II SA/Po 1793/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krystyny i Andrzeja Cz. na decyzję Wojewody P. z dnia 21 października 1998 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z 2 września 1998 r. (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielający pozwolenia Emilii i Włodzimierzowi K. na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. L. 15 w P. W uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że objęta nią rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej polegająca na zabudowie tarasu oraz wysunięciu tarasu ok. 1 m w głąb ogrodu przy granicy z nieruchomościami przy ul. L. 13 i 17 nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P. z 6 grudnia 1994 r. objętego Uchwałą Rady Miejskiej w P. (...) i ogłoszoną w Dz.Urz. Woj. P. nr 22 poz. 246 z 1994 r. oraz decyzji z 27 kwietnia 1998 r. (...) ważnej do 1 grudnia 1999 r. Wobec tego, że plan ten dopuszcza rozbudowę budynków szeregowych, odstąpiono od wymogu uzyskania pisemnej zgody właścicieli sąsiednich działek. Projektowana rozbudowa nie ogranicza dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nie powoduje utrudnienia w prawidłowym korzystaniu i zagospodarowaniu sąsiednich segmentów. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta P. złożyli Krystyna i Andrzej Cz. - właściciele nieruchomości położonej przy ul. L. 13. Podnieśli w nim, że decyzja z 27 kwietnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji została 29.06.98 r. zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozgraniczenie inwestycji na dołączonej do tej decyzji mapie, narusza zdaniem odwołujących się granice własności ich działki nr 337. K. i A. Cz. zarzucili też, bezzasadność odstąpienia od wymagania zgody właścicieli sąsiednich działek na projektowaną zabudowę oraz brak uzasadnienia stanowiska, iż zabudowa ta nie ogranicza dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi a nadto naruszenie art. 10 Kpa poprzez nie zapewnienie im możliwości uczestniczenia w postępowaniu w charakterze strony. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda P. zaskarżoną decyzją z 21.10.1998 r. utrzymał w mocy przytoczoną decyzję organu I instancji. Wyjaśnił, że ostateczną decyzję rozstrzygającą sposób usytuowania planowanej rozbudowy podjęło 29 maja 1998 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Dla budowy szeregowych budynków przy ul. L. 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13, 15, 17 i 19 w okresie budowy opracowany był spójny projekt budowlany, który stanowił między innymi podstawę zatwierdzenia projektu zabudowy ul. L. 15 decyzją z 12.06.1969 r. (...). Podnoszona sprawa naruszenia własności w ocenie organu odwoławczego nie może dotyczyć planowanej rozbudowy lecz wyłącznie części budynku zrealizowanego wcześniej a to z uwagi na fakt zaprojektowania badanej rozbudowy w oparciu o aktualną mapę zasadniczą z 24.08.1998 r. Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał też zarzuty naruszenia przepisów określających zasady sytuowania budynków /par. 12 ust. 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie/ oraz naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Za skargą na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpili Krystyna i Andrzej Cz. wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem art. 5 ust. 2 lit. "b" i art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, par. 12 ust. 6 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 8, art. 10 i art. 107 par. 1 i 3 Kpa. W uzasadnieniu skargi wskazali, że w pkt IV decyzji z 27.04.98 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Prezydent Miasta P. ustanowił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, polegające na obowiązku zachowania odległości między budynkami określonych w rozporządzeniu z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w przypadku zlokalizowania obiektu w granicy nieruchomości nakładającej obowiązek uzyskania pisemnej zgody właścicieli sąsiedniej działki. Zdaniem skarżących nawet gdyby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał możliwość zabudowy budynków szeregowych, nie jest możliwe niezachowanie postanowień par. 12 ust. 6 cyt. rozporządzenia poprzez nie zachowanie określonej przepisami odległości między budynkami a działką sąsiednią. Odstępstwo od wymagania pisemnej zgody właścicieli sąsiednich działek na planowaną rozbudowę pozostaje w ocenie skarżących w sprzeczności z decyzją z 29 maja 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący podnieśli też ponownie zarzut naruszenia granic własności ich nieruchomości co ich zdaniem stanowi o naruszeniu art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz ponowili zarzut ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi co stanowi o naruszeniu art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. "b" Prawa budowlanego. Naruszenia art. 10 Kpa skarżący dopatrują się w nie zawiadomieniu ich o wszczęciu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę i tym samym w braku zapewnienia im czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżących stanowiło, ich zdaniem, o naruszeniu art. 107 par. 3 Kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że projektowana zabudowa nie powoduje przekroczenia istniejącej od strony posesji ul. L. 17 linii zabudowy, natomiast od strony posesji L. 13 linii wyznaczonej przez istniejące schody wejściowe na taras od strony ogrodu. Schody te na działce skarżących zlokalizowane są przy granicy z nieruchomością ul. L. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżących dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z par. 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zostało zachowane pole widzenia o kącie 60 stopni. Zgodnie zaś z par. 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia nie ma w sprawie zastosowania obowiązek uzyskania zgody na planowaną rozbudowę. Lokalizacja projektowanego tarasu umieszczona na aktualnej mapie zasadniczej nie przekracza prawnych granic nieruchomości przy ul. L. 15. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie znajduje uzasadnienia podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ stanowiącego, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Formułując powyższy zarzut i odwołując się do postanowień par. 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./ skarżący nie wskazali na czym polega naruszenie tego przepisu w zaskarżonej decyzji przy czym odwołali się w tym zakresie do stanowiska wyrażonego w odwołaniu z 21 września 1998 r. Wskazane przez skarżących pismo również nie zawiera szerszych wyjaśnień na ten temat odwołując się z kolei do stanowiska wyrażonego w postępowaniu dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opinii biegłego inż. Tadeusza K. Wskazany przepis par. 60 ust. 2 cyt. rozporządzenia stanowi, że w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagane ust. 1 /tj. zapewnienie 3 godzinnego czasu nasłonecznienia w dniach równonocy w godz. 8-16/ co najmniej do jednego pokoju, przy czym w zabudowie uzupełniającej /plombowej/ dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznionego do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. W świetle postanowień powyższego przepisu zarzut wskazujący na ograniczenie dopływu światła na teren posesji przy ul. L. 13, przy takim jego sformułowaniu nie podważa trafności decyzji i nie może prowadzić do uwzględnienia skargi zważywszy zwłaszcza, że z projektu technicznego planowanej inwestycji (...) wynika zachowanie wymogów par. 13 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia ar. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Naruszenia powyższego przepisu skarżący upatrują w przekroczeniu granicy działki położonej przy ul. L. 13, uznając, że w tym zakresie inwestor nie wykazał prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę Emilia i Włodzimierz K. dołączyli odpis księgi wieczystej KW 44372 dotyczący działki nr 336 przy ul. L. 15 o obszarze 228 m2 w której inwestorzy ci wpisani zostali jako jej wieczyści użytkownicy. Dołączyli też mapę zasadniczą w skali 1:500 określającą granice działki oraz istniejącego oraz projektowanego obiektu budowlanego. Z powyższej mapy wynika, że planowane zamierzenie budowlane nie wykracza poza granice działki nr 336 wykreślone na tej mapie. W świetle treści powyższych dokumentów oraz art. 32 ust. 4 i art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz par. 4 ust. 1, par. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana na ich podstawie nie narusza prawa. Jeśli, jak twierdzą skarżący, przedłożone wraz z wnioskiem o zezwolenie na budowę dokumenty, w tym zakresie nie przedstawiały granic nieruchomości odpowiadającym stanowi prawnemu, to nie można czynić zarzutu organowi administracyjnemu wydającemu pozwolenie na budowę, iż oparł się wyłącznie na przedstawionych dokumentach, pomijając kwestionujące ich trafność a przedstawione opinie geodezyjne. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie był uprawniony w tym postępowaniu do dokonywania jakiejkolwiek korekty przedłożonej mapy, spełniającej wymogi par. 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie /Dz.U. nr 25 poz. 133/, natomiast był związany wynikającymi z niej danymi dotyczącymi granic działki. Nie może prowadzić do uwzględnienia skargi również zarzut naruszenia par. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46/. Przepis powyższy stanowi, że "Dopuszcza się sytuowanie budynku, z zastrzeżeniem par. 270 ust. 2 bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu /działki budowlanej/ zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. W myśl ust. 8 cyt. przepisu "Zgoda właściciela nie jest wymagana jeśli usytuowanie budynku, o którym mowa w ust. 6 wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Skoro skarżący nie kwestionują wyrażonego w decyzji stanowiska, iż w sprawie ma zastosowanie przepis ust. 8 par. 12, brak podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji z powodu braku zgody właściciela sąsiedniej działki na planowaną rozbudowę. Tak wydana decyzja nie narusza postanowień art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 27 kwietnia 1998 r. (...) formułująca wymagania dotyczące interesów osób trzecich w zakresie dotyczącym odległości budynków odwołuje się do postanowień przytoczonego wyżej rozporządzenia a te jak wskazano wyżej w zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8, art. 10 i art. 107 par. 3 Kpa sformułowane w skardze również nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia. Przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ pozwala na uchylenie decyzji w przypadku naruszenia przepisów postępowania wówczas gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jednakże decyzję organu I instancji z 2 września 1998 r. otrzymali i w postępowaniu odwoławczym mieli możliwość przedstawienia swoich wniosków, dowodów i zarzutów. Zatem brak zawiadomienia ich o wszczęciu postępowania nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 107 par. 3 Kpa. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów skarżących. Nieuwzględnienie tych zarzutów nie może stanowić naruszeniu powyższego przepisu, Mając powyższe na uwadze, skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, oddalono z mocy art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.