II SA/Po 1876/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Anny M. na decyzję Wojewody W. z dnia 10 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę; I. - uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty P. z 12 kwietnia 2000 r. (...); (...). Zaskarżoną decyzją Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z 12.04.2000 r. (...) pozwalającą Ewie i Jackowi S. na przebudowę i modernizację, na cele mieszkalne, budynku położonego w P. przy ul. R. 4/2 według projektu sporządzonego przez Tadeusza W. Decyzja ta wydana została w wyniku odwołania złożonego przez Annę M. od opisanej wyżej decyzji organu I instancji. W odwołaniu tym Anna M. zarzuciła naruszenie prawa polegające na nie uzyskaniu zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na inwestycję przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Wyjaśniła, że w budynku objętym opisaną decyzją wyodrębniono cztery lokale. Przedmiotem współwłasności właścicieli lokali pozostał grunt, urządzenia, które nie są związane z własnością poszczególnych lokali oraz poddasze, którego dotyczy kwestionowana decyzja. Odwołująca się stwierdziła, że przebudowa i modernizacja poddasza jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu a do takiej czynności wymagana jest zgoda właścicieli wszystkich odrębnych lokali. Inwestorzy taką zgodą zaś nie dysponowali, nie dysponowali bowiem zgodą odwołującej się. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda W. wyjaśnił, że z poczynionych ustaleń wynika, iż Ewa i Jacek S. są właścicielami lokalu nr 2 w budynku położonym w P. przy ul. R. 4 oraz współwłaścicielami części wspólnych budynku i działki, na której jest on usytuowany w 1123/3403 częściach. Przebudowa i modernizacja poddasza planowana przez tych współwłaścicieli zaliczana jest do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu i zgodnie z art. 199 Kc na jej realizację potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W ocenie organu odwoławczego inwestorzy taką zgodę uzyskali bowiem w aktach sprawy znajduje się m.in. zgoda Anny M. z 22.01.2000 r. na przebudowę i modernizację poddasza. W konkluzji Wojewoda W. stwierdził, że nie znalazł podstaw do dokonania innej oceny zgromadzonego materiału dowodowego niż dokonana przez Starostę P. w przytoczonej decyzji. Ze skargą na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpiła Anna M. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że z pism otrzymanych z Urzędu Miejskiego w P. w tym m.in. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 13.03.2000 r. dowiedziała się o planowej przez Ewę i Jacka S. inwestycji, obejmującej cześć budynku stanowiącą przedmiot współwłasności właścicieli wyodrębnionych w tym budynku lokali. Pismem z 23 marca 2000 r. zwróciła się do inwestorów o wyjaśnienie okoliczności związanych z tą inwestycją, na które nie otrzymała odpowiedzi. Odwołując się od decyzji Starosty P. z 12.04.2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalającej na przebudowę i modernizację poddasza na cele mieszkanie podkreśliła, że nie wyraziła zgody na taką inwestycję. Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie odniósł się do argumentów podniesionych w odwołaniu a w szczególności nie zbadał okoliczności złożenia domniemanego oświadczenia woli skarżącej wyrażającej zgodę na opisaną wyżej inwestycję. Po zapoznaniu się z aktami sprawy, skarżąca stwierdziła, że znajdują się w nich oświadczenia, których ona sama ani jej mąż nie podpisywali. Oświadczenia te nie odpowiadają treści woli skarżącej a zawarte na nich podpisy nie pochodzą z ręki skarżącej ani jej męża. Wpisane na tych oświadczeniach numery dowodów osobistych są nieprawdziwe. Daje to, zdaniem skarżącej, podstawę do twierdzenia, że oświadczenia zawierające zgodę na przebudowę strychu zostały sfałszowane a tym samym zaskarżona decyzja wydana została na podstawie fałszywych dokumentów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że pismem z 19.06.2000 r. zawiadomił skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy z czego ta nie skorzystała. Stwierdził, że nie miał możliwości podjęcia innej decyzji skoro akta sprawy zawierały zgodę skarżącej, której ona nie kwestionowała. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniony okazał się zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w szczególności zaś z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowle /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ w zw. z art. 199 Kc. Wyrażając trafne stanowisko, iż przebudowa i modernizacja poddasza są czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu nieruchomością i na ich dokonanie niezbędna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji podjęły decyzje nie dysponując taką zgodą i to z naruszeniem zasad wyrażonych w art. 7-8 i art. 77 par. 1 Kpa. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca Anna M. podniosła, że jako współwłaścicielka odrębnego lokalu i współwłaścicielka części wspólnych budynku i nieruchomości nie wyrażała zgody na przebudowę i modernizację poddasza. Powyższy zarzut nakładał już na organ odwoławczy obowiązek poczynienia stosownych ustaleń czy inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane/ a w szczególności czy zostały złożone przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości oświadczenia o wyrażeniu zgody na planowana inwestycję. Twierdzenie skarżącej, iż takiej zgody nie wyrażała poddawało w wątpliwość autentyczność zawartego w aktach oświadczenia a to prowadziło do konieczności poczynienia w tym zakresie stosownych wyjaśnień. Brak takich wyjaśnień nie pozwalał zaś organowi odwoławczemu na stanowcze stwierdzenie, zawarte w zaskarżonej decyzji, że inwestorzy dysponowali zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczy także decyzji organu I instancji, który przyjął pisma z 22.01.2000 r. i 20.01.2000 r. jako oświadczenia skarżącej i jej męża mimo, że nie zawierały one autentycznych podpisów i wymieniono w nich nie odpowiadające stanowi faktycznemu numery dowodów osobistych. Powyższe wady zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji prowadzą do ich uchylenia z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. O kosztach postanowiono na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA w zw. z par. 20 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych /Dz.U. nr 154 poz. 1013 ze zm./.