II SA/Po 191/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 03 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. i S. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ A. Łaskarzewska We wniesionej w dniu 06 lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2011 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego – kontenera mieszkalnego, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zdaniem skarżących wykonanie przedmiotowej decyzji narusza prawa wnioskodawców i dodatkowo może spowodować ryzyko wyrządzenia znacznych szkód lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warto zauważyć, iż okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności podlegają ocenie Sądu, jednakże mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ustawy. stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu (tu: decyzji) lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach (por. post. NSA z dnia 02 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 76/06, LEX nr 299367). Jak wskazuje analiza orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, komentarz dot. art. 61 § 3 p.p.s.a.). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Ponadto, wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. W świetle powyższej regulacji wskazać należy, że skarżący byli zobowiązani wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Ogólnikowe twierdzenia dotyczące ewentualnego negatywnego wpływu braku stosownych zezwoleń oraz wskazanie, że mogą one prowadzić do powstanie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków uznać należy za niewystarczające. W niniejszej sprawie nie wykazano w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji – rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego – kontenera mieszkalnego, który w opinii skarżących stanowi pojazd – dopuszczoną do ruchu przyczepę ciężarową, może spowodować powstanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc ryzyko powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uznać należało iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie spełniał wymogów zakreślonych przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. /-/ A. Łaskarzewska