negatywnie na środowisko. W szczególności nie stwierdzono obecności odorów w powietrzu oraz białego nalotu na roślinach, co podnosili wielokrotnie skarżący. Czynności kontrolne były podejmowane w miesiącu sierpniu i wrześniu, w okresie letnim, kiedy to, zdaniem skarżących dochodzi do intensyfikacji negatywnego oddziaływania kurnika na ich nieruchomość. Konieczne jest w tym miejscu wskazanie, że skarżący, pomimo dwukrotnego informowania ich przez organ o możliwości zawiadomienia straży miejskiej w przypadku wystąpienia uciążliwości, nie zgłosili faktu uciążliwego oddziaływania fermy na ich nieruchomość. Tym samym okoliczność, jakoby przedmiotowa ferma była źródłem uciążliwych emisji na nieruchomość skarżących nie została w sposób obiektywny udowodniona. Podkreślenia wymaga, że relacja skarżących (jak również ich sąsiadów) nie stanowi dostatecznego dowodu w sprawie – jest jedynie wyrazem subiektywnego odczucia skarżących, która musi zostać poddana weryfikacji w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie organ administracji, pomimo prowadzenia postępowania w poszanowaniu nadrzędnej zasady postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej, nie ustalił w sposób bezsprzeczny, aby przedmiotowa ferma podczas normalnej eksploatacji stanowiła źródło uciążliwości uzasadniających wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 154 ustawy Prawo ochrony środowiska. Podkreślenia wymaga, że w toku prowadzonych czynności kontrolnych organ informował skarżących o prowadzonych postępowaniach, jak również umożliwił wypowiedzenie się im co do zebranego materiału dowodowego w sprawie. Pomimo czynnego udziału skarżących w postępowaniu nie wykazano, aby instalacja powodowała nadmierne uciążliwości w korzystaniu z nieruchomości skarżących lub też aby negatywnie oddziaływała na środowisko, także w zakresie wskazanym przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazać bowiem należy, iż dopiero na tym etapie skarżący zwrócili uwagę na uciążliwości związane z hałasem emitowanym przez pojazdy podczas dostawy i odbioru kurczaków, a wcześniej takich zarzutów skarżący nie formułowali, w tym uciążliwości w tym zakresie nie zgłaszali podczas przeprowadzanych w ich obecności oględzin. W protokołach kontroli nie odnotowany przy tym, aby funkcjonowanie fermy stanowiło źródło nadmiernego hałasu. W oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, iż zarówno przeprowadzone postępowanie jak i wynik kontroli prowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie wykazały, aby normy środowiskowe zostały naruszone. Powyższe okoliczności w zestawieniu z brakiem zgłoszenia do straży miejskiej uciążliwości związanych z funkcjonowaniem fermy, w tym także w związku z emitowanym hałasem, pozwalają uznać, iż zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem przepisów prawa. Sąd w tym miejscu podkreśla, że zasady doświadczenia życiowego wskazują, iż prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na hodowli kurczaków z pewnością stanowi działalność, która negatywnie oddziałuje na środowisko, w szczególności w najbliższym sąsiedztwie takiej inwestycji. Jednakże, jak trafnie wskazał organ I instancji, emisja uciążliwości nie ma w tym przypadku charakteru ciągłego i jest w dużej mierze uzależniona od czynników zewnętrznych, do których zaliczyć należy m.in. warunki atmosferyczne, w tym ciśnienie atmosferyczne. Z akt sprawy wynika, iż inwestor podejmuje wszystkie niezbędne kroki w celu ograniczenia oddziaływania kurnika na nieruchomości sąsiadów. Okoliczność powyższa niewątpliwie wpływa na sposób oddziaływania spornego kurnika na nieruchomość należącą do C. i J. J. i przyczynia się do ograniczania ewentualnego negatywnego wpływu inwestycji na środowisko. Zważyć także należy, iż przedmiotowa ferma zlokalizowana jest na terenie wiejskim, a jej umiejscowienie w innym miejscu nie było możliwe z uwagi na istniejącą linię energetyczną, granicę miasta oraz inne istniejące zabudowania. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżących jakoby przedmiotowy kurnik wpływał na stan zdrowia skarżących, Sąd wskazuje, że jak trafnie wskazał organ II instancji, zaświadczenia lekarskie wystawione skarżącym w dniu (...) stycznia 2008 r. wskazują jedynie na schorzenia, na jakie cierpią, nie mówią jednakże o ich przyczynach. W szczególności nie wskazują one jakoby ich wystąpienie było spowodowane negatywnym oddziaływaniem znajdujących się w pobliżu kurników. Tym samym niemożliwe jest ustalenia związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy stanem zdrowia skarżących, a działalnością prowadzoną przez G. P.. Reasumując powyższe rozważania Sąd wskazuje, ze w trakcie prowadzonych czynności zarówno Burmistrz Miasta i Gminy O. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. prawidłowo wskazali brak stwierdzenia negatywnego oddziaływania fermy drobiu należącej do G. P. położonej w obrębie O. na działce oznaczonej nr ewidencyjnym (...), na sąsiednią nieruchomość. Tym samym decyzję o umorzeniu postępowania, wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa, uznać należało za prawidłową. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka