II SA/Po 180/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] Towarzystwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2019 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania W. F. w P. (zwanego dalej "W.F."), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] kwietnia 2019 r., [...], [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku o funkcji sportowej, składającego się z trzech części: łącznika (biura, administracja, sala konferencyjna, bowling, zaplecze, squash), hali dla dwóch boisk footsal oraz hali dla czterech kortów tenisowych; przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku siedziby W.F. na budynek hotelowy (zamieszkania zbiorowego i administracji) oraz na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami podstawowymi wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, w tym garażu podziemnego. Inwestycję zaplanowano na terenie części działek [...] i [...], arkusz mapy [...], obręb W., położonych w P. przy ul. [...] Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. W dniu 26 sierpnia 2016 r. W.F. zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na modernizacji terenów sportowych - budowie i przebudowie istniejących obiektów, zespołu boisk, obiektów i urządzeń sportowych, krytych i otwartych z zapleczem usługowo-mieszkaniowym związanym z tą funkcją (w tym opieka nad ludźmi starszymi) wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacji, w tym garażem podziemnym. Inwestycję zaplanowano na wskazanych wyżej działkach [...] i [...]. Parametry zabudowy określono następująco: powierzchnia zabudowy - część sportowo-rekreacyjna [...] m2, część usługowo-mieszkalna związana z funkcją sportową [...] m2; powierzchnia garażu [...] m2; szerokość elewacji frontowej: około [...] m dla funkcji sportowo-rekreacyjnej i około [...] m dla funkcji usługowo-mieszkaniowej związanej z funkcja sportową; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do [...] m; dachy płaskie i strome do 30°. Powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu miała osiągnąć [...] m2, w tym dla funkcji sportowo-rekreacyjnej [...] m2, a dla funkcji usługowo-mieszkaniowej [...] m2. Dostęp do drogi publicznej zaplanowano z ul. [...] Do wniosku W.F. załączyło mapę terenu zapisaną na płycie CD, mapę obejmującą teren inwestycji z przedstawioną graficznie koncepcją zagospodarowania terenu, pisma gestorów o możliwościach podłączenia planowanych obiektów do sieci ciepłowniczej, elektroenergetycznej oraz mapę zasadniczą terenu w skali 1:500 z zaznaczony terenem oddziaływania inwestycji (k. 1-45 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 2 września 2016 r., [...] Prezydent, działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – uw. Sądu, dalej "K.p.a.") wezwał W.F. do uzupełniania wniosku poprzez przedstawienie rysunku zawierającego rzut i elewacje planowanych obiektów z podaniem ich gabarytów (k. 46 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wnioskodawca złożył żądany rysunek i wyjaśnił, że w ramach inwestycji przewiduje realizację obiektu hotelowego przez rozbudowę istniejącego obiektu, budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z dostępem do funkcji sportowo-rekreacyjnych oraz mieszkania dla ludzi starszych z opieką lekarską i zapleczem rehabilitacyjno-rekreacyjnym (k. 48-49 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Następnie Prezydent dokonał ustaleń dotyczących kręgu stron postępowania, gromadząc w aktach wydruki z bazy ewidencji gruntów (k. 50-145 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Z uwagi na skalę inwestycji w aktach administracyjnych utrwalono także specjalnie w tym celu wydrukowanego arkusze mapy zasadniczej k. 146-156 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 23 września 2016 r., [...] Prezydent, powołując się na art. 61 § 4 K.p.a., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy (k. 156 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 3 października 2016 r. jednostka wewnętrzna Urzędu Miasta P. – Wydział Urbanistyki i Architektury zwróciła się do Wydziału Ochrony Środowiska z prośbą o wyjaśnienie, czy wobec parametrów inwestycji (powierzchnia użytkowa garaży i parkingu wraz z infrastrukturą towarzyszącą określono jako [...] m2, a powierzchnię terenu podlegającego przekształceniu [...] m2) ta kwalifikować się może jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowiskowa zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b, 55 lit. b i 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm., dalej "r.ws.p.2010"; rozporządzenie to obecnie nie obowiązuje – uw. Sądu) (k. 233 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wystąpiono także o uzgodnienie i zaopiniowanie warunków zabudowy do innych organów i jednostek (k. 235-247 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 11 października 2016 r., [...] Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. wyraził opinię, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (k. 249-250 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 13 października 2016 r., [...] Prezydent, powołując się na art. 50 § 1 K.p.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b r.ws.p.2010, wezwał W.F. do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (k. 251 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 24 października 2016 r. przedstawiciel W.F. wyjaśnił, że na potrzeby przedsięwzięcia świadomie podzielono teren inwestycji na dwa odrębne zadania, na obszarze mniejszym niż 2 hektary będzie realizowana zabudowa sportowo-rekreacyjna wraz rozbudową obiektu na hotel oraz na takim obszarze (<2 ha) przewidziano realizację zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Taki podział przyjęto, aby inwestycja nie mogła być zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (k. 255-256 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wobec powyższego stanowiska Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. ponownie zwrócił się o opinię do Wydziału Ochrony Środowiska (k. 257 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W międzyczasie utrwalono w aktach opinie przedłożone przez organy i instytucje (k. 258, 260, 261, 262, 266, 273-276, 282 i 295-297 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W piśmie z dnia 14 listopada 2016 r., [...] Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. nadesłał wyjaśnienie, w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko, zastrzegając, że ostatecznie o potrzebie złożenia decyzji o środowiskowych wypowie się, jeżeli inwestor doprecyzuje wniosek (k. 267-268 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 22 listopada 2016 r., [...] Prezydent ponownie wezwał W.F do przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, względnie do wyjaśnienia parametrów przedsięwzięcia (istotnych we względu na kwalifikację środowiskową) (k. 269 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r. wnioskodawca sprecyzował, iż powierzchnia zabudowy pod funkcję mieszkaniowo-usługową to [...] m2, przy czym usługi te zlokalizowane w parterach budynków to sklepy spożywcze, pralnie, punkty ksero itp. Ponadto zgłosił zmniejszenie powierzchni zabudowy pod funkcję sportowo-rekreacyjną do [...] m2. Suma powierzchni terenu ulegającego przekształceniu wynieść miała [...] m2 (k. 277 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Stanowisko W.F. ponownie przedstawiono Wydziałowi Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. (k. 279 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W piśmie z dnia 29 grudnia 2016 r. Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. wyjaśnił, że dla inwestycji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagana (k. 293-294 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia 18 listopada 2016 r. przygotowano dla inwestycji analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (k. 338-348 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a 17 lutego 2017 r. sporządzono wyniki analizy. Wyniki te wskazały na nie spełnienie przez inwestycję wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.ws.s.u.w."), W piśmie z dnia 1 marca 2017 r. przedstawiciel W.F. odniósł się do wyników analizy (k. 416-418 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Kolejne wyjaśnienia (dotyczące obsługi komunikacyjnej) przedstawił w pismach z dnia 7 i 8 marca 2017 r. (k. 420 i k. 422-423 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W marcu 2017 r. projekt decyzji o odmowie warunków zabudowy (wraz z załącznikami) przygotowała mgr inż. arch. R. S. (k. 456-476 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia 18 kwietnia 2017 r., [...], [...] Prezydent, działając z powołaniem na art. 59 ust. 1 i 2 art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej "u.p.z.p.") , odmówił W.F. ustalenia warunków zabudowy (k. 477-496 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Od powyższej decyzji odwołanie złożyło W.F. (k. 565-575 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia 25 października 2017 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Uznało, iż wnioski wyciągnięte przez organ z wykonanej analizy w zakresie braku kontynuacji parametrów funkcji, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz cech zagospodarowania terenu nie znajdują oparcia w przedłożonym materiale dowodowym, a sposób ich sformułowania świadczy o bezzasadnym blokowaniu przedmiotowej inwestycji. W szczególności organ nie podjął próby rozważenia możliwość zastosowania przepisów § 4 ust. 4 oraz § 6 ust. 2 r.ws.s.u.w., które zezwalają na wyznaczenie parametrów linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej na innych zasadach, w drodze wyjątku od reguły (k. 649-656 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Po uprawomocnieniu się decyzji Kolegium, wnioskodawca złożył pismo z dnia 18 grudnia 2018 r. w którym sprecyzował, iż teren objęty wnioskiem nie obejmuje działki [...], a jedynie część działek [...] i [...], arkusz mapy [...] jak w oryginale wniosku; szerokość frontu elewacji dla funkcji mieszkaniowej z usługami wynosi około 65 m, jak w oryginale wniosku. Do pisma załączono skorygowany rysunek, stanowiący załącznik do wniosku, przedstawiający sposób zagospodarowania terenu inwestycji z zaznaczoną linią zabudowy oraz szerokością frontu elewacji dla funkcji mieszkaniowej (k. 657-658 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W dniu 15 lutego 2018 r. Prezydent wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień, w celu usunięcia rozbieżności między częścią tekstową a graficzną wniosku, wynikłych z pisma strony z dnia 18 grudnia 2018 r. Wnioskodawca został zobowiązany do jednoznacznego określenia części działek [...] i [...], które nie są objęte wnioskiem, poprzez wyrysowanie tego na załączniku graficznym do wniosku (k. 706 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia 14 marca 2018 r. wnioskodawca oświadczył, iż w aktach sprawy znajdują się rysunki przedstawiające teren pod inwestycję (k. 763-764 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia 11 kwietnia 2018 r. przygotowano ponowną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wyniki do niej (k. 767-793 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia 24 maja 2018 r. mgr inż. T.M. przygotowała projekt decyzji (k. 805-810 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia 29 czerwca 2018 r., [...], [...] Prezydent ponownie odmówił W.F. ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (k. 862-872 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Od powyższej decyzji odwołało się W.F. (k. 925-940 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia 20 grudnia 2018 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na mankamenty przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przedstawił zastrzeżenia do wniosków organu pierwszej instancji z analizy w zakresie braku kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy działek sąsiednich w postaci linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy. W przypadku funkcji zabudowy przedstawiony wniosek z analizy Kolegium uznało za sprzeczny z jej treścią, gdzie wyszczególniono zarówno działki z zabudową mieszkaniową wielorodzinną (MW) jaki i zabudową usługową, w tym z usługami sportowymi (Us - działki [...], [...], według załącznika graficznego do analizy k. 791 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W przypadku linii zabudowy Kolegium zwróciło uwagę na pominięcie w analizie zbadania możliwości wyznaczenia linii zabudowy w trybie § 4 ust. 1 rozporządzenia w oparciu o zabudowę położoną na działce [...] (blok mieszkalny pod adresem [...]). Ponadto Kolegium zwróciło uwagę na brak pełnej spójności miedzy częścią tekstową i graficzną analizy. Część tekstowa nie zawierała pełnych danych, brakowało parametrów linii zabudowy oraz geometrii dachów na wszystkich działkach obszaru analizowanego. Na mapie stanowiącej załącznik graficzny analizy, zaznaczono tereny zabudowy usług sportu (Us) czego nie wykazano w tabeli w części tekstowej. Kolegium zwróciło też uwagę na brak zbadania przez organ pierwszej instancji kwestii kontynuacji form architektonicznych planowanej zabudowy sportowo-rekreacyjnej. We wniosku w pkt [...] (k. 3) podano, iż część zabudowy sportowej może być realizowana w formie hal namiotowych, wygląd tych obiektów i gabaryty przedstawiono na rysunku (k. 49 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest także uzależnione od stwierdzenia kontynuacji formy architektonicznej obiektów budowlanych. Kolegium zaleciło organowi pierwszej instancji uzupełnienie analizy o wskazane dane oraz przeprowadzenie analizy urbanistycznej na nowo. Po odbiorze akt sprawy Prezydent, w ramach ponownie prowadzonego postępowania, zlecił wykonanie analizy urbanistycznej, którą mgr inż. M. H. przygotowała 22 lutego 2019 r. (k. 1224-1237 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia 7 marca 2019 r. mgr inż. B. B. przygotowała projekt decyzji wraz z załącznikami (k. 1240-1258 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 11 marca 2019 r., [...] Prezydent, działając w trybie art. 10 § 1 K.p.a., zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z nim (k. 1259 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., [...], [...] Prezydent, działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. odmówił ustalenia na rzecz W.F. warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji (k. 1342-1360 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej organ ponownie stwierdził, iż planowana inwestycja nie kontynuuje funkcji oraz cech zabudowy działek sąsiednich w postaci linii zabudowy. Kontynuacja występuje natomiast w przypadku pozostałych cech zabudowy, to jest co do wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. W przypadku funkcji zabudowy stwierdzono, iż zasadniczo jest ona zgodna z funkcją występującą w obszarze analizowanym, jednak nie jest dostosowana pod względem urbanistycznym do istniejącego sposobu zagospodarowania terenu i nie stanowi odpowiedniego uzupełnienia zabudowy. Realizacja planowanej inwestycji zakłóci korelacje między terenami zabudowanymi a wykształconym układem terenów zielonych i rekreacyjno- sportowych, zwiększy intensywność zabudowy oraz zaburzy układ urbanistyczny sąsiedniej zabudowy. Inwestycja i gabaryty obiektów w planowanej lokalizacji nie kontynuują cech sąsiednich obiektów, a sam teren pod inwestycję nie jest predysponowany do umiejscowienia tam zabudowy - inwestycja nie spełnia warunku "dobrego sąsiedztwa". Prezydent zwrócił przy tym uwagę na przepisy nieobowiązujących już planów miejscowych, zgodnie z którymi na przedmiotowym obszarze wykluczano zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz na zapisy studium kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., gdzie tereny te stanowią tereny sportu i rekreacji. Ponadto wskazano na fakt, iż teren pod inwestycję stanowi własność Miasta P., który został oddany wnioskodawcy w użytkowanie wieczyste do dnia 3 sierpnia 2039 r. Planowany sposób zagospodarowania tych terenów jest sprzeczny z umową o ustanowienie użytkowania wieczystego. W przypadku linii zabudowy, organ, powołując się na stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku dotyczącym innej sprawy, wskazał, iż w ciągu ul. [...] brak jest zabudowy na działkach do których dojazd odbywał by się bezpośrednio z tej ulicy, co wynika w dużej mierze z dużego natężenia ruchu pojazdów na tej ulicy. Nie ma zatem możliwości wyznaczenia linii zabudowy wedle § 4 ust. 1, 2, 3 r.ws.s.u.w., gdyż nie ma sąsiedniej zabudowy, której linię tę można by przedłużyć. Zwrócono uwagę, iż z wymienionych przepisów r.ws.s.u.w. wynika, iż linia zabudowy powinna przede wszystkim kontynuować zagospodarowanie terenów przyległych. Natomiast wyznaczenie tej linii na zasadzie odstępstwa przewidzianego w § 4 ust. 4 r.ws.s.u.w. możliwe jest tylko, gdy wynika to z przeprowadzonej analizy. Powinny zatem przemawiać za tym konkretne wymagania ładu przestrzennego, czy też inne normatywne przesłanki. Zdaniem organu z analizy nie wynika, by istniała możliwość wyznaczenia linii zabudowy w inny sposób, na podstawie § 4 ust. 4 r.ws.s.u.w. Po wschodniej stronie ul. [...] brak jest podobnej zabudowy umożliwiającej wyznaczenie linii dla nowych budynków, ponadto zastane układy urbanistyczne (istniejące osiedla, tereny zielone) przemawiają za odmową ustalenia linii zabudowy dla nowej zabudowy. W świetle powyższego stwierdzono brak spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W zakresie pozostałych warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ stwierdził, iż teren pod inwestycję ma zapewniony dostęp do drogi publicznej (pkt 2), teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych (pkt 4), decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). W konkluzji Prezydent stwierdził, że wobec nie spełnienia przez projektowaną przez W.F. zabudowę wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 należało odmówić ustalenia warunków zabudowy. Do decyzji załączono mapę zasadniczą w skali 1:1000 z zaznaczonym terenem inwestycji oraz wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczonego obszaru w formie tekstowej i graficznej na mapie zasadniczej w skali 1:1000. Analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wyniki tej analizy oraz projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy sporządziła osoba posiadająca tytuł zawodowy mgr inż. architekta (k. 1355-1360 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Odwołanie od decyzji złożyło W.F. domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i orzeczenia co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zarzuciło przy tym naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, w zakresie jakim organ pierwszej instancji stwierdził brak kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy w postaci linii zabudowy i szerokości elewacji frontowej oraz naruszenia § 4 i § 6 r.ws.s.u.w. w zakresie możliwości wyznaczania parametru linii zabudowy. W.F. wskazało, iż dopuszczalne jest wyznaczenie linii zabudowy w oparciu o budynek znajdujący się na działce [...]. Zarzucono także naruszenie art. 59 u.p.z.p., gdyż wobec braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji, której organ nie chce najwyraźniej wydać. W przypadku funkcji zabudowy W.F. stwierdziło, iż teren pod wnioskowaną inwestycję jest obecnie użytkowany na cele sportowe, otaczają go działki zabudowane między innymi budynkami wielorodzinnymi. W ocenie skarżącego Towarzystwa planowana inwestycja będzie łącznikiem porządkującym niezagospodarowany rejon miasta. Istotne jest, iż inwestycja nie ma powstać w próżni urbanistycznej zważywszy na zabudowę znajdująca się w obszarze analizowanym. W przypadku linii zabudowy W.F. wskazało, iż różnorodna linia zabudowy w obszarze analizowanym stanowi uzasadnienie dla skorzystania z § 4 ust. 4 r.ws.s.u.w. Nie zgodziło się przy tym, iż zabudowa mieszkalna wielorodzinna przy [...] nie może być traktowana jako dostępna z ul. [...] Dostęp do tych zabudowanych działek odbywa się także z wymienionej ulicy, tyle tylko, że za pośrednictwem dróg wewnętrznych. Wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] października 2019 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało rozstrzygnięcie Prezydenta w mocy. Obszernie przytoczyło kontekst faktyczny i prawny sprawy, po czym doszło do przekonania, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Kolegium zgodziło się, że nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, gdyż nie są spełnione łącznie warunki określone przez art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium Prezydent na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej (k. 1224-1237 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) zasadnie stwierdził, iż planowana inwestycja nie kontynuuje wszystkich cech zabudowy działek sąsiednich, problematyczna jest bowiem kwestia linii zabudowy. W przypadku linii zabudowy § 4 r.ws.s.u.w. stanowi, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Kolegium wskazało, że w realiach sprawy nie da się wyznaczyć linii nowej zabudowy jako przedłużenia linii zabudowy na działkach sąsiednich. W istocie bowiem wzdłuż ul. [...] z której wnioskodawca zaplanował dostęp do terenu inwestycji, nie leżą działki z zabudową, gdzie główny wjazd lub wejście odbywało by się z tej drogi publicznej. W kwestii bloku mieszkalnego położnego pod adresem [...] (działka [...]) w ocenie Kolegium przeważa argument, iż front tej działki nie leży w linii ul. [...] Dostęp do tego budynku jest urządzony od strony ulic wewnętrznych, zaprojektowanych dla obsługi osiedla mieszkaniowego, na które składają się bloki wielorodzinne. Budynki te są znacznie odsunięte od ul. [...] stąd nie można uznać, iż obiekty objęte wnioskiem mogłyby kontynuować ich linię zabudowy na zasadzie § 4 ust. 1 r.ws.s.u.w. Kolegium doszło też do przekonania, iż odmowa wyznaczenia linii nowej zabudowy w oparciu o § 4 ust. 4 r.ws.s.u.w. jest racjonalna i uzasadniona. Wnioskodawca planuje nową zabudowę usługową oddaloną około 10 m od ul. [...] oraz około 20 m w przypadku zabudowy mieszkalnej. Z analizy wynika jednak, iż na odcinku tej ulicy biegnącym w wyznaczonym obszarze, nie ma działek z zabudową, gdzie główny wjazd lub wejście odbywało by się z tej drogi publicznej. Jedyna zabudowa mieszkalna wielorodzinna leży w kwartale wyznaczonym przez skrzyżowanie ul. [...] i ul. [...], jak wspomniano jednak, jest to osiedle bloków mieszkalnych, do których dostęp i dojazd zorganizowany jest od strony wewnętrznych uliczek osiedlowych. Kolegium zgodziło się, że umiejscowienie zabudowy na działkach w obszarze analizowanym jest powiązane ze specyfiką ul. [...] Jest to bowiem arteria komunikacyjna łącząca centrum miasta z jego północnymi osiedlami, cechująca się sporym natężeniem ruchu drogowego. Z tej przyczyny nie ma w obszarze analizowanym zabudowy (o takim natężeniu zajęcia powierzchni działki), gdzie jedyny wjazd odbywałby się z tej drogi publicznej. Z analizy nie wynika zatem by dopuszczalne było wyznaczenie linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, która kontynuowałby tą cechę zabudowy spośród działek sąsiednich z obszaru analizowanego. Kolegium doszło do wniosku, że w sytuacji zaistniałej w sprawie nie jest spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Nie można bowiem wskazać działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej (ul. [...]), zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z analizy wynika, iż kontynuacja nie zachodzi w odniesieniu do linii zabudowy. Niezależnie Kolegium zwróciło uwagę, że żadna z działek w obszarze analizowanym, tym bardziej żadna z działek sąsiednich, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zagospodarowana w sposób przedstawiony we wniosku - inwestycja polega bowiem na wzniesieniu kompleksu składającego się z osiedla mieszkaniowego (utworzonego przez siedem budynków wielorodzinnych), budynku mającego pełnić funkcje hotelu oraz obiektów usług sportu i rekreacji. Na decyzję Kolegium skargę wniosło W.F. zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, dokonanie jego dowolnej oceny, a w konsekwencji: uznanie, że prawidłowo przeprowadzono analizę urbanistyczną (podczas gdy była ona nieprawidłowa i nierzetelna), pominięcie okoliczności zagospodarowania działki [...], której zabudowa może stanowić podstawę do ustalenia kontynuacji linii zabudowy oraz pominięcie okoliczności potwierdzających spełnienie przez planowaną inwestycję warunku kontynuacji funkcji zabudowy, jej parametrów, cech i wskaźników, w szczególności linii zabudowy; 2. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zwłaszcza nie odniesienie się do zarzutów odwołania, 3. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne utrzymanie w mocy decyzji odmownej; 4. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia warunku kontynuacji funkcji zabudowy i cech zagospodarowania terenu, podczas gdy inwestycja te warunki spełnia (zwłaszcza w zakresie dotyczącym linii zabudowy, której ustalenie jest możliwe w oparciu o budynek na działce [...]); 5. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 4 r.ws.s.u.w. poprzez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że w realiach sprawy nie ma podstaw do zastosowania tego drugiego przepisu. Wskazując na powyższe W.F. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W motywach skargi W.F. skoncentrowało się na wykazaniu, że postępowanie wyjaśniające po stronie organów nie było wystarczające, zwłaszcza w zakresie analizy inwestycji pod względem jej otoczenia (którego funkcję i cechy kontynuuje). Wydano przeto nieprawidłowe rozstrzygnięcie, tak pod kątem proceduralnym (uzasadnienie decyzji nie objęło wszystkich istotnych aspektów) jak i materialnym (należało uznać, iż zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy, a więc i Kolegium powinno było zdaniem W.F. orzec co do istoty sprawy). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") jest uprawniony rozstrzygać w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten pozostaje w relacji do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), które stanowią o funkcji sądów administracyjnych, jaką jest przede wszystkim kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z zestawienia przywołanych tu regulacji wywieść można tezę o powinności sądu administracyjnego weryfikacji spraw w ich całokształcie, w tym identyfikowaniu naruszeń ex officio. Sąd wskazał na powyższe celowo, gdyż dostrzegł, a zarazem uznał za konieczne właśnie w oparciu o art. 134 P.p.s.a. zwrócenie uwagi na fundamentalny aspekt niniejszej sprawy, który potwierdza zasadność odmowy ustalenia warunków zabudowy, a który ostatecznie organy podstawą odmowy nie uczyniły. Otóż w ocenie Sądu, inaczej jak przyjął to Prezydent, uznać należy, że przedsięwzięcie na terenie części działek [...] i [...] przy ul. [...] jako całość zakwalifikować należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret drugie i 55 lit. b tiret drugie r.ws.p.2010 (obecnie odpowiadają im § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie oraz pkt 57 lit. b tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Przedsięwzięcia takie wymagają z kolei uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy (zob. art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r.. poz. 283, dalej "u.u.i.ś."). Sąd w tym miejscu zaznacza, że w początkowej fazie postępowania W.F. określało całość przedsięwzięcia jako zespół zabudowy powiązanej funkcjonalnie, gdzie funkcja sportowa była dominująca, z zabudowa mieszkaniowa miała być "związana z funkcją sportową". Zdaniem Sądu w takim ujęciu inwestycja ewidentnie podpadała pod kategorię "obiektów sportowych, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą" (i wraz z "pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia"), a i zarazem kwalifikowała się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Jej powierzchnia przekształcenia sięgała bowiem [...] ha stosownie do § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie r.ws.p.2010 (zob. zwłaszcza końcowy fragment tego przepisu). Z przebiegu postępowania wynika, że inwestor – uświadomiwszy sobie, że parametry zamierzenia nieuchronnie determinują jego kwalifikację jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko – dokonał opisowej reinterpretacji projektu. W piśmie z dnia 24 października 2016 r. (k. 255-256 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) podał, że z terenu inwestycji "wydzielono" teren o powierzchni poniżej 2 ha dla zabudowy o funkcji sportowo-rekreacyjnej oraz o powierzchni poniżej 2 ha dla zabudowy usługowo mieszkaniowej, tak "aby wnioskowana inwestycja nie zaliczała się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". W.F. wskazało dalej wprost, że taki umowny podział inwestycji miał "skrócić wstępne postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy", przy czym W.F. wypowiedziało to, cyt.: "zdając sobie sprawę, że w następnym etapie przed uzyskaniem pozwolenia na budowę może okazać się, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest niezbędne, chociażby ze względu na powierzchnię przeznaczoną pod komunikację". Wreszcie inwestor wyjaśnił, że realizacja funkcji usługowo-mieszkaniowej ma zostać zrealizowana przez inny pozyskany w tym celu podmiot, a dzięki niej będzie mogła powstać zabudowa sportowo-rekreacyjna. W ocenie Sądu dzielenie inwestycji zaprezentowane przez W.F. jest zabiegiem sztucznym, który – w realiach sprawy – nie może pozwalać wnioskodawcy obejść obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jako na aspekt pierwszoplanowy należy zwrócić uwagę na fakt, o którym W.F. jakoby zdaje się zapominać. Otóż Towarzystwo samo ubiega się o wydanie jednej decyzji o warunkach zabudowy dla całości zamierzenia. Już choćby ta okoliczność nakazuje spojrzeć na koncepcję zabudowy jako na całość. W piśmie z dnia 24 października 2016 r. skarżące W.F. próbuje bronić tezy o rzekomej odrębności części usługowo mieszkaniowej od części sportowo-rekreacyjnej, a przy tym akcentuje, że każda z tych części nie osiąga progu 2 ha. Zdaniem Sądu, próba takiego "zobrazowania" inwestycji jest nieuprawniona i nie może wywołać zamierzonego skutku. Mamy bowiem do czynienia z formalnie jednolitym zadaniem inwestycyjnym, objętym jedną koncepcją i lokalizowanym jedną decyzją o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu nie ma znaczenia to, że jedna część przedsięwzięcia będzie miała charakter mieszkaniowo-usługowy, a druga sportowo-rekreacyjny. Ważne jest, że W.F., jako jeden podmiot (przynajmniej na obecnym etapie) obiega się o lokalizacje obydwu części wspólnie i dąży do przekształcenia [...] ha. Oczywiście można postawić zasadne pytanie, czy mamy do czynienia z dominującym przedsięwzięciem: - "zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą" i "pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji [tak rozumianego] przedsięwzięcia" czy - "zabudowy usługowej – obiektami sportowymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą" i "pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji [tak rozumianego] przedsięwzięcia" , jednak ostatecznie z punktu widzenia podpadania inwestycji pod r.ws.p.2010 nie ma to większego znaczenia. Czy bowiem uznamy jedną czy drugą zabudowę za wiodącą, pozostała zabudowa – objęta wszakże jedną koncepcją i jedną decyzją o warunkach zabudowy – będzie się zaliczać do powierzchni przedsięwzięcia, jako "pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Innymi słowy, inwestycja W.F. w dacie orzekania przez organy podpadała pod § 3 ust. 1 r.ws.p.2010. Nie ma natomiast znaczenia, czy na potrzeby sprawy wybierzemy pkt 53 lit. b tiret drugie i 55 lit. b tiret drugie jako perspektywę kwalifikacji, jako że i tak obie regulacje przesądzają o tym samym – o zaliczeniu inwestycji o powierzchni zabudowy (wraz z infrastrukturą i pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia) nie mniejszej niż 2 ha do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zupełnie niezależnie od powyższego Sąd zwraca uwagę, że tak we wniosku jak i jednoznacznie już w piśmie z dnia 24 października 2016 r. W.F. wymienia "powierzchnię komunikacji" ([...] ha). Ta ostatnia niepodzielnie stanowić będzie "infrastrukturę towarzyszącą" głównym funkcjom, względnie zaliczy się co najmniej do "pozostałej powierzchni przeznaczonej do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Nawet więc, gdyby przyjąć założenie, że mamy do czynienia z odrębną funkcją mieszkalno-usługową i odrębną sportowo-rekreacyjną, przynajmniej ta pierwsza, z uwagi na powierzchnię [...] ha, sumując ją z wymaganą dla niej powierzchnią komunikacji, przekroczy pułap [...] ha. Problem ten dostrzegło samo W.F. wyraźnie przecież wskazując w piśmie z dnia 24 października 2016 r., iż liczy się z potrzebą uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż dojdzie do zsumowania powierzchni danej funkcji z powierzchnią przewidzianą pod komunikację. Podsumowując więc, w ocenie Sądu, należy przyjąć, że W.F. samodzielnie dąży do lokalizacji jednego zamierzenia mieszkalno-usługowego i sportowo-rekreacyjnego zakładającego przekształcenie blisko [...] ha. Powinno więc legitymować się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Bezspornym jest, że decyzją taką W.F. nie dysponowało, stąd z tego tylko powodu zachodziły podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś.). Przechodząc do samych uwarunkowań z zakresu zagospodarowania przestrzennego Sąd wskazuje, że nie miał wątpliwości, iż zamierzenie projektowane przez W.F. nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie wymogu kontynuacji linii zabudowy. W.F. chciałoby, aby budynek na działce [...], czyli tzw. blok osiedla [...], uznać za zabudowę, względem której można i należałoby jego zdaniem wyznaczyć linię zabudowy dla projektowanej zabudowy. Jest to rozumowanie nieprawidłowe. Skarżące Towarzystwo nie dostrzega bowiem, że nawet jeśliby doszukiwać się podobieństw w położeniu zabudowy na działce [...] względem arterii jaką jest ul. [...] to nie można przejść do porządku nad faktem, że budynek [...] nie jest z całą pewnością "zabudową na działce sąsiedniej" w znaczeniu użytym w § 4 ust. 1 r.ws.s.u.w. Po pierwsze, działka [...] znajduje się ponad 500 m od miejsca, gdzie miałaby powstać zabudowa mieszkaniowo-usługowa na niej wzorowana. Działki te dzieli ul. [...], a ponadto tereny komunikacji – dróg publicznych i ich otoczenia na przestrzeni około 300 m. Także ewidencyjnie działkę [...] od terenu inwestycji oddziela szereg działek publicznych i prywatnych takich jak [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w tym także działki zabudowane prostopadle do ul. [...] – [...] oraz [...], [...] i [...] Innymi słowy działka [...] nie jest położona względem działek inwestycyjnych [...] i [...] w sposób, który chociażby pośrednio pozwalałby wyobrazić sobie zabudowę na tej pierwszej jako kształtującą linię zabudowy dla projektowanego zamierzenia. Można pokusić się o stwierdzenie, że nawet okiem niewprawnego obserwatora układu zabudowy z perspektywy ul. [...] zabudowa [...] jawi się jako zdecydowanie zbyt odległa, zbyt daleko odsunięta od ulicy, odmienna w zakresie charakterystyki i wreszcie inaczej skomunikowana (osiedle mieszkaniowe obsługiwane od wewnątrz przez drogi wewnętrzne), aby można było potraktować ją jako rodzaj urbanistycznego odniesienia dla linii zabudowy przy rozważanym układzie komunikacyjnym. Oczywiście Sąd ma świadomość, że § 4 ust. 4 r.ws.s.u.w. dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy. To jednak musi wynikać analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 r.ws.s.u.w. Ten ostatni wymóg jest nieprzypadkowy. Nie chodzi bowiem o dopuszczenie dowolnie położonych obiektów budowlanych z naruszeniem linii zabudowy, ale tylko takich, co do których uprawniony urbanista znajdzie podstawy do określonej ich lokalizacji, wynikające z uwarunkowań przestrzennych. W niniejszej sprawie urbanista mgr inż. B. B. w projekcie decyzji oraz przede wszystkim w wynikach analizy, nie tylko nie dopuściła, ale wręcz jednoznacznie wykluczyła odniesienie projektowanej zabudowy do budynków w granicach [...], a także nie znalazła możliwość zastosowania § 4 ust. 4 r.ws.s.u.w. W tym miejscu warto dodać, że zarzuty podnoszone przez W.F. dotyczą wniosków, które sformułował urbanista posiadający wiedzę specjalistyczną. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dodatkowo rola urbanisty przekłada się na płaszczyznę proceduralną i ma umocowanie ustawowe. Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W skład tego projektu wchodzą właśnie "wyniki analizy", czyli wnioski wyprowadzone z danych o zabudowie i zagospodarowaniu otoczenia zebrane w ramach analizy urbanistycznej. Przygotowanie decyzji o warunkach zabudowy jest jedną z czynności profesjonalisty, jakim jest zawodowy urbanista. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1117 ze zm.) wykonywanie zawodu urbanisty polega na projektowaniu zagospodarowania przestrzeni w skali regionalnej i lokalnej, zgodnie z wymaganiami ładu przestrzennego, ochrony wartości architektonicznych i krajobrazowych, z wymaganiami ochrony środowiska, racjonalności struktur osadniczych i sieci infrastruktury oraz na edukacji w tym zakresie. Co więcej, urbanista odpowiada za swoje działania dyscyplinarnie i jest obowiązany "przestrzegać przy wykonywaniu czynności zawodowych obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej" (art. 41 pkt 1 ww. ustawy). Lansując tezę, że projektowane obiekty należy dopuścić w oparciu o wyjątek z § 4 ust. 4 r.s.s.u.w. – czyli mimo tego, że na działkach sąsiednich nie ma zabudowy, która stanowiłaby wzorzec dla zabudowy projektowanej – W.F. podważa więc w istocie wnioski uprawnionego urbanisty, który w oparciu o analizę urbanistyczną wypowiedział się jednoznacznie przeciwko takiemu rozwiązaniu (cyt.: "Biorąc pod uwagę zagospodarowanie terenów sąsiednich nie można wyznaczyć [linii zabudowy] na podstawie § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia" – zob. k. 1255 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wskazane w skardze zarzuty dotyczące relacji inwestycji do zabudowy na działce [...] W.F. mogło oczywiście postawić, jednak należy zwrócić uwagę, że byłyby one tylko wtedy skuteczne, jeżeli ustalenie urbanisty jawiłoby się jako ewidentnie błędne, na przykład byłoby przyjęte z pominięciem określonych danych z obszaru analizy. Tymczasem W.F. zgłasza jedynie wątpliwości co do interpretacji ładu przestrzennego, który jego zdaniem będzie kontynuowany, jeżeli przyjmie się za wzorzec zabudowę osiedla mieszkaniowego w niedalekiej okolicy. Zdaniem Sądu interpretacja ładu przestrzennego zaprezentowana przez skarżące Towarzystwo nie jest oparta na przesłankach wystarczająco przekonujących, aby podważyć tezy urbanisty, jak i później stanowisko organu przeniesienie do decyzji administracyjnej. Podsumowując Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Kolegium i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta odmawiające uwzględnienia wniosku W.F. o ustalenie warunków zabudowy nie naruszają prawa. W ocenie Sądu nie naruszono przepisów podniesionych w skardze jako zarzuty. W szczególności postępowanie administracyjne przeprowadzono wystarczająco wnikliwie. Analiza urbanistyczna została na obecnym etapie sprawy sporządzona bardzo szczegółowo, a następnie jej dane i konkluzje odzwierciedlono w decyzji. Zadośćuczyniono więc wymogom proceduralnym charakterystycznym dla postępowania o ustalenie warunków zabudowy (§ 3 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 1-4 r.ws.s.u.w.) oraz ogólnym wynikającym z K.p.a. dotyczącym postępowania wyjaśniającego - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Stanowisko organów zostało należycie uzasadnione (art. 107 § 3 K.p.a.). Z przyczyn opisanych na poprzednich stronach niniejszego uzasadnienia Sąd uznał także, że nie naruszono prawa materialnego, to jest zasadnie uznano, że projektowana inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji linii zabudowy, a więc nie spełnia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1-4 r.ws.s.u.w. Końcowo wreszcie Sąd zauważa, że nie naruszono art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Przepis ten można było zastosować, gdyż istniały przesłanki ku temu, aby organ odwoławczy utrzymał decyzję Prezydenta w mocy. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 186 akt sądowych).