II SA/Po 190/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2017 r. wniosku J. C. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] znak [...] nakładającego obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia; postanawia oddalić wniosek. /-/ T. Świstak J. C. reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. R. K. wnosząc do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] znak [...] nakładającego na skarżącego obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie przedmiotowej ekspertyzy technicznej wiąże się z koniecznością poniesienia dość znacznych środków pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania odnosi się do postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] nakładającego obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej. Jednocześnie zważyć należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na powyższe postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r. Sąd pragnie wyjaśnić, że w sytuacji zaś, gdy przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie formalne, jakim jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia, w granicach sprawy nie mieści się merytoryczne postanowienie organu I instancji. W takim postępowaniu przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. nie może znaleźć zastosowania do wstrzymania wykonania postanowienia I-instancyjnego. Wyjaśnić trzeba, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym, jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy (administracyjnej), o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie umożliwia jednak wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji w sytuacji, gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ odwoławczy, a postępowanie przed tym organem zakończone zostało rozstrzygnięciem o charakterze procesowym – stwierdzeniem niedopuszczalności zażalenia (por. postanowienia NSA z dnia 3 lutego 2015 r., II OZ 63/15, z dnia 13 kwietnia 2016 r., I OZ 345/16z dnia 8 grudnia 2015 r., I OZ 1589/15 oraz z dnia 25 listopada 2014 r., II OSK 3093/14, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rezultacie kwestia nałożenia obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej oraz kwestia stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie odnosił się do kwestii zasadności nałożenia obowiązku sporządzenia przez stronę ekspertyzy technicznej, ponieważ stwierdził, że wniesienie zażalenia na postanowienie organu I instancji było niedopuszczalne. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, a tym samym należało uznać za chybioną argumentację pełnomocnika skarżącej. W związku z tym wniosek złożony przez stronę skarżącą uznać należy za bezzasadny. Dlatego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak