II SA/Po 189/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi W. D. i B. D. na decyzję Inne z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót; oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Inne (dalej jako: "Dyrektor"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako "K.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 13 października 2017 r., znak: [...], o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na niwelacji gruntu o powierzchni 8,87 ha (w tym pokryte wodą 3,7 ha i niepokryte wodą 5,17 ha), stanowiącego część zbiornika wodnego o głębokości 0,3 m do 2,7 m, stanowiącego zagłębienie terenu po eksploatacji kruszywa naturalnego, zlokalizowanego na działkach o nr ewid.[...] i [...], obręb Z., gm. D.. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wyjaśniono, że w dniu 26 września 2017 r. B. i W. D. wystąpili do Starosty [...] ze zgłoszeniem wodnoprawnym w sprawie zamiaru wykonania opisanych powyżej robót. Starosta P. decyzją z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] wniósł sprzeciw w sprawie powyższego zgłoszenia. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli B. i W. D. podnosząc zarzut naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107§ 3 K.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, w tym przepisów art. 5 ust. 4, art. 26 pkt 2 oraz art. 123a ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121). Zdaniem odwołujących uzasadnienie sprzeciwu było nieadekwatne do stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdyż z jego treści wyniku, że organ I instancji przyjął, iż zgłaszane roboty mają polegać na likwidacji zbiornika wodnego, gdy tymczasem przedmiotem zgłoszenia są roboty polegające na niwelacji części gruntu oznaczonego na załączonych kopiach map (ewidencyjnej i sytuacyjno – wysokościowej) do rzędnych terenu otaczającego zbiornik i na wyrównaniu oznaczonej na tych mapach części linii brzegowej tego zbiornika przy przyjęciu łagodnego kąta nachylenia skarpy linii brzegowej. Obszar robót wynosi co prawda 8,87 ha, lecz w tym jedynie 3,7 ha gruntu pokrytego wodą, gdy tymczasem sprzeciw dotyczy całości zgłaszanych robót, mimo, że aż 5,17 ha z ww. obszaru zgłaszanych robót nie jest pokryte wodą, a Starosta nie wziął pod uwagę, że zgłaszane roboty dotyczą jedynie stosunkowo niewielkiej części zbiornika, zlokalizowanego na dwóch działkach ewidencyjnych o łącznym obszarze 21,31 ha, stanowiących własność zgłaszających i nie ustosunkowuje się przy tym iv żaden sposób do wskazanych w uzasadnieniu zgłoszenia celów zgłaszanych robót jakimi są: poprawa bezpieczeństwa ludzi, poprawa stanu środowiska na brzegach zbiornika, czy też uzyskanie na skutek wyrównania linii brzegowej od strony graniczącej z drogą ekspresową S11 miejsca na wykonanie to przyszłości skarpy i ekranu, chroniących mieszkańców pobliskiego osiedla domów jednorodzinnych, jak i okoliczną florę i faunę przed hałasem i możliwymi zanieczyszczeniami z drogi ekspresowe. Następnie podniesiono, że teren objęty zgłoszeniem jest terenem niekorzystnie przekształconym ze względów formalno – prawnych oraz faktycznych, a organ I instancji dopuścił się naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem odwołujących brak było podstaw do przyjęcia, że dla wykonania zgłaszanych robót niezbędne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, co oznacza, że organ I instancji wadliwe przyjął, że zagłębienie terenu, będące przedmiotem zgłoszenia jest urządzeniem wodnym. Dodatkowo zwrócono uwagę, że w świetle przepisu art. 123a ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego istotne jest, by zasięg oddziaływania nie wykraczał poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie, co w niniejszej sprawie wbrew temu, co zdaje się bez uzasadnienia przyjmować organ l instancji w rzeczywistości wcale nie ma miejsca. Tym samym wydane rozstrzygnięcie niesie cechy dowolności, a przedmiotowa sprawa powinna zostać rozstrzygnięta na korzyść strony. Rozpoznając wniesione odwołanie Dyrektor przytoczył treść przepisów ustawy Prawo wodne, regulujących instytucje zgłoszenia, a następnie wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 – 3 ustawy Prawo wodne, wody dzielą się na powierzchniowe i podziemne. Wody, z wyjątkiem wód morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych, są wodami śródlądowymi. W przepisie art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo wodne wskazano, że do wód stojących zalicza wody znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych niezwiązanych bezpośrednio, w sposób naturalny, z powierzchniowymi wodami płynącymi, natomiast w myśl art. 5 ust. 4 powołanej powyżej ustawy, przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych, w wyniku działalności człowieka niebędących stawami, zatem do wód we wszelkich wyrobiskach pozostałych po eksploatacji kamienia, żwiru, piasku, gliny, torfu czy węgla brunatnego, w których eksploatacja górnicza została już zakończona. W ocenie Dyrektora, który odwołał się do decyzją Naczelnika Gminy D. z dnia [...] sierpnia 1978 r. oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., przyjąć należało, że woda znajdująca się w zagłębieniu w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa, zlokalizowanym na działkach o nr ewid.[...] i nr ewid. [...] w miejscowości Z., gm. D. jest wodą stojącą, do której mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo wodne. Tym samym niwelacja gruntu o powierzchni 8,87 ha (w tym pokryte wodą 3,7 ha i niepokryte wodą 5,17 ha), będzie czynnością, o której mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy Prawo wodne, do której przepisy ustawy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy Prawo wodne, przepisy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio m.in. do robót, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów wód. Następnie Dyrektor wskazał, że jakkolwiek przedmiotowa sprawa dotyczy zamiaru wykonania robót polegających na niwelacji gruntu o powierzchni 8,87 ha (w tym pokryte wodą 3,7 ha i niepokryte wodą 5,17 ha), stanowiącego część zbiornika wodnego o głębokości 0,3 m do 2,7 m, stanowiącego zagłębienie terenu po eksploatacji kruszywa naturalnego, zlokalizowanego na działkach o nr ewid. [...] i 213, obręb Z., gm. D.; to nadal aktualne pozostają rozważania organu zawarte w decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r., o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót (czynności), polegających na zasypaniu zagłębienia w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa zlokalizowanego na działkach nr ewid.[...] i nr ewid. [...] w miejscozoości Z. (obręb [...]), gmina D., podtrzymane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt. II SA/Po 183/17 - albowiem jakkolwiek zmianie uległa nazwa planowanego przedsięwzięcia oraz krąg stron postępowania, jednakże lokalizacja i charakter inwestycji wskazują na konieczność wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne. W powyższym zakresie organ podzielił ustalenia organu I instancji, że przedmiotowe wyrobisko powstało w wyniku eksploatacji kruszywa, a zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia kierunku rekultywacji terenu po eksploatacji kruszywa naturalnego w granicach działki nr [...] (powstałej po podziale działki [...]) położonej w obrębie geodezyjnym [...], gm. D., dla gruntów działki nr [...] i działki [...] położonych, w miejscowości Z., gm. D., decyzją Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1978 r. ustalony został wodny kierunek zagospodarowania gruntów, natomiast w dniu [...] lipca 1989 r. komisja w skład której wchodzili m.in. przedstawiciele Urzędu Gminy D. uznała, że prace przeprowadzone zostały w sposób prawidłowy i dokonała odbioru robót rekultywacyjnych na terenie działek nr [...] Przedłożone zgłoszenie obejmuje wykonanie niwelacji gruntu o powierzchni 8,87 ha, w tym grunty pokryte wodą o powierzchni 3,7 ha, stanowiące część sztucznego zbiornika wodnego stanowiącego zagłębienie terenu po eksploatacji kruszywa naturalnego, o głębokości 0,3 m do 2,7 m zatem wykonanie ww. robót stanowi wykonanie robót w wodach, polegających na zasypaniu części wyrobiska z wodą powstałego w wyniku eksploatacji kruszywa naturalnego. Z uwagi na skalę zaplanowanych robót, rozmiary zbiornika oraz bezpośrednie sąsiedztwo terenów zabudowanych, w przedmiotowym przypadku nastąpi potrzeba uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, na podstawie przepisu art. 122 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d i ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne. Co więcej, art. 123a ust. 1 pkt 8 powyższej ustawy wskazuje ponadto, że zgłoszenia wodnoprawnego wymaga wykonywanie stawów o powierzchni nieprzekraczającej 500 m2 i głębokości nieprzekraczającej 2 m. Biorąc pod uwagę wskazany wyżej przepis art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy, zgłoszenia wymagałaby również likwidacja stawu o powyższych parametrach, zatem likwidacja wyrobiska poeksploatacyjnego z wodą o powierzchni 3,7 ha wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. i W. D. reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika podnosząc zarzut naruszenia art. 5 ust. 4, art. 9 ust. 1 pkt 19, art. 123a ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy Prawo wodne poprzez błędne uznanie, że planowane przedsięwzięcie jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego oraz zarzut naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego określony w art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W obszernym uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty podniesione w odwołaniu wskazując przede wszystkim, że zbiorniki wodne powstałe w wyniku eksploatacji surowców mineralnych nie są urządzeniami wodnymi oraz wyjaśniając, że planowane prace dotycząc jedynie stosunkowo niewielkiej części zbiornika, przy czym sam rozbiar obszaru objętego robotami – 3,7 ha, nie powinien mieć znaczenia dla oceny, czy istnieje potrzeba uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zakwestionowano stanowisko, że przedstawiona przez skarżących ekspertyza, opracowana w lipcu 2017 r. przez geologów z UAM, dotycząca wpływu częściowego zasypania wyrobiska na stosunki wodne działki [...] oraz [...] może stanowić dokument jedynie w przypadku postępowania wyjaśniającego dotyczącego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, jak również podkreślono, że brak jest jakichkolwiek dowodów na fakt, że zasięg oddziaływania przedsięwzięcia wykracza poza granice nieruchomości, na której ma ono zostać zrealizowane. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], który utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2017 r., o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na niwelacji gruntu o powierzchni 8,87 ha (w tym pokryte wodą 3,7 ha i niepokryte wodą 5,17 ha), stanowiącego część zbiornika wodnego o głębokości 0,3 m do 2,7 m, stanowiącego zagłębienie terenu po eksploatacji kruszywa naturalnego, zlokalizowanego na działkach o nr ewid.[...] i [...], obręb Z., gm. D.. W tym miejscu należy zauważyć, że niniejsza sprawa musi być rozstrzygana pod rządami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, nie zaś pod rządami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566). Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać należy w pierwszej kolejności, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w prawomocnym wyroku z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 183/17, orzekał już w sprawie skargi wniesionej przez skarżących dotyczących Dyrektora z dnia 12 grudnia 2016r., mocą której utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r. o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na zasypaniu zagłębienia w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa, zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] w m. [...], gm. D.. Sąd zauważa, że przedmiotowy wyrok dotyczył innego przedmiotu – całkowitego zasypaniu zagłębienia w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa, gdy tymczasem przedmiotowe postępowanie dotyczy zamiaru wykonania robót polegających na niwelacji gruntu o powierzchni 8,87 ha (w tym pokryte wodą 3,7 ha i niepokryte wodą 5,17 ha), stanowiącego część zbiornika wodnego, to jednak cześć rozważań zawartych w powyższym wyroku pozostaje w dalszej części aktualna. I tak, Sąd podziela stanowisko wyrażone w powyższym wyroku, że do przedmiotowego zbiornika wodnego powstałego po eksploatacji kruszywa znajdują zastosowanie przepisy Prawa wodnego, odpowiednio, jak do wód stojących. Przepis art. 5 ust. 4 ustawy Prawo wodne stanowi bowiem, że przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami. W rezultacie zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d) ustawy Prawo wodne przepisy ustawy dotyczące urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do robót w wodach oraz innych robót, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów wód, stanu wód stojących i wód podziemnych. Oznacza to, że zamierzone przez skarżącego roboty polegające na zasypaniu zbiornika, do którego stosuje się od odpowiednio przepisy o wodach stojących w zrekultywowanym wyrobisku po eksploatacji kruszywa na działkach nr [...] i [...] w [...] stanowią roboty, które mogą być przyczyną zmian stanu wód stojących w rozumieniu ostatnio powołanego przepisu. Przechodząc natomiast do samej procedury zgłoszenia, zauważyć należy, że zgodnie z art. 123a ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne zgłoszenia właściwemu organowi wymagają roboty w wodach oraz inne roboty, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów wód, stanu wód stojących i wód podziemnych, o ile zasięg oddziaływania nie wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie. Przepis art. 123a ust. 7 ustawy Prawo wodne stanowi zaś, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie czynności, robót, urządzeń wodnych lub innych działań, a także korzystanie z wód: 1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego; 2) narusza ustalenia lub wymagania wyszczególnione w art. 125 lub interesy osób trzecich, w tym właściciela wody; 3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych dla wód, określonych w art. 38d-38f; 4) zasięg oddziaływania wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie. Z powołanych przepisów wynika zatem, że wystarczające jest zgłoszenie robót, które mogą być przyczyną zmian stanu wód stojących, jeżeli zasięg oddziaływania tychże robót nie wykracza poza granice nieruchomości, a w przypadku, gdy zasięg ich oddziaływania wykracza poza granice nieruchomości, na której przedsięwzięcie będzie realizowane – istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu. Sąd pragnie wyjaśnić, że postępowanie w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego uregulowane w art. 123a ustawy Prawo wodne wprowadzone zostało ustawą z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2295) celem uproszczenia procedury i skróceniu postępowania co do czynności, robót, lub urządzeń wodnych, które w istocie mają znacznie bardziej ograniczony wpływ na wody powierzchniowe i wody podziemne, w szczególności na stan tych wód oraz realizację celów środowiskowych określonych dla tych wód, aniżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń, dla których wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W związku z tym ustawodawca zdecydował się na uproszczoną formę postępowania zgłoszeniowego. Ogranicza się ono do dokonania zgłoszenia, którego wymogi określają art. 123a ust. 3 i 4 ustawy Prawo wodne, ewentualnego uzupełnienia w drodze postanowienia, w określonym terminie, braków formalnych oraz brakujących dokumentów i informacji (art. 123a ust. 6 ustawy Prawo wodne) w przypadku ich wystąpienia, a następnie albo do uzyskania milczącej zgody organu właściwego (art. 23a ust. 5 ustawy Prawo wodne) albo wydania przez ten organ decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszenia w przypadku nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia (art. 123a ust. 5 ustawy Prawo wodne), czy w przypadkach wyżej wymiennych, a określonych w art. 123a ust. 7 ustawy Prawo wodne. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 123a ust. 5 ustawy Prawo wodne w zdaniu drugim określa, że do wykonywania urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Oznacza to, że w przypadku niewniesienia sprzeciwu inwestor ma prawo przystąpić do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem. Z powołanych przepisów wynika zatem, że postępowanie w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego w zakresie postępowania wyjaśniającego jest uproszczone; sprowadza się do oceny zamierzonych przez inwestora urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia jedynie w oparciu o dokumentację przedłożoną przez zgłaszającego, której można żądać uzupełnienia (art.123a ust. 6 ustawy Prawo wodne). W przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej uznały, że konieczne jest wniesienie sprzeciwu gdyż po pierwsze, zasięg oddziaływania zamierzonych robót polegających na zasypaniu zbiornika wodnego powstałego w wyniku eksploatacji kruszywa na działkach nr [...] i [...] w [...] wykracza poza teren przedsięwzięcia (poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie) i wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w ramach postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego (art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy Prawo wodne). Dodatkowo, w ich ocenie art. 123a ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo wodne wskazuje, że zgłoszenia wodnoprawnego wymaga wykonywanie stawów o powierzchni nieprzekraczającej 500 m2 i głębokości nieprzekraczającej 2 m. Biorąc pod uwagę wskazany wyżej przepis art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy, zgłoszenia wymagałaby również likwidacja stawu o powyższych parametrach, zatem likwidacja wyrobiska poeksploatacyjnego z wodą o powierzchni 3,7 ha wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Odnosząc się do powyższych argumentów wskazać należy, że niewątpliwie zgoda (pozwolenie wodnoprawne) na zasypanie wody stojącej wydawane jest w wyjątkowych sytuacjach, pod warunkiem wykonania urządzeń zapobiegających szkodom i udokumentowania m.in. dokumentacją hydrogeologiczną, że nie spowoduje to ujemnych skutków dla gruntów sąsiednich. W toku prowadzonego postępowania skarżący przedstawił ekspertyzę opracowana w lipcu 2017 r. przez geologów z UAM, dotycząca wpływu częściowego zasypania wyrobiska na stosunki wodne działki [...] oraz [...]. Co jednak istotne, z punktu widzenia regulacji zawartej w art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy Prawo wodne w ekspertyzie tej nie wskazano, aby zasięg oddziaływania zamierzonych robót polegających na zasypaniu zbiornika wodnego powstałego w wyniku eksploatacji kruszywa na działkach nr [...] i [...] w [...] nie wykraczał poza teren przedsięwzięcia (poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie). W ocenie Sądu, mając na względzie wielkość planowanych prac – likwidacja wyrobiska poeksploatacyjnego z wodą o powierzchni 3,7 ha – organy zasadnie uznały za uzasadnione przeprowadzenie postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego. Skala zaplanowanych robót, rozmiary zbiornika, bezpośrednie sąsiedztwo terenów zurbanizowanych, świadczą, jak trafnie stwierdzono, o konieczności przeprowadzenia postępowania o pozwolenie wodnoprawne, w ramach którego sporządzony winien zostać operat wodnoprawny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.