II SA/Po 180/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant Ref. staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 lutego 2005 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Spółdzielni kwotę 265 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ J. Szaniecka Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] nakazał Spółdzielni Samopomoc Chłopska na podstawie art. 48 Prawa budowlanego 1994r. rozbiórkę sklepu spożywczego przy ul. [...] w K.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując na błędnie powołaną podstawę prawną rozstrzygnięcia. Spółdzielnia nabyła bowiem obiekt w latach siedemdziesiątych i problem rozbiórki winien być rozstrzygnięty na podstawie prawa budowlanego z 1974r. Decyzją z [...] na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. nakazano Gminnej Spółdzielni w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem: przedłożenie inwentaryzacji budowlanej, wykonanie inwentaryzacji geodezyjnej obiektu i przedłożenie oceny technicznej zaznaczając, iż nie wykonanie tych nakazów w ustalonym terminie spowoduje zastosowanie przepisu art. 37. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]. na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z zm.) nakazał Spółdzielni rozbiórkę samowolnie wybudowanego sklepu spożywczego w K. przy ul. [...] (działka [...] obręb [...]). Stwierdzono, iż Spółdzielnia przedłożyła żądane dokumenty. Nie wykazała jednak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest niezgodne z art. 57 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazano, iż Spółdzielnia przedmiotowy kiosk – pawilon zakupiła w 1976r. bez prawa do gruntu. Nie posiada tez pozwolenia na jego budowę. Organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem, gdyż Spółdzielnia nie wykazała prawa do nieruchomości. Gminna Spółdzielnia Samopomoc Chłopska w K. wniosła skargę, domagając się uchylenia obu decyzji. Skarżąca stwierdziła, iż powołany przepis (art. 37 ust. 1 pkt. 2) nie stwarzał podstaw do zastosowania nakazu rozbiórki. Obiekt, jak wynika z przedłożonej inwentaryzacji nie stanowi zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla bezpieczeństwa mienia. Nieprawidłowości techniczne, które wymienione zostały w przedstawionej ekspertyzie mogą być usunięte w ramach prac modernizacyjnych. Kiosk posiada też typową dla okresu jego realizacji architekturę zewnętrzną. Podkreślono, że obiekt wybudowany został przed około 27 laty a zakupiony został przez Spółdzielnię w 1976r. Odnosząc się do prawa dysponowania nieruchomością skarżąca podała, iż [...] listopada 1995r. wniosła o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania gruntu i przeniesienia prawa własności obiektu. Wniosek nie został jednak dotychczas załatwiony. Zdaniem strony skarżącej decyzja wydana została bez podstawy prawnej z rażącym naruszeniem przepisu art. 107 kpa. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepis prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Organy administracji wskazały jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. Nr 38 poz. 229 z zm.). W sprawie jest bezsporne, że przedmiotowy obiekt (kiosk – pawilon) skarżąca nabyła w 1976r. Zgodnie z przepisem art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016) przepisu art. 48 tej ustawy, dotyczący rozbiórki, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W sprawie nie została jednak ustalona data zakończenia budowy przedmiotowego obiektu a w szczególności czy budowa ta została zakończona w czasie obowiązywania (od 1 marca 1975r.) ustawy Prawo budowlane z 1974r. czy też jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 1965r. Nr 7 poz. 46). Powołany przez organy administracji przepis art. 37 ust. 1 pkt. 2, przy przyjęciu, iż obiekt został wybudowany po dacie 1 marca 1975r., nie stwarzał podstaw do nakazania rozbiórki. Nie zachodzą bowiem żadne przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie (niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia ). Przedłożona do akt sprawy ocena techniczna obiektu jednoznacznie stwierdza, iż budynek w obecnym stanie technicznym nie stanowi zagrożenia życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia a jego architektura zewnętrzna jest typowa dla okresu, w którym został wybudowany. Wbrew przyjętemu w zaskarżonych decyzjach poglądowi nie wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością nie stanowi w świetle powołanego przepisu podstawy do nakazania rozbiórki. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 5 pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie osobie, która wykazała prawo do dysponowania nieruchomością. Skutki zaś wybudowania obiektu niezgodnie z obowiązującymi przepisami (brak decyzji o pozwoleniu na budowę) określał przepis art. 37 ustawy z 1974r. Uznając, iż skarga zasługuje na uwzględnienie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 a i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1271) orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III – im sentencji wyroku traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (art. 152). /-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ J. Staniecka jw