II SA/Po 188/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze sprzeciwu Dyrektora C. w T. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia24 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić sprzeciw. Dyrektor C. w T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 stycznia 2024 r. nr [...] uchylającą decyzję C. z 22 listopada 2023 r. nr [...] o odmowie przyznania T. D. zasiłku okresowego i przekazującego organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, bowiem wniesiony został przez podmiot który nie miał do tego legitymacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023, poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ww. przepisu). Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. Zatem skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stwierdzenie jej braku u skarżącego powoduje, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie należało rozważyć, czy Dyrektor C. w T. (działający z upoważnienia Burmistrza T. zob. podstawa decyzji k. [...] akt I instancji), który orzekał w I instancji, a więc wydał decyzję w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, mógł wnieść sprzeciw na orzeczenie organu odwoławczego, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Analizując sprawę w takim zakresie, Sąd miał na względzie ugruntowane już orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące dopuszczalności skargi złożonej przez jednostkę samorządu terytorialnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w sprawie, w której organ tej jednostki orzekał w pierwszej instancji. W wyroku z 7 grudnia 2005 r. (sygn. akt I OSK 521/2005, Lex nr 189858), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż nałożonych na organ samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego. "Wszak jedną z charakterystycznych cech interesu prawnego jest to, że jest on konkretyzowany w drodze decyzji kierowanej do podmiotu nim się legitymującym". Zaznaczył też, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. W postanowieniu z 24 maja 2006 r. (sygn. akt II FSK 818/2005, Lex nr 274863), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że gmina wydając poprzez swój organ decyzję administracyjną działa jak organ administracji publicznej (organ państwa). Organom tym nie służy prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie obejmuje ich bowiem pojęcie "każdy" użyte w art. 50 § 1 p.p.s.a. Uwagi te pozostają aktualne względem sprzeciwu, wnoszonego od rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kierując się powyższym Sąd uznał, iż podmiot, który w niniejszej sprawie wniósł sprzeciw a jednocześnie wydał orzeczenie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej, albowiem nie ma interesu prawnego do dokonania tej czynności procesowej. Z tego powodu sprzeciw Dyrektora C. - działającego w niniejszej sprawie jako organ I instancji podlegał odrzuceniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji