II SA/Po 191/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. z z dnia [...] 2011r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100,- (słownie: sto) złotych. /-/ J. Zieliński W dniu 17 lutego 2011r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzje Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. z dnia [...] 2011r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W tym samym dniu skarżący wpłacił w kasie tut. sądu kwotę 100,- zł tytułem wpisu od skargi (k. 19 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, nr 153, poz. 1270 z późn. zm, dalej: p.p.s.a.) strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Do kategorii spraw wymienionych w ww. przepisie należy zaliczyć również postępowanie związane z przyznaniem funkcjonariuszowi służby więziennej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Zgodnie bowiem z art. 170 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie więziennej (Dz. U. z 2010 r., nr 79, poz. 523 ze zm.) funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. Prawo to realizowane jest bądź w formie rzeczowej - przez przydział lokalu, bądź finansowej - przez przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego we własnym zakresie. Powyższe uprawnienie funkcjonariusza w służbie stałej wynika niewątpliwie z łączącego go stosunku służbowego. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż przedmiot niniejszej skargi objęty jest dyspozycją art. 239 pkt 1 lit d p.p.s.a, a skarżący M. B. podlega zwolnieniu od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Wobec powyższego, mając na uwadze treści przepisu art. 225 p.p.s.a. zgodnie, z którym sąd zwraca stronie z urzędu różnicę pomiędzy kosztami pobranymi a należnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Zieliński