II SA/Po 1835/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi E. i M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; o d d a l a s k a r g ę /-/ E.Podrazik /-/ G.Radzicka /-/ A.Łaskarzewska Dnia [...] stycznia 2002r. Burmistrz Gminy M. decyzją nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo mieszkalnego, przewidzianej do realizacji w M. przy ulicy G., tj. na działce o numerze ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu nadmieniono, że przedmiotowa działka położona jest na terenie aktywizacji gospodarczej. W rozumieniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta M. zatwierdzonego uchwałą nr XXI/126/91 Rady Miasta i Gminy M. z dnia 30 grudnia 1991r. (Dz.U.Woj.Pozn. z 1992r. Nr 2 poz. 13). W ustaleniach planu nie ma zakazu realizacji inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych na przedmiotowym terenie. Dnia [...] kwietnia 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia [...] stycznia 2002r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w M. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia przy istniejących w dniu wydania decyzji zapisach planu. Wystąpił bowiem brak zgodności pomiędzy zamierzeniem, a ustaleniami planu. Zgodnie z ustawą z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym należy odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w takim wypadku. Stąd należało orzec jak w sentencji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli E. i M. J. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. nr sprawy [...] utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2002r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia [...] stycznia 2002r. Nr [...]. W uzasadnieniu powtórzono wywody tak prawne, jak i faktyczne zawarte w poprzednim rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli E. i M.J. Zażądali uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia [...] czerwca 2002r. Zarzucono naruszenie przepisów art.3, 10 ust. 1 pkt 8; 41, 42, 43, 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisów art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu wywiedziono, że ustalenie przeznaczenia terenu w planie jako terenu aktywizacji gospodarczej nie oznacza samo przez się zakazu takiej zabudowy, która nie zmienia jego przeznaczenia. Aby ograniczyć prawo właściciela nieruchomości do podjęcia na niej określonej zabudowy nie wystarczy powołanie się na to, że teren według przeznaczenia w planie jest terenem aktywizacji gospodarczej. Konieczne jest wykazanie, że plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza zakaz zabudowy określonego rodzaju na tym terenie. Zakaz nie może być dorozumiany w świetle art. 3, 35, art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zakaz wymaga pozytywnego określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w jakimś przepisie szczególnym lub wyprowadzenia go z którejś z zasad współżycia społecznego. Dopiero wyraźny zakaz w planie zabudowy określonego rodzaju oznacza sprzeczność pomiędzy budową a planem w rozumieniu art. 46a ust. 1 pkt 1 cyt. Ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania. Przepis art. 43 cyt. Ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa, ustaleniami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, przeznaczenie terenu na różne funkcje. W zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, uwzględnia się zwłaszcza: 1) wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, 2) walory architektoniczne, krajobrazowe, 3) wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia, bezpieczeństwa ludzi i mienia, wymagania osób niepełnosprawnych, 4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego, dóbr kultury, 5) walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności, 6) potrzeby obrony i bezpieczeństwa państwa. Powyższe wymagania muszą być rozważone w odniesieniu do terenów o różnym przeznaczeniu. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż skoro gmina realizując swą politykę przestrzenną dopuściła na danym terenie lokalizację instytucji związanych z rozwojem biznesu, turystyki, względnie zakładów nie kolidujących z warunkami dla strefy ochrony sanitarnej o zaostrzonych rygorach dla ujęcia wody, to dokonała jedynie oceny powyższych wymagań odnośnie takiej funkcji. Przeznaczenie terenu pod aktywizację gospodarczą nie oznacza równoczesnego spełnienia wymagań odnośnie zabudowy mieszkaniowej. Inne wymagania odnosić należy bowiem do każdej z tych funkcji. Nie sposób przyjąć, by przeznaczenie terenu pod aktywizację gospodarczą umożliwiało zabudowę mieszkaniową. Stąd za pozostającą w sprzeczności z planem uznać należało decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] stycznia 2002r. Nr [...]. Wydanie decyzji wbrew ustaleniom planu zagospodarowania przestrzennego mającego charakter przepisów gminnych stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Spełnione zostały zatem przesłanki by stwierdzić nieważność decyzji Burmistrza Gminy M. Zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiadało zatem prawu. Stąd skargę należało oddalić (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm). Zastosowanie miał w sprawie także art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzając e ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.). /-/ E.Podrazik /-/ G.Radzicka /-/ A.Łaskarzewska MarK