II SA/Po 183/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót oddala skargę Starosta P. decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...] działając na podstawie art. 123a ust. 7 pkt 2, art. 125 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm., dalej: P.w.) oraz art. 104, art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. dalej: K.p.a.), po rozpatrzeniu zgłoszenia W. D., wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na zasypaniu zagłębienia w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa, zlokalizowanym na działkach nr 213 i [...] w m. Z. , gm. D.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że W. D. w dniu [...] października 2016 r. przedłożył Staroście Poznańskiemu zgłoszenie zamiaru wykonania robót, polegających na zasypaniu zagłębienia w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa, zlokalizowanym na działkach nr 213 i [...] w m. Z. , gm. D.. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 123a ust. 1 pkt 7 P.w. zgłoszenia wymagają roboty w wodach oraz inne roboty, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów wód, stanu wód stojących i wód podziemnych, o ile zasięg oddziaływania nie wykracza po za granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie. Wyjaśnił, że z przedłożonych dokumentów wynika, że przedmiotowe wyrobisko z wodą powstało w wyniku eksploatacji kruszywa. Według ustaleń Starosty, zgodnie z jego decyzją z dnia [...] marca 2009 r. umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia kierunku rekultywacji terenu po eksploatacji kruszywa naturalnego w granicach działki nr [...] (powstałej po podziale działki nr [...]) w Z., dla gruntów działek nr [...], decyzją Naczelnika Gminy D. z dnia [...] sierpnia 1978 r. ustalony został wodny kierunek zagospodarowania gruntów, natomiast w dniu [...] lipca 1989 r. komisja, w skład której wchodzili m. in. przedstawiciele Urzędu Gminy D. uznała, że prace przeprowadzone zostały w sposób prawidłowy i dokonała odbioru robót rekultywacyjnych na terenie działek nr [...] Starosta stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 4 P.w. do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami, stosuje się przepisy o wodach stojących. Natomiast art. 38 ust. 1 P.w. stanowi, że wody, jako integralna część środowiska oraz siedliska dla zwierząt i roślin, podlegają ochronie, niezależnie od tego, czyją stanowią własność. Ponadto zgodnie z art. 26 P.w. do obowiązków właściciela śródlądowych wód powierzchniowych (do których zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 P.w. zalicza się wody stojące) należy dbałość o utrzymanie dobrego stanu wód. Zdaniem organu z powołanych przepisów wynika, że nie pozwalają one na zasypywanie tego typu wyrobisk. Zasypanie wody stanowić będzie naruszenie art. 38 ust. 1 P.w. Starosta zwrócił też uwagę, że wyrobisko takie spełnia rolę naturalnej retencji terenowej i jego likwidacja może szkodliwie oddziaływać na tereny przyległe. Dodał, że w przedłożonych dokumentach wskazano też, że zawodnione wyrobisko zostanie wypełnione odpadami dopuszczonymi do przetwarzania na terenach niekorzystnie przekształconych, wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796, dalej: rozporządzenie). Starosta stwierdził, że metoda odzysku odpadów polegająca na zasypaniu zagłębienia w zrekultywowanym już wyrobisku po eksploatacji kruszywa nie jest zgodna z warunkami odzysku odpadów wymienionych w rozporządzeniu. W rozporządzeniu dopuszcza się, pod dodatkowymi warunkami, wykorzystanie (m.in. wymienionych w zgłoszeniu) odpadów do wypełnienia terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk). Po wykonaniu robót rekultywacyjnych zgodnych z kierunkiem rekultywacji określonym w decyzji z [...] sierpnia 1978 r., teren opisany w zgłoszeniu nie stanowi już terenu niekorzystnie przekształconego, a teren zrekultywowany w kierunku wodnym - zbiornik wodny. Wykorzystanie odpadów do wypełnienia zrekultywowanego wyrobiska z wodą/zbiornika wodnego niezgodnie z warunkami określonymi w obowiązującym rozporządzeniu, będzie stanowiło naruszenie przepisów art. 30 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm., dalej: u.o.), które wprowadzają ogólny zakaz przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami i dopuszczają odzysk poza instalacjami i urządzeniami jedynie w przypadkach i na warunkach określonych m.in. w przywołanym rozporządzeniu. Starosta wskazał, że zgodnie z art. 123a ust. 7 pkt 2 P.w. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie czynności, robót, urządzeń wodnych lub innych działań, a także korzystanie z wód narusza ustalenia lub wymagania wyszczególnione w art. 125 P.w., a w zgodnie ze zgłoszeniem nastąpi naruszenie wymagań art. 125 pkt 3 P.w., wynikających z odrębnych przepisów, tj. art. 38 ust. 1 P.w. oraz art. 30 u.o. W. D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a., oraz przepisów prawa materialnego - art. 5 ust. 4. 26 pkt 2) i art. 38 ust. 1 i 2, art. 123a pkt 7 P.w. i art. 30 u.o. Podniósł, że wbrew zaskarżonej decyzji wykonanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie naruszy art. 38 ust. 1 P.w. Zdaniem odwołującego Starosta nie wykazał, dlaczego doszłoby do takiego naruszenia. Jednocześnie niezgodnie z rzeczywistością organ I instancji przyjmuje, że z art. 38 ust. 1 w zw. z art. 26 pkt. 2 P.w. wynika, iż obowiązujące przepisy nie pozwalają na zasypywanie wyrobiska powstałego po zakończeniu wydobycia kruszywa naturalnego. Gdyby tak było ustawodawca nie regulowałby w art. 123a P.w. zasad dotyczących dokonania zgłoszenia robót w wodach oraz innych robót, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów wód, stanu wód stojących i wód podziemnych. Niewłaściwie Starosta przyjął za samodzielną podstawę rozstrzygnięcia przepisy art. 38 ust. 1 w zw. z art. 26 pkt. 2 P.w., jednocześnie nie powołując na potwierdzenie zasadności wniesienia sprzeciwu jakichkolwiek dowodów, a jedynie wysuwając przypuszczenie, że likwidacja wyrobiska może szkodliwie wpływać na tereny przyległe. Odwołujący wskazał, że zgodnie z art. 123 ust. 7 pkt 2 P.w. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie czynności, narusza ustalenia lub wymagania wyszczególnione w art. 125 P.w. lub interesy osób trzecich, w tym właściciela wody. Nie można więc wyprowadzić wniosku, że organ może w sposób dowolny, z naruszeniem art. 6, art. 7, art, 77 § 1, art. 80 K.p.a., zająć negatywne stanowisko w odniesieniu do złożonego zgłoszenia, bez poparcia swoich twierdzeń dowodami - tym bardziej, że na podstawie art. 123a ust. 6 P.w. właściwy organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne informacje, w tym także w zakresie spełnienia wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Nadto podał, że przedmiotowy zbiornik wodny nie jest objęty żadną formą ochrony przyrody, a racjonalne względy bezpieczeństwa oraz gospodarcze ewidentnie przemawiają za zasadnością jego zasypania. Powołał się przy tym na stanowisko judykatury, w którym wskazuje się, że samodzielną przesłanką odmowy nie może być treść normatywna przywołanego art. 26 pkt 2 ani 38 ust. 1 p.w. Przepisami tymi nie ustanowiono bezwzględnej zasady, iż nie mogą być likwidowane żadne zbiorniki wodne. Dalej odwołujący podniósł, że w rzeczywistości status zamierzonego przedsięwzięcia, które ma polegać na zasypaniu wyrobiska nie posiadającego żadnego zasilania z wód powierzchniowych, równy jest statusowi wód podziemnych. Przedsięwzięcie to nie stanowi tym samym zagrożenia dla poprawy jakości wód oraz dla biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych (art. 38 ust. 2 P.w.) - o ile takie występują. Brak jest więc podstaw faktycznych i prawnych do uznania, że zrekultywowanego wyrobiska nie można kwalifikować jako terenu niekorzystnie przekształconego - co zdaniem Starosty dyskwalifikuje prawną możliwość zasypania wyrobiska, będącego przedmiotem sprawy wskazanymi w zgłoszeniu odpadami. Zdaniem W. D. jest stan faktyczny jednoznacznie świadczy o tym, że teren jest niekorzystnie przekształcony i stanowi wręcz zagrożenie dla okolicznych mieszkańców oraz dla przebiegającej obok linii wysokiego napięcia, co oznacza, że Starosta zaskarżoną decyzją wykluczył możliwość uznania obszaru wnioskowanych działek jako terenu niekorzystnie przekształconego bez podstawy faktycznej i prawnej. Ponadto organ I instancji nie przeprowadził oględzin obszaru, ani też nie wskazał jakiegokolwiek innego dowodu, z którego wynikałoby, by stan faktyczny wnioskowanego zbiornika był zgodny ze stanem wynikającym z dokumentacji rekultywacyjnej, a także by zbiornik można uznać za bezpieczny. Organ I instancji nie wziął też pod uwagę, że ustawa o odpadach dopuszcza, pod dodatkowymi warunkami, wykorzystywanie wymienionych w rozporządzeniu odpadów do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych, w tym wyeksploatowanych części wyrobisk. Brak jakiegokolwiek zapisu tego rozporządzenia, z którego wynikałoby, że przewidziana w nim możliwość wypełniania wymienionymi w nim odpadami nie dotyczy wyrobisk rekultywowanych, w tym w inny sposób, niż poprzez przywrócenie naturalnego stanu sprzed podjęcia eksploatacji kruszywa. Zdaniem odwołującego twierdzenie przeciwne stanowi niedopuszczalną interpretację rozszerzającą. W rzeczywistości formalnie przeprowadzona - w kierunku wodnym - rekultywacja nie zlikwidowała niekorzystnego przekształcenia działek, będących przedmiotem niniejszej sprawy - a co za tym idzie - likwidacja zbiornika zlokalizowanego na tych działkach poprzez jego zasypanie materiałami w rzeczywistości zupełnie nieszkodliwymi dla środowiska nie naruszałaby obowiązującego stanu prawnego, w tym przepisów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Dyrektor Zarządu G.W. w P. (dalej Dyrektor RZGW) decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 5 ust. 1-4 P.w. określające podział wód, w tym wody stojące. Następnie w świetle tego i w związku z decyzją Naczelnika Gminy D. z dnia [...] sierpnia 1978 r. oraz z decyzją Starosty P. z dnia [...] marca 2009 r., uznał, że woda znajdująca się w przedmiotowym zagłębieniu w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa jest wodą stojącą, do której mają zastosowanie przepisy Prawa wodnego. Zatem zasypanie ww. działek będzie czynnością, o której mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d P.w., do której przepisy ustawy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio. Organ II instancji zaznaczył następnie, że zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d P.w., przepisy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio m.in. do robót, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów wód. Wskazał, że w niniejszej sprawie W. D. wystąpił do Starosty ze zgłoszeniem wodnoprawnym. Stosownie do art. 123a ust. 1 pkt 7 P.w. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga: roboty w wodach oraz inne roboty, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów wód, stanu wód stojących i wód podziemnych, o ile zasięg oddziaływania nie wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie. Dyrektor RZGW powołał wymogi formalne takiego zgłoszenia i wyjaśnił następnie, art. 123a ust. 7 P.w. wymienia merytoryczne przesłanki, w przypadku których organ może wnieść sprzeciw, co nakłada na organy zwiększoną odpowiedzialność, wynikającą z konieczności sprawdzenia czy wykonanie czynności, robót, urządzeń wodnych lub innych działań, a także korzystanie z wód: 1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego; 2) narusza ustalenia lub wymagania wyszczególnione w art. 125 lub interesy osób trzecich, w tym właściciela wody; 3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych dla wód, określonych w art. 38d-38f; 4) zasięg oddziaływania wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie. Organ II instancji zgodził się z odwołującym, że co do zasady samodzielną przesłanką odmowy nie może być treść normatywna przywołanego 38 ust. 1 oraz art. 26 pkt 2 P.w. Przepisami tymi nie ustanowiono bowiem bezwzględnej zasady, iż nie mogą być likwidowane żadne zbiorniki wodne. Tego rodzaju ich interpretacja prowadziłaby do wniosku, iż irracjonalne jest instytucja wydawania pozwoleń w tym zakresie. Jednocześnie Dyrektor RZGW stwierdził, że należy mieć na względzie, że w myśl art. 38 ust. 1 P.w., wody jako integralna część środowiska podlegają ochronie, niezależnie od tego, czyją stanowią własność, a przepis art. 26 pkt 2 P.w. dodaje, że do obowiązków właściciela śródlądowych wód powierzchniowych należy m.in. dbałość o utrzymanie dobrego stanu wód. Zatem zgoda (pozwolenie wodnoprawne) na zasypanie wody stojącej wydawane jest w wyjątkowych sytuacjach, pod warunkiem wykonania urządzeń zapobiegających szkodom i udokumentowania, m.in. dokumentacją hydrogeologiczną, że nie spowoduje to ujemnych skutków dla gruntów sąsiednich. Dalej organ odwoławczy wskazał, że niezależnie od roli, jaką woda spełnia w środowisku, każde tego rodzaju zagłębienie terenu pełni rolę naturalnej miniretencji terenowej, a jego likwidacja może ujemnie wpłynąć na tereny sąsiednie. W wyniku zasypania tego zbiornika wody z terenów przyległych nie będą miały dokąd spływać i może wystąpić ich podtapianie, przy czym skala tego zjawiska będzie zależna od rodzaju gruntów, kierunku nachylenia terenu i innych uwarunkowań lokalnych. Istotnym czynnikiem jest tu głębokość zalegania wód podziemnych. W konsekwencji, zasypanie wody jest możliwe w wyjątkowych sytuacjach, po sprawdzeniu skutków tego zasypania i ewentualnie po wykonaniu urządzeń zapobiegających szkodom. Organ zaznaczył, że w opracowaniu "Zgłoszenie zamiaru wykonywania robót w wodach w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa ...." w pkt 4 "Wpływ planowanych do wykonania robót na wody powierzchniowe i wody podziemne, w szczególności na stan tych wód oraz realizację celów środowiskowych określonych dla tych wód" wskazano m.in., że: - planowane przedsięwzięcie nie będzie wpływać negatywnie na wody powierzchniowe oraz wody podziemne. Do wyrobiska nie dopływają żadne cieki, rowy jak również z wyrobiska nie wypływają żadne cieki; - woda w wyrobisku utrzymuje się na aktualnym poziomie wód gruntowych. Wyrobisko zasilane jest wyłącznie wodami gruntowymi, opadowymi oraz roztopowymi, więc zwierciadło wody ulega wahaniom w zależności od pory roku oraz panujących warunków atmosferycznych. W wyniku zasypania wyrobiska woda gruntowa będzie na podobnym poziomie jak woda gruntowa w pobliskim otoczeniu; - z Mapy Hydrogeologicznej Polski arkusz [...], w analizowanym terenie hydroizohips pierwszego poziomu wodonośnego występują na rzędnej około 90 m n.p.m. a głębokość do pierwszego poziomu wynosi poniżej jednego metra lub jednego do dwóch. Na analizowanym terenie lokalny kierunek przepływu wód podziemnych występuje w kierunku południowo zachodnim oraz południowym (wododział); - poziom wody gruntowej jest wypadkową wielu czynników gdzie najważniejszy to ilość opadów atmosferycznych, - stopniowe, wieloletnie zasypywanie zagłębień nie spowoduje żadnych zmian w hydrodynamice wód gruntowych występujących na analizowanym terenie; - zasięg oddziaływania pokrywa się z granicami analizowanego terenu. Dyrektor RZGW stwierdził, że z dokumentacji nie wynika jednak, jaka jest wielkość i głębokość tego zagłębienia, jakie są warunki terenowe, rodzaje gleb i dokąd można odprowadzić wody opadowe z omawianego terenu. Nadto uznał, że zasypanie zagłębienia wymaga zbadania skutków takiej likwidacji, a także ewentualnego zaprojektowania urządzeń zapobiegających szkodom. Prowadzi to również do wątpliwości co do zakresu zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania robót. Powołał przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. II SA/Po 378/10, w którym wskazano, że z uwagi na usytuowanie i powierzchnię zbiornika oraz wynikający z ponad dwudziestoletniego okresu jego istnienia wpływ na ukształtowanie stosunków wodnych w tym obszarze, a więc także na nieruchomości sąsiednie, zasadnie jest uznać, że jego zasypanie będzie miało wpływ na tereny sąsiednie, a zatem krąg stron rozszerza się również na właścicieli działek sąsiednich. Mając na uwadze powyższe oraz wobec brzmienia art. 123a ust. 1 pkt 7 P.w. organ odwoławczy wskazał, iż wydaje się, że zasięg oddziaływania będzie wykraczał poza granice terenu i wystąpi potrzeba przeprowadzenia postępowania administracyjnego na podstawie przepisu art. 122 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d P.w. Postępowanie to powinno udokumentować, że wykonanie tych prac nie będzie wyrządzać szkód osobom trzecim. Dlatego zdaniem organu II instancji kwestie dotyczące zasypania zbiornika należy przeanalizować na etapie postępowania wyjaśniającego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Na marginesie podkreślono, że w toku postępowania wnioskujący o uzyskanie pozwolenia obowiązany będzie do przedłożenia specjalistycznej dokumentacji - operatu wodnoprawnego (art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 P.w.), który powinien zawierać niezbędne informacje dotyczące skutków likwidacji zbiornika i rozwiązania projektowe niezbędnych urządzeń zapobiegających szkodom. W operacie wodnoprawnym niezbędne będzie zatem opisanie ww. zjawisk, być może dołączenie niezbędnych badań geologicznych i ewentualnie zaprojektowanie urządzeń zapobiegających szkodom (drenaż lub rowy odwadniające i odprowadzające wody roztopowe i opadowe) z tego terenu i terenów przyległych. Ważne jest również, jakim materiałem będzie zasypywane to zagłębienie terenu - nie mogą to być odpady mogące prowadzić do zanieczyszczenia wód podziemnych. M.in. w oparciu o taką dokumentację oraz ewentualne ustalenia dokonywane z urzędu, organ administracji musi określić takie warunki wydania pozwolenia, aby zabezpieczyć m.in. uzasadnione interesy osób trzecich, czy wymagania ochrony środowiska (art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 3 P.w.). Reasumując stwierdzono, że zasięg oddziaływania planowanych do wykonania robót wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie, zatem zaszła konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Z tych też względów, ale w oparciu o ustalenia faktyczne znajdujące umocowania w innej podstawie prawnej to jest art. 123a ust. 7 pkt 1 i 4 P.w. podzielono rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji. W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Dyrektora RZGW, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego – art. 123a ust. 7 pkt 1 i 4 P.w. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że przepisy te stanowią podstawę do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77, 80 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego oraz oparcie rozstrzygnięcia na przypuszczeniach zamiast na dowodach, a także naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. przez brak zebrania i wskazania dowodów, na których organ się oparł, a także brak oceny dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę, a w szczególności brak - pomimo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy - oceny że organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej załączonemu do zgłoszenia opracowaniu p.t. "Zgłoszenie zamiaru wykonywania robót....". Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. W motywach skargi powołano art. 123a ust. 7 pkt 4 P.w., by wskazać, że nie można z przepisu tego wyprowadzać wniosku, iż organy administracji mogą w sposób dowolny zająć negatywne stanowisko w odniesieniu do złożonego zgłoszenia, bez oparcia rozstrzygnięcia na dowodach potwierdzających nie tylko potencjalną możliwość, ale jednoznaczny fakt, że zasięg oddziaływania zgłaszanego przedsięwzięcia wykracza poza granice nieruchomości, będącej przedmiotem wniosku - tym bardziej, że na podstawie art. 123a ust. 6 P.w. organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez usunięcie braków formalnych lub poprzez uzupełnienie zgłoszenia o niezbędne dokumenty lub informacje, w tym także w zakresie spełnienia wymagań wynikających z ustawy o odpadach, w szczególności dotyczących ewentualnego zezwolenia na prowadzenie na obszarze zbiornika, będącego przedmiotem wniosku działalności polegającej na odzysku mas ziemnych, które miałyby być użyte do zasypywania w przypadku potraktowania ich jako odpadu. Skarżący zarzucił, że tego organ I instancji nie uczynił, a Dyrektor RZGW w żaden sposób nie skorygował, ani nie uzupełnił. Zaznaczył przy tym, że gdyby został wezwany do przedstawienia takiego zezwolenia - w przypadku, gdyby się okazało, że jego uzyskanie jest rzeczywiście ze względów formalnoprawnych niemożliwe - miałby szansę na zmianę uzasadnienia zgłoszenia, gdyż niewątpliwie istnieją ziemia, gleba lub surowce skalne, które mogłyby zostać użyte do zasypywania zbiornika bez narażania się na zarzut zanieczyszczenia wód gruntowych, lub których obowiązujące przepisy nie traktowałyby jako odpady. Skarżący dodał, że trudno sobie wyobrazić, by takie zagrożenia dla wód gruntowych miała stanowić ziemia, piasek kamienie i gruz oraz gleba proponowane w aktualnym uzasadnieniu zgłoszenia. Powołał przy tym stanowisko judykatury, zgodnie z którym za ewentualne nieprecyzyjne ustalenia organu nie może ponosić odpowiedzialności strona wnioskująca. Zdaniem skarżącego brak jest dowodów na fakt, że zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, będącego przedmiotem zgłoszenia wykracza poza granice nieruchomości, na której przedsięwzięcie to będzie realizowane, w tym że stanowi ono zagrożenie dla zachowania miniretencji. Jeżeli zaś zdaniem organu zachodzą wątpliwości co do zasięgu oddziaływania zgłaszanych robót, należało skorzystać z instytucji uzupełnienia zgłoszenia (art. 123a ust. 6 P.w.). Skarżący wskazał, że organy orzekające nie wzięły pod uwagę, że z pkt 6) opracowania załączonego do zgłoszenia wynika, że zgłaszane roboty mają być wykonywane przez okres 20 lat i mają być rozpoczynane od strony płd-zach., a więc w miejscu najbardziej oddalonym od terenów zamieszkałych. Okoliczności te minimalizują możliwość wykraczania oddziaływania robót na tereny sąsiednie. Podkreślono, że jeżeli chodzi o obawy organu II instancji o zachowanie miniretencji to nie wzięto pod uwagę, iż z opracowania załączonego do zgłoszenia wynika, że w sąsiedztwie znajduje się także kilka innych zbiorników, powstałych wskutek eksploatacji kruszywa, częściowo zawodnionych, które przy zachowaniu naturalnego spływu mogą odbierać wody opadowe, które i tak ostatecznie stają się wodami gruntowymi lub spływają do naturalnych cieków wodnych. Nadto podano, że zbiornik wodny, będący przedmiotem zgłoszenia nie jest objęty żadną formą ochrony przyrody, a racjonalne względy bezpieczeństwa wynikające ze znacznych różnic w poziomie jego dna i pokrycia tego dna przedmiotami niebezpiecznymi, miejscami niebezpiecznymi, stromymi i nierównymi brzegami, przebiegiem w niedalekiej odległości zbiornika linii elektroenergetycznej oraz trasy S 11 ewidentnie przemawiają za zasadnością jego zasypania, tym bardziej, że położony jest w sąsiedztwie osiedli mieszkaniowych i niemal sięga murów niedawno wybudowanego motelu - restauracji P. J.. Odczuwalne oddziaływanie zbiornika choćby na P. może być jedynie oddziaływaniem negatywnym (wilgoć, a w porze letniej dodatkowo chmary komarów). Ze środków masowego przekazu wynika natomiast, jak często w tego typu zbiornikach zdarzają się utonięcia pomimo zakazu kąpieli. Skarżący podniósł też, że art. 38 ust. 1 P.w., do którego odwołuje się organ odwoławczy, wyznacza cele ustawy. Jednak cele te nie oznaczają braku możliwości stopniowej likwidacji zbiornika, gdyż cele ustawy nie mogą dotyczyć wszystkich wód - także tych których dalsze istnienie jest niecelowe lub, że wręcz zagraża bezpieczeństwu. Zgodnie z Konstytucją RP liczy się też wola właściciela. Nie bez znaczenia jest również fakt, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy D. (uchwała Rady Gminy D. Nr [...] z [...].02.2016r.) obszar zbiornika jest oznaczony jako teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej oraz usług sportu Ml/US, z czego można wyprowadzić wniosek, że docelowo kierunek zagospodarowania tych działek dopuszcza nawet lokalizację zabudowy, co tym bardziej wiąże się z możliwością zasypania istniejącego zagłębienia terenu. Zdaniem skarżącego z powyższych względów zasadny jest zarzut naruszenia art. 123a ust. 7 pkt 1 i 4 P.w., bowiem skoro brak jest przesłanek do przyjęcia, że zasięg oddziaływania zgłaszanego przedsięwzięcia wykracza poza granice nieruchomości, będącej jego przedmiotem, brak też uzasadnienia sprzeciwu ze względu na treść punktu art. 123a ust. 7 pkt 1 P.w., gdyż w takim przypadku brak także prawnego wymogu co do uzyskania przez zainteresowanego pozwolenia wodnoprawnego. Dalej skarżący stanął na stanowisku, że Dyrektor RZGW nie wyjaśnił w oparciu o jakie dowody uznał, że likwidacja wyrobiska może szkodliwie wpływać na tereny przylegle. Nie wskazał też, na podstawie jakich dowodów przyjął, że likwidacja zagłębienia terenu po eksploatacji kruszywa może ujemnie wpływać na tereny sąsiednie, a nadto, że w skutek tych działań wody z terenów przyległych nie będą miały być może dokąd spływać, co w jego ocenie może spowodować ich podtapianie. Organ odwoławczy miał obowiązek rozpoznać sprawę na nowo w całokształcie, a na podstawie art. 136 K.p.a. mógł uzupełnić postępowanie dowodowe. Tymczasem nie skorzystał z tej możliwości, naruszając przy tym zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 7, 77, 80 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. Skarżący podniósł, że jeżeli w ocenie Dyrektora RZGW miało znaczenie, jaka jest wielkość i głębokość zagłębienia, jakie są warunki terenowe, rodzaje gleb i dokąd można odprowadzać wody opadowe, to mógł na te okoliczności przeprowadzić dowody poprzez zobowiązanie zgłaszającego do ich przedstawienia. Skarżący zaznaczył, że z opracowania załączonego do zgłoszenia wynika zaś, że poziom wód gruntowych zasilanych przede wszystkim wodami opadowymi i roztopowymi po zasypaniu wyrobiska będzie na podobnym poziomie, jak woda gruntowa w pobliskim otoczeniu (tj., tak, jak miało to miejsce przed rozpoczęciem eksploatacji kruszywa w wyniku której powstał zbiornik), oraz że zasięg oddziaływania planowanych robót pokrywa się z granicami wnioskowanego terenu należącego do skarżącego tj. działek nr [...] i [...]. Zatem mając wątpliwości co do zakresu oddziaływania planowanych robót organ odwoławczy winien je wyjaśnić poprzez zebranie i przeprowadzenie dodatkowych dowodów na tę okoliczność. Wreszcie skarżący wskazał, że Dyrektor RZGW odwołał się do wyroku WSA w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Po [...], czyniąc go podstawą do stwierdzenia, że wydaje się, iż zasięg oddziaływania będzie wykraczał poza teren objęty wnioskiem. Tymczasem w powołanym wyroku Sąd stwierdził, że decyzja administracyjna nie może być oparta tylko na ustaleniach faktycznych z innego postępowania, zwłaszcza, że prawdziwości tych okoliczności przeczy strona. Ponadto skarżący podniósł, że w sprawie o sygn. II SA/Po [...] rozpatrywany był wniosek o wydanie warunków zabudowy, gdzie właściciele nieruchomości sąsiednich byli uczestnikami postępowania jako osoby posiadające interes prawny. Jednak interes prawny właściciela sąsiedniej nieruchomości, a nawet mieszkańca okolicy przy rozpatrywaniu sprawy o wydanie warunków zabudowy, to nie to samo, co zasięg oddziaływania robót poza granice nieruchomości, na której roboty są realizowane w rozumieniu art. 123a ust. 7 pkt 4 P.w., tym bardziej, że w dacie orzekania przez Sąd w tamtej sprawie nie obowiązywały jeszcze przepisy art. 123a P.w., dodanego przez art. 1 pkt 14) ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. (Dz.U. z 2015r, poz. 2295), który został wprowadzony, celem uproszczenia inwestycji prowadzonych w wodach. W konsekwencji skarżący postawił organowi odwoławczemu zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. W odpowiedzi Dyrektor RZGW wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przepis ten umożliwia zatem Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. sąd z urzędu stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, względnie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. Z przywołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż usunięcie zaskarżonego aktu (decyzji) z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub normy procesowe, przy czym naruszenie to musi mieć charakter kwalifikowany, to jest rażący względnie mający, bądź mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi W. D. wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora RZGW z dnia [...] grudnia 2016r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] października 2016 r. o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na zasypaniu zagłębienia w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa, zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] w m. Z., gm. D.. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stały się przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015, poz. 469 ze zm., dalej: P.w.). Po pierwsze należy stwierdzić, że prawidłowo Dyrektor RZGW przyjął, że do przedmiotowego zbiornika wodnego powstałego po eksploatacji kruszywa znajdują zastosowanie przepisy Prawa wodnego, odpowiednio, jak do wód stojących. Przepis art. 5 ust. 4 P.w. stanowi bowiem, że przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami. W rezultacie zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d) P.w. przepisy ustawy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do robót w wodach oraz innych robót, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów wód, stanu wód stojących i wód podziemnych. Oznacza to, że zamierzone przez skarżącego roboty polegające na zasypaniu zbiornika, do którego stosuje się od odpowiednio przepisy o wodach stojących w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa na działkach nr [...] i [...] w Z. stanowią roboty, które mogą być przyczyną zmian stanu wód stojących w rozumieniu ostatnio powołanego przepisu. Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym, a organem odwoławczym stało się zagadnienie, czy zasięg oddziaływania przedmiotowych robót polegających na zasypaniu zbiornika wodnego wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie. Zważyć należy, iż godnie z art. 123a ust. 1 pkt 7 P.w. zgłoszenia właściwemu organowi wymagają roboty w wodach oraz inne roboty, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów wód, stanu wód stojących i wód podziemnych, o ile zasięg oddziaływania nie wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie. Przepis art. 123a ust. 7 P.w. stanowi zaś, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie czynności, robót, urządzeń wodnych lub innych działań, a także korzystanie z wód: 1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego; 2) narusza ustalenia lub wymagania wyszczególnione w art. 125 lub interesy osób trzecich, w tym właściciela wody; 3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych dla wód, określonych w art. 38d-38f; 4) zasięg oddziaływania wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie. Z powołanych przepisów wynika zatem, że wystarczające jest zgłoszenie robót, które mogą być przyczyną zmian stanu wód stojących, jeżeli zasięg oddziaływania tychże robót nie wykracza poza granice nieruchomości, a w przypadku, gdy zasięg ich oddziaływania wykracza poza granice nieruchomości, na której przedsięwzięcie będzie realizowane – istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu. Sąd pragnie wyjaśnić, że postępowanie w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego uregulowane w art. 123a P.w. wprowadzone zostało ustawą z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2295) celem uproszczenia procedury i skróceniu postępowania co do czynności, robót, lub urządzeń wodnych, które w istocie mają znacznie bardziej ograniczony wpływ na wody powierzchniowe i wody podziemne, w szczególności na stan tych wód oraz realizację celów środowiskowych określonych dla tych wód, aniżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń, dla których wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W związku z tym ustawodawca zdecydował się na uproszczoną formę postępowania zgłoszeniowego. Ogranicza się ono do dokonania zgłoszenia, którego wymogi określają art. 123a ust. 3 i 4 P.w., ewentualnego uzupełnienia w drodze postanowienia, w określonym terminie, braków formalnych oraz brakujących dokumentów i informacji (art. 123a ust. 6 P.w.) w przypadku ich wystąpienia, a następnie albo do uzyskania milczącej zgody organu właściwego (art. 23a ust. 5 P.w.) albo wydania przez ten organ decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszenia w przypadku nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia (art. 123a ust. 5 P.w.), czy w przypadkach wyżej wymiennych, a określonych w art. 123a ust. 7 P.w. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 123a ust. 5 P.w. w zdaniu drugim określa, że do wykonywania urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Oznacza to, że w przypadku niewniesienia sprzeciwu inwestor ma prawo przystąpić do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem. Z powołanych przepisów wynika zatem, że postępowanie w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego w zakresie postępowania wyjaśniającego jest uproszczone; sprowadza się do oceny zamierzonych przez inwestora urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia jedynie w oparciu o dokumentację przedłożoną przez zgłaszającego, której można żądać uzupełnienia (art.123a ust. 6 P.w.). Sąd podzielił ustalenia organu odwoławczego, zgodnie z którymi przedłożone przez skarżącego dokumenty dały podstawę do uznania, że zasięg oddziaływania zamierzonych robót polegających na zasypaniu zbiornika wodnego powstałego w wyniku eksploatacji kruszywa na działkach nr [...] i [...] w Z. wykracza poza teren przedsięwzięcia (poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie) i wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w ramach postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego (art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d P.w.). Po pierwsze Dyrektor RZGW stwierdził, że zgodnie z decyzją Starosty P. z dnia [...] marca 2009 r. umarzającą postępowanie – na wniosek W. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą W.P.U.H. "D. " - w sprawie ustalenia kierunku rekultywacji przedmiotowego terenu oraz decyzją Naczelnika Gminy D. z dnia [...] sierpnia 1978 r. ustalono wodny kierunek zagospodarowania gruntów podlegających rekultywacji. Po wtóre, stwierdziwszy na podstawie przepisów art. 5 ust. 4 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d) P.w., że do przedmiotowego zbiornika znajdują zastosowanie odpowiednio przepisy o wodach stojących, prawidłowo uznano, że wody tegoż zbiornika podlegają - z jednej strony - publicznej ochronie jako integralna część środowiska na podstawie art. 38 ust. 1 P.w., z drugiej zaś obowiązkiem właściciela tychże wód (zbiornika) należy dbałość o utrzymanie ich dobrego stanu (art. 26 pkt 2 P.w.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgoda (pozwolenie wodnoprawne) na zasypanie wody stojącej wydawane jest w wyjątkowych sytuacjach, pod warunkiem wykonania urządzeń zapobiegających szkodom i udokumentowania m.in. dokumentacją hydrogeologiczną, że nie spowoduje to ujemnych skutków dla gruntów sąsiednich. Dyrektor RZGW wskazał, że każde tego rodzaju zagłębienie pełni rolę naturalnej miniretencji terenowej, a jego likwidacja może ujemnie wpłynąć na tereny sąsiednie. W wyniku zasypania przedmiotowego zbiornika wody z terenów przyległych nie będą miały dokąd spływać i może wystąpić ich podtapianie, przy czym skala tego zjawiska będzie zależna od rodzaju gruntów, kierunku nachylenia terenu i innych uwarunkowań lokalnych. Dlatego – jak wskazał organ odwoławczy – zasypanie wody jest możliwe w wyjątkowych sytuacjach, po sprawdzeniu skutków tego zasypania. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że w przedłożonym wraz z zgłoszeniem opracowaniu kategorycznie wskazuje się, że: planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na wody powierzchniowe oraz wody podziemne; do wyrobiska nie dopływają żadne cieki, rowy jak również wyrobiska. W opracowaniu wyjaśniono, że wody w wyrobisku utrzymują się na aktualnym poziomie wód gruntowych; wyrobisko zasilane jest tylko wodami gruntowymi, opadowymi oraz roztopowymi, więc poziom wody ulega wahaniom w zależności od pory roku oraz panujących warunków atmosferycznych. Stwierdzono równocześnie, że w wyniku zasypania wyrobiska woda gruntowa będzie na podobnym poziomie jak woda gruntowa w pobliskim otoczeniu. Wskazano też kategorycznie, że stopniowe, wieloletnie zasypywanie zagłębień nie spowoduje żadnych zmian w hydrodynamice wód gruntowych występujących w analizowanym terenie, a zasięg oddziaływania przedsięwzięcia pokrywa się z granicami analizowanego terenu. Organ odwoławczy dostrzegł jednak, że z dokumentacji nie wynika, jaka jest wielkość i głębokość zagłębienia, jakie są warunki terenowe, rodzaj gleb i dokąd można odprowadzić wody opadowe z omawianego terenu. Opracowanie nie przedstawia też badań w zakresie skutków likwidacji zbiornika, a także ewentualnego zaprojektowania urządzeń zapobiegających szkodom. W tym miejscu dodać należy, że dołączony do opracowania przedłożonego przez skarżącego plan sytuacyjny analizowanego terenu przedstawia zasięg oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na zasypaniu zbiornika wodnego. Zważyć należy, iż choć rozmiary tegoż zbiornika wodnego, do którego znajdują odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące śródlądowych wód powierzchniowych stojących, są znaczne (szerokość zbiornika ok. 450 m, długość – ok. 600 m, co wynika ze skali mapy 1:2000), a w opracowaniu nie podano jego głębokości, Sąd uznał za uzasadnione podważenie przez organ odwoławczy tezy inwestora o ograniczeniu zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia do granic terenu nim objętego. Należy zwrócić uwagę, że w bezpośrednim sąsiedztwie od strony południowo-zachodniej zbiornika znajdują się zabudowane działki budowlane. W opracowaniu w żaden sposób nie wyjaśniono zaś, na ile przewidziane roboty będą wpływać nie tylko na stosunki wodne na tych nieruchomościach, ale i na istniejące na ich obszarze zabudowania. Jak wynika z mapy orientacyjnej załączonej do opracowania, również od strony wschodniej przedmiotowego zbiornika (na wschód od ul. [...]), w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego zamierzonymi robotami, znajduje się osiedle domów jednorodzinnych. I w tym zakresie opracowanie nie wyjaśnia wpływu przedsięwzięcia na tereny sąsiednie. Opracowanie to budzi przy tym istotne wątpliwości co do jego rzetelności chociażby z tego powodu, że utożsamia obszar oddziaływania zaplanowanych robót z granicami nieruchomości, na których zaplanowano prace polegające na zasypaniu zbiornika, mimo, że granice wyrobiska stanowiącego zbiornik, który ma zostać zlikwidowany znajdują się w zróżnicowanej odległości od granic nieruchomości. , przy czym niekiedy jest to odległość niespełna 20 metrów – jak w przypadku odległości pomiędzy brzegiem zbiornika, a granicami działek zabudowanych znajdujących się po południowo –zachodniej stronie zbiornika, a niekiedy odległość wielokrotnie większa – jak chociażby odległość pomiędzy brzegiem północno-zachodniej części zbiornika, od której rozpocząć się mają planowane roboty w wodach, a granicą granicami nieruchomości sąsiadujących od tej strony z nieruchomością, na której miałoby być realizowane przedsięwzięcie. Ponadto należy zważyć, że w świetle zdeklarowanego przez skarżącego ograniczenia zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia do granic analizowanego terenu (załącznik nr [...] do opracowania) niezrozumiałym jawi się wyłączenie z zakresu analizy terenu zachodniego narożnika zbiornika (dz. nr [...], jak wynika z załącznika nr [...] do opracowania). Wskazać należy bowiem, iż z jednej strony zamiarem skarżącego, potwierdzonym w części tekstowej opracowania, jest zasypanie wyrobiska po eksploatacji kruszywa na działkach nr [...] i [...], czyli całego zbiornika, z drugiej zaś – niekonsekwentnie wskazuje się, że zasięg oddziaływania inwestycji pokrywa się z granicami analizowanego terenu (zał. nr [...]), podczas, gdy obszar ten nie obejmuje fragmentu zbiornika stanowiącego działkę nr [...], co wynika z planu sytuacyjnego (zał. nr [...].). W ocenie Sądu, zważywszy na lapidarność i stwierdzoną wyżej wewnętrzną sprzeczność opracowania dołączonego do zgłoszenia, a także na wykraczający poza teren objęty przedsięwzięciem zasięg jego oddziaływania, uzasadniona była teza organu odwoławczego o konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, stwierdzone istotne braki dokumentacji (brak danych o wielkości i głębokości zagłębienia, jakie są warunki terenowe, rodzaje gleb, informacji dokąd można odprowadzić wody opadowe z omawianego terenu, brak danych o skutkach likwidacji zbiornika) uprawniały organy orzekające do niezastosowania przepisu art. 123a ust. 6 P.w. Stwierdzić należy, iż ów przepis znajduje zastosowanie w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia. Tymczasem skala zaplanowanych przez skarżącego robót, ich etapowanie, rozmiary zbiornika, bezpośrednie sąsiedztwo terenów zurbanizowanych, a także brak wskazanych przez organ odwoławczy informacji (powołane wyżej), świadczą, jak trafnie stwierdzono, o konieczności przeprowadzenia postępowania o pozwolenie wodnoprawne, w ramach którego sporządzony winien zostać stosownie do zapisów 132 P.w. operat wodnoprawny. W tym stanie sprawy, wobec powyższych wyjaśnień, Sąd uznał za chybione zarzuty strony skarżącego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego (art. 123a ust. 6 i art. 123a ust. 7 pkt 1 i 4 P.w.), jak również naruszenia przepisów postępowania (art. 136 K.p.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.). Podkreślić należy, iż w ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie za oczywiście bezzasadne uznać należy żądanie strony co do przeprowadzania przez organ II instancji orzekający w niniejszej sprawie rozbudowanego własnego postępowania dowodowego na okoliczność zakresu oddziaływania planowanych robót, w tym w szczególności tego czy likwidacja zagłębienia terenu po eksploatacji kruszywa może ujemnie wpływać na tereny sąsiednie, względnie czy wskutek tych działań wody z terenów przyległych nie będą miały być może dokąd spływać, czy tez tego jaka jest wielkość i głębokość zagłębienia, jakie są warunki terenowe, rodzaje gleb i dokąd można odprowadzać wody opadowe. Przeprowadzanie tego rodzaju rozbudowanego postępowania dowodowego stałoby bowiem w sprzeczności z ideą z celem wprowadzenia do przepisów Prawa wodnego instytucji zgłoszenia, którym niewątpliwie miało być uproszczenie i odformalizowanie postępowania dotyczącego robót wodnych o stosunkowo niewielkich rozmiarach, w tym między innymi takich których zasięg oddziaływania w sposób oczywisty nie wykracza poza granice nieruchomości. Nadto, pomimo, że od dnia 31 grudnia 2015 r. przepisy Prawa wodnego przewidują uproszczony tryb zgłoszenia wodnoprawnego, aktualnym pozostają rozważania tutejszego Sądu zawarte w prawomocnym wyroku z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Po 378/10 (dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wydanym w sprawie skarg R. B., W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zasypania przedmiotowego zbiornika wodnego powstałego po eksploatacji kruszywa. Otóż Sąd w wyroku tym stwierdził, że przedmiotowy zbiornik wodny stanowi urządzenie wodne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 b) P.w. Zgodnie zaś z art. 122 ust. 1 pkt 3 P.w. pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. Zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 2 P.w. przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio m.in. do rozbiórki tych urządzeń. W świetle powyższego również na wykonanie rozbiórki urządzenia wodnego wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Biorąc pod uwagę, że powołane w powyższym wyroku regulacje Prawa wodnego w zakresie rozbiórki urządzeń wodnych zachowują swą aktualność rację miał organ odwoławczy utrzymując na podstawie art. 123a ust. 7 pkt 1 P.w. sprzeciw organu I instancji co do przedmiotowego zgłoszenia. Wobec powyższego Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznawszy, że zaskarżona odpowiada prawu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.