II SA/Po 1852/03
WyrokWSA w Poznaniu2005-10-20
Skład orzekający: Popowska, Ewa Makosz-Frymus, Ewa Kręcichwost-Durchowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy obowiązek posiadania przy sobie dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych ciąży na kierowcy wykonującym przewóz na potrzeby własne?Ratio decidendi
Obowiązek posiadania przy sobie i okazania dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych ciąży również na kierowcy wykonującym przewóz na potrzeby własne, zgodnie z art. 87 ust. 2 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Niewłaściwe wypełnienie karty opłaty, w tym brak wpisania godzin i minut, skutkuje brakiem dokumentu potwierdzającego spełnienie obowiązku uiszczenia opłaty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.Stan faktyczny
Skarżący zostali ukarani karą pieniężną za brak dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podczas kontroli pojazdu wykonującego transport na potrzeby własne. Skarżący przyznali, że dowód opłaty nie znajdował się w pojeździe, jednak twierdzili, że opłata została uiszczona dobowo i przedstawili wypełnioną kartę opłaty. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując na nieprawidłowe wypełnienie karty opłaty, w szczególności brak wpisania godzin i minut.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Popowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi G. i H. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej; oddala skargę /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/B. Popowska /-/ E. Makosz-Frymus MB
Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] (k. 15 akt administracyjnych) Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] (k. 4 akt administracyjnych) nakładającą na G.H. D. P. H.-U. "T." karę pieniężną w kwocie 4.000 zł.
W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu [...] maja 2003 r. podczas kontroli drogowej samochodu marki Star 3 W 200 nr rej. [...], wykonującego transport drogowy węgla na potrzeby własne stwierdzono brak w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wobec czego na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 - dalej utd) oraz pozycji 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115, poz. 999 ze zm. - dalej rozporządzenie w sprawie wysokości kar) na przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji (k. 12 akt administracyjnych) skarżący podnieśli, iż pojazd marki Star 3 W 200, nr rej. [...] jest używany sporadycznie, dlatego nie uiszczono od niego rocznej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, lecz w dniu [...] maja 2003 r. uiszczono dobową opłatę za korzystanie z dróg krajowych. Dowodu uiszczenia opłaty winietowej nie przekazano jednak pracownikowi - kierowcy pojazdu o nr rej. [...]. Skarżący potwierdzili, iż okoliczność braku dowodu opłaty za przejazd po drogach krajowych, jest bezsporna. Do akt sprawy załączono dobową kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych, wystawioną na pojazd [...] (k. 9 akt administracyjnych). Karta dobowa wypełniona była w ten sposób, że w rubrykach "ważna od": wpisano "26.05.2003", nie wpisując jednak ani minut, ani godzin. W rubrykach "ważna do": wpisano "27.05.2003" - godzin i minut nie wpisano także.
Organ odwoławczy uzasadniając decyzję wskazał na § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684 ze zm. - dalej rozporządzenie w sprawie uiszczania opłat), zgodnie z którym przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową, zaś stosownie do § 5 ust. 4 rozporządzenia w sprawie uiszczania opłat, termin ważności karty należy wpisać tak, aby wszystkie oznaczone pola były wypełnione, przy czym dzień i miesiąc powinien być oznaczony dwiema cyframi, a rok czterema. Godzinę przejazdu oznacza się czterema cyframi, z czego dwie pierwsze odpowiadają kolejnym godzinom w 24-godzinnym cyklu dobowym.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i powołali się na argumenty przedstawione w złożonym wcześniej odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadną.
Zgodnie z postanowieniami art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zm. - uwupsa) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej upsa). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją - zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.
W skardze do sądu administracyjnego oraz wcześniej na etapie postępowania międzyinstancyjnego skarżący podnosili, iż art. 87 ust. 1 utd - na mocy którego, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych - nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z definicją ustawową "krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (...)" Strona skarżąca podniosła, iż w przedmiotowej sytuacji przejazd nie był wykonywany w ramach transportu drogowego, gdyż przejazd pojazdu nie był wykonywany w ramach działalności gospodarczej. Był to przewóz na potrzeby własne. Skarżący stoją na stanowisku, iż w takiej sytuacji, na kierowcy nie ciążył obowiązek posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych.
Zarzut strony skarżącej, iż na kierowcy wykonującym przewóz na potrzeby własne przedsiębiorcy nie ciąży obowiązek posiadania przy sobie i okazania dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie dróg jest chybiony. Obowiązek taki wprost wynika z treści art. 87 ust. 2 w zw. z art. 87 ust. 1 utd, który stanowi, iż podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kierowca pojazdu samochodowego, oprócz dokumentów określonych w ust. 1 (wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty z korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli, zaświadczenie lub wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33.
Podkreślenia wymaga także fakt, iż podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 92 ust. 1 pkt 6 utd, zgodnie z którym, podmiot wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne - jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie - bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15.000 zł. Wydanym na podstawie delegacji art. 92 ust. 2 utd rozporządzeniem w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym, przyjęto uregulowanie, iż za naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 utd nakłada się karę w kwocie 4.000 zł.
Organ odwoławczy słusznie wskazał na treść rozporządzenia w sprawie uiszczania opłat, które określa rodzaj i stawki opłaty uiszczanej przez przedsiębiorców wykonujących transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujących przewozy na potrzeby własne za przejazd po drogach krajowych. Nie rodzi wątpliwości, i skarżący również tego faktu nie kwestionują, iż ciążył na nich - jako osobach wykonujących przewóz na potrzeby własne - obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Przez właściwe wypełnienie kart opłaty, należy rozumieć takie wpisanie terminu ważności, aby wszystkie oznaczone pola były wypełnione, przy czym dzień i miesiąc powinien być oznaczony dwiema cyframi, a rok czterema. Godzinę przejazdu oznacza się czterema cyframi, z czego dwie pierwsze odpowiadają kolejnym godzinom w 24-godzinnym cyklu dobowym. Stosownie do § 5 ust. 6 i § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uiszczania opłat, dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty jest nabycie karty opłaty i jej prawidłowe wypełnienie. Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, a także zawierająca poprawki, nie stanowi dokumentu potwierdzającego spełnienie tego obowiązku. (wyrok WSA z dn. [...].05.2004 r., sygn. [...].
Z załączonej do akt sprawy "karty opłaty - dobowej" dla samochodu o numerze rejestracyjnym [...], jednoznacznie wynika, iż rubryki dotyczące godzin i minut nie zostały wcale wypisane. Okoliczność pozostaje bezsporna, jako że została potwierdzona przez skarżących, w złożonej do sądu administracyjnej skardze.
Organ prawidłowo zatem wskazał i zinterpretował podstawę materialnoprawną odpowiedzialności administracyjnej skarżących w postaci kary o wskazanej wysokości. Wobec powyższego, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec o oddaleniu skargi.
E. Kręcichwost-Durchowska B. Popowska E. Makosz-Frymus
MB
Sygn. akt 4/II SA/Po 1852/03
Zarządzenie
1. Notować.
2. Odpis wyroku doręczyć skarżącym wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego (skargi kasacyjnej) i prawie pomocy.
3. Akta przedłożyć za 30 dni od doręczenia.
jednak decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa. Podkreślono, że obowiązek posiadania przy sobie i okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli, dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych ciąży na kierowcach dokonujących przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego (art. 87 ust. 1 utd)
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło