II SA/Po 192/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.; dalej: "u.u.i.ś."), § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.; dalej: "r.p.o.ś."), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu wniosku inwestora [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania hali na potrzeby prowadzenia punktu zbierania odpadów w P. przy ul. [...], na działkach nr [...], [...] i [...], obręb 0021 [...]. Wskazano ponadto, że charakterystyka przedsięwzięcia, będąca załącznikiem do decyzji, stanowi jej integralną część. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] r. inwestor [...] Sp. z o.o. złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Na podstawie przedstawionych informacji o planowanym przedsięwzięciu stwierdzono, że zostało ono wymienione w § 3 ust. 1 pkt 81 r.p.o.ś., jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Po zapoznaniu się z wnioskiem oraz kartą informacyjną przedsięwzięcia ustalono, że planowane do realizacji przedsięwzięcie polegać będzie na zmianie sposobu użytkowania istniejącej hali na potrzeby prowadzenia punktu zbierania odpadów przy ul. [...] w P.. Działalność będzie prowadzona w wynajmowanej części hali na działkach o nr ewid. [...] i [...] oraz na utwardzonym placu przed halą o powierzchni 60 m2 na działce o nr ewid. [...]. Do realizacji planowanej inwestycji przeznaczony zostanie teren o powierzchni 580 m2. Odpady będą magazynowane wyłącznie wewnątrz hali wynajmowanej przez inwestora. Działalność związana z prowadzeniem punktu zbierania odpadów będzie miała charakter tymczasowy, do czasu wyburzenia przez właściciela obiektu hali. W związku z realizacją inwestycji nie przewiduje się prowadzenia istotnych prac adaptacyjnych przedmiotowej hali. Podstawowe wyposażenie zakładu stanowić będą kontenery stalowe, pojemniki plastikowe, opakowania big-bag, pojemniki do gromadzenia akumulatorów i baterii, wózek widłowy oraz środki transportu. Ponadto na utwardzonym placu planuje się posadowić wagę samochodową do 54 Mg oraz wagę do 5 kg w hali. Dalej wyjaśniono, że zgodnie z przedłożoną dokumentacją przedmiotem działalności inwestora będzie prowadzenie punktu zbierania odpadów, głównie żelaza i metali kolorowych. Przewiduje się, że zbierane odpady pochodzić będą zarówno od osób fizycznych, jak i od podmiotów gospodarczych. Działalność podmiotu w zakresie gospodarowania odpadami polegać będzie na przyjmowaniu odpadów dostarczanych przez podmioty zewnętrzne, wstępnym sortowaniu przyjętych odpadów w celu zróżnicowania jakościowego na potrzeby przekazania do dalszego przerobu (recyklingu bądź odzysku), magazynowaniu przejściowym posortowanych odpadów w kontenerach i pojemnikach w wyznaczonych na terenie hali miejscach magazynowania (czas magazynowania odpadów uzależniony będzie od ilości zbieranych odpadów o danym kodzie oraz rotacji transportu), załadunku na samochód (będącym własnością odbiorcy odpadów) po zgromadzeniu partii transportowej i przekazaniu zebranych odpadów do odzysku firmom posiadającym stosowne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami. Odbiór odpadów będzie odbywał się 1-2 razy w tygodniu. W związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia przewiduje się, że praca na terenie zakładu będzie realizowana w pierwszym etapie przez właściciela i jednego pracownika. W późniejszym czasie w zależności od rozwoju przedsięwzięcia planuje się zatrudnienie około 5 pracowników. Praca w ramach przedsięwzięcia prowadzona będzie od poniedziałku do piątku w godz. 8:00 - 16:00, oraz w soboty w godzinach 8:00 - 14:00. Następnie wyjaśniono, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa jest zlokalizowana w odległości ok. 70 m w kierunku wschodnim i ok. 90 m w kierunku południowym od terenu realizacji przedsięwzięcia. Wjazd i wyjazd z terenu inwestycji będzie odbywać się od ul. [...], który zlokalizowany jest w północnej części terenu inwestycji. Obecnie na terenie inwestycji znajduje się nieużytkowana zabudowa przemysłowa. Na terenie inwestycji znajdują się 3 miejsca postojowo - parkingowe dla pojazdów osobowych. W ciągu doby przewiduje się ruch 2 samochodów osobowych, 2 samochodów dostawczych oraz 2 samochodów ciężarowych. Kolejno wskazano, że w piśmie z dnia [...] r., znak [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wyraził opinię sanitarną, w której nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu organ opiniujący ocenił, że na terenie przedsięwzięcia nie zakłada się magazynowania substancji niebezpiecznych określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2017 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii przemysłowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 138), w ilościach, które by go kwalifikowały do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Ponadto, eksploatacja hali na potrzeby punktu zbierania odpadów nie będzie powodować zagrożenia dla środowiska pod względem zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego oraz że na obszarze chronionym nie zostaną przekroczone dopuszczalne wartości określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. , poz. 112). Następnie pismem z dnia [...] r., znak [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu organ opiniujący stwierdził, że przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych, innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliskach łęgowych oraz ujściach rzek, obszarach wybrzeży i w środowisku morskim, na obszarach górskich lub leśnych, obszarach objętych ochroną, w tym strefie ochronnej ujęć wód, obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszarach o znacznej gęstości zaludnienia, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz obszarach przylegających do jezior. Usytuowanie przedsięwzięcia uwzględnia również wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe. RDOŚ zwrócił uwagę, że podczas realizacji przedmiotowej inwestycji prace budowlane ograniczą się do posadowienia najazdowej wagi samochodowej na placu oraz wyposażenia miejsca magazynowania odpadów w odpowiednie pojemniki, kontenery itp. W obrębie hali magazynowej nie będą wykonywane żadne inne prace budowlane czy montażowe. Podczas prac prowadzonych w związku z realizacją planowanej inwestycji będzie występować emisja zanieczyszczeń gazowych oraz pyłowych, która będzie miała charakter niezorganizowany - jej źródło będą stanowić pojazdy oraz maszyny budowlane poruszające się po terenie w związku z prowadzonymi pracami. Zasięg oddziaływania tych emisji ze względu na krótkotrwały okres prowadzenia prac będzie trudny do oszacowania, a same emisje będą miały charakter lokalny. Emisje te przemieszczają się w czasie kolejnych godzin prac, a następnie znikają po ich zakończeniu. Dalej wskazano, że na etapie budowy planowanego przedsięwzięcia występować będzie oddziaływanie akustyczne związane z posadowieniem wagi samochodowej. Uciążliwości te będą jednak miały charakter krótkotrwały i będą ograniczone jedynie do pory dnia. Emisja ta ustanie po zakończeniu fazy realizacji. W związku z powyższym przyjmuje się, że hałas ten nie będzie uciążliwy dla środowiska ze względu na lokalny zasięg, jego okresowe oddziaływanie, realizację prac wyłącznie w porze dziennej. Z kolei ewentualne odpady powstające na etapie budowy będą w niewielkich ilościach i ograniczą się do odpadów opakowaniowych (np. opakowania zbiorcze, w których dostarczone będą pojemniki, worki typu big-bag, części wagi najazdowej). Ponadto, na podstawie przeprowadzonej analizy akustycznej organ opiniujący stwierdził, iż w związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia dotrzymane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu na granicy terenów chronionych akustycznie. Końcowo Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na klimat. Nie stwierdził również wpływu zmian klimatu na prawidłową eksploatację planowanego przedsięwzięcia, czy też wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie nie jest ponadto zaliczane do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 248 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519) i nie występuje też w wykazie obiektów, wymienionych w art. 135 ust. 1 tej ustawy, dla których mogą być tworzone obszary ograniczonego użytkowania. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji postanowił odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W odwołaniu z dnia [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, d i g u.u.i.ś., a także naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 K.p.a. W uzasadnieniu podniesiono, że planowane przedsięwzięcie ma znajdować się w odległości około 70 m w kierunku wschodnim i 90 m w kierunku południowym od zabudowy mieszkaniowej, co spowoduje wystąpienie znaczących uciążliwości dla mieszkańców i pracowników biur. Podkreślono, że za koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w przypadku planowanego przedsięwzięcia przemawia wzrost emisji zanieczyszczeń związanych z magazynowaniem odpadów niebezpiecznych (baterie i akumulatory ołowiowe, baterie i akumulatory niklowo - kadmowe, zużyte urządzenia elektryczne zawierające niebezpieczne składniki) oraz intensyfikacją ruchu pojazdów dostawczych i ciężarowych, co wpłynie na pobliską zabudowę. Emisje powstaną również z konieczności zastosowania urządzeń zapewniających prawidłowe użytkowanie i wentylację hali produkcyjnej. Ponadto, planowana inwestycja jest również związana z emisją hałasu generowanego przejazdem samochodów osobowych, samochodów dostawczych, samochodów ciężarowych i wózka widłowego oraz hałasu generowanego wskutek rozładowywania i załadowywania tych pojazdów do ciężkich stalowych kontenerów. Do samych odpadów zgodnie z założeniem inwestora mają zaliczać się w głównej mierze żelazo i metalowe kolorowe, a zatem materiały ciężkie i powodujące przy sortowaniu oraz przeładunku znaczny hałas. Nadto, inwestycja spowoduje nagromadzenie wód opadowych i roztopowych (z dachu hali). Opis inwestycji zakłada, że wody te będą odprowadzane w sposób niezorganizowany do gruntu. Tymczasem zgodnie z treścią Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, elementy budynku powinny mieć zapewnione odprowadzanie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej. Natomiast w przypadku braku takiej możliwości, dopuszczone jest odprowadzanie tego rodzaju wód na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (§ 28 ust. 2 rozporządzenia). Jednakże, inwestor nie wskazał sposobu odprowadzania wód opadowych do gruntu. Dodatkowo odwołujący wskazał, że organ I instancji zaniechał wyjaśnienia, na czym ma polegać "tymczasowy charakter" inwestycji. Nawet w przybliżeniu nie został wskazany termin wykonania rzekomo planowanych prac wyburzeniowych, a zatem uciążliwość inwestycji dla pobliskiej zabudowy może być znacznie większa, niż wynika to z zapewnień inwestora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że organ I instancji wyjaśnił wszelkie okoliczności sprawy, a istniejący materiał dowodowy nie budzi wątpliwości ani co do prawdziwości zawartych w nim danych, ani co do jego kompletności. Ponadto, w zaskarżonej decyzji szczegółowo zawarto wszelkie informacje, które są niezbędne w sytuacji odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarówno organ I instancji, jak i organy opiniujące wskazały co stanęło u podstaw uznania, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że sama zmiana liczby osób zatrudnionych do maksymalnej prognozowanej obsady pięciu stanowisk pracy nie będzie stanowiło czynnika, który sprawiłby, że wpływ inwestycji byłby zauważalnie bardziej uciążliwy dla środowiska, niż to ustalono dotychczas. Zmiana liczby osób zatrudnionych do ok. pięciu nie sprawi bowiem, że realizacja inwestycji będzie wiązała się z przekroczeniem wartości normatywnych i środowiskowych warunków ustalonych w zaskarżonej decyzji. Zwiększenie zatrudnienia przy obsłudze przedsięwzięcia nie może bowiem powodować zmiany rodzaju i rozmiaru inwestycji, lecz dotyczy organizacji pracy w punkcie zbierania odpadów. Zatrudnienie nowych pracowników może przełożyć się co najwyżej na powstanie większej ilości ścieków bytowych, które będą jednakże odprowadzane do szczelnego zbiornika i wywożone do oczyszczalni ścieków. Następnie wskazano, że nie ma przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który nakazywałby wprost określenie przez inwestora czasu trwania konkretnego przedsięwzięcia, gdyż ma ono charakter potencjalny. Istotą postępowań administracyjnych w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań jest wyznaczenie ram środowiskowych warunkujących przeprowadzenie określonych w r.p.o.ś. inwestycji, zgodnie z obowiązującym w danym momencie stanem prawnym. Dla wielu przedsięwzięć wskazanie precyzyjnego terminu zakończenia fazy eksploatacji byłoby trudne do określenia, bądź wręcz niemożliwe. Ponadto wiele spośród przedsięwzięć jest realizowanych z myślą o jak najdłuższej trwałości, a więc na czas nieokreślony. Pojęcia tymczasowego charakteru inwestycji nie można bowiem utożsamiać z domniemanym zarzutem prowizoryczności, bądź potencjalnym obniżeniem standardów i odstąpieniem od realizacji wymogów prawa w zakresie ochrony środowiska przyjętych dla planowanego przedsięwzięcia, gdyż warunki, które muszą być spełnione dla danego rodzaju przedsięwzięcia muszą być jednakowe dla całej klasy przedsięwzięć (w rozpatrywanym przypadku § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia). Dlatego też dla przedsięwzięć, w których inwestor nie wskazał konkretnej daty zakończenia jego realizacji, określone środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia muszą być określone w takim samym zakresie, jak dla przedsięwzięcia planowanego na czas nieokreślony. W dalszej kolejności organ odwoławczy zauważył, że zarówno analiza akustyczna, jak i wpływ emisji do powietrza były przedmiotem badania przez organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania. W ramach przeprowadzonej analizy Prezydent Miasta [...] ustalił, że z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że planowana inwestycja, po uwzględnieniu założeń przyjętych w złożonych materiałach, zgodna będzie z przepisami ochrony środowiska (w tym w zakresie ochrony przed hałasem i ochrony powietrza). Ponadto, RDOŚ w [...] stwierdził ostatecznie brak możliwości znaczącego negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Podobnie w wydanej przez PPIS w P. opinii sanitarnej z dnia [...] r., [...], organ ten potwierdził, że realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje zarówno przekroczenia dopuszczalnych normatywów ochrony akustycznej określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jak i nie będzie powodować zagrożenia dla środowiska pod względem zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego. Tak więc organ ten z urzędu wziął pod uwagę wszechstronne konsekwencje i kompleksowy wpływ oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Końcowo Kolegium wskazało, że realizacja inwestycji nie wpłynie na zmianę dotychczasowej gospodarki wodami opadowymi, gdyż hala przeznaczona do realizacji przedsięwzięcia obecnie istnieje. Co istotne, w ramach realizacji przedsięwzięcia nie będą powstawały ścieki przemysłowe, natomiast z uwagi na magazynowanie odpadów w hali, nie będą powstawały również odcieki z miejsc magazynowania odpadów. W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W treści skargi Spółka powieliła zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Oś sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy Prezydent Miasta [...] zasadnie stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania hali na potrzeby prowadzenia punktu zbierania odpadów w P. przy ul. [...], na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...] i [...], obręb 0021 [...]. Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 71 ust. 1 u.i.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji, w myśl art. 71 ust. 2 ustawy, jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie nie jest sporne, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81 r.p.o.ś., zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym przypadku, stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Przepis artykułu 63 ust. 1 u.u.i.ś. wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Natomiast zgodnie z art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W rozpoznawanej sprawie decyzja środowiskowa ma charakter uproszczony i jest rezultatem wcześniejszego stanowiska organu wyrażonego w formie niezaskarżalnego postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (k. 191 – 205 akt adm. organu I instancji). Charakterystyka przedsięwzięcia, będąca załącznikiem do decyzji, stanowi jej integralną część oraz określa zakres i sposób realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednakże, podkreślić należy, że stanowisko organu co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może być stanowiskiem dowolnym. Według art. 62 ust. 1 u.u.i.ś. ocena oddziaływania na środowisko obejmuje określenie, analizę oraz ocenę: 1) bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, e) dostępność do złóż kopalin; 1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; 2) możliwości oraz sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymaganego zakresu monitoringu. Z powyższego wynika, że organ właściwy dokonuje analizy potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania według szczegółowych kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., a stanowisko o braku potrzeby jej przeprowadzenia jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do możliwego negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wyznaczonym w art. 62 ust. 1 tej ustawy. W przeciwnym przypadku informacje zawarte w karcie informacyjnej nie mogą zastąpić analiz, które powinny wynikać z raportu środowiskowego, nawet jeśli są informacjami bardziej szczegółowymi, niż wymagane dla karty dane podstawowe. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, że Prezydent Miasta [...] w sposób wyczerpujący wyjaśnił wszystkie okoliczności pozwalające w świetle przepisów u.u.i.ś. na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ze stwierdzeniem braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. organ I instancji uzyskał opinię sanitarną Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] r., nr [...] (k. 89 – 91 akt adm. organu I instancji) oraz opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] r., nr [...] (k. 118 – 122 akt adm. organu I instancji). Wskazane organy opiniujące zgodnie stwierdziły, dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania hali na potrzeby prowadzenia punktu zbierania odpadów w P. przy ul. [...], na działkach nr [...], [...] i [...], obręb 0021 [...], nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Należy również stwierdzić, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko prezentując rzetelną analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Organ szczegółowo przeanalizował treść złożonego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z uzupełnieniami pod kątem rodzaju, skali i charakterystyki przedsięwzięcia, wielkości zajmowanego terenu, zakresu robót związanych z jego realizacją, jego usytuowania z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania. Na podstawie informacji zawartych w przedłożonej dokumentacji ocenił, że planowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia dla różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi. Ponadto stwierdził, że ze względu na charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się ponadnormatywnej emisji i występowania innych uciążliwości. Dodatkowo wskazał, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie wiązać się z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych i ryzykiem wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, a także nie przewiduje się ryzyka wystąpienia katastrofy budowlanej oraz naturalnej. Biorąc pod uwagę planowane rozwiązania mające na celu ochronę środowiska oraz charakter i lokalizację przedsięwzięcia stwierdzono ponadto, że nie będzie ono negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, obszary leśne oraz obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. b u.u.i.ś. przeanalizowano zasięg, wielkość i złożoność oddziaływania, jego prawdopodobieństwo, czas trwania, częstotliwość i odwracalność oraz ustalono, że realizacja przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie ono transgranicznie oddziaływać na środowisko. Powyższe ustalenia Sąd uznał za wnikliwe i prawidłowe, wobec czego należało zgodzić się z organami, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzasadniające odmowę wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w tym zakresie Sąd podziela w całości stanowisko organu odwoławczego. Zasadnie bowiem Kolegium oceniło, że sama zmiana liczby osób zatrudnionych do maksymalnej prognozowanej obsady pięciu stanowisk pracy nie będzie stanowiło czynnika, który sprawiłby, że wpływ inwestycji byłby zauważalnie bardziej uciążliwy dla środowiska, niż to ustalono dotychczas. Zmiana liczby osób z 2 osób, tj. właściciela i jednego pracownika, do ok. pięciu pracowników nie wpłynie bowiem na ocenę skali przedsięwzięcia, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie. Zwiększenie zatrudnienia przy obsłudze przedsięwzięcia nie może bowiem powodować zmiany rodzaju i rozmiaru inwestycji, lecz dotyczy organizacji pracy w punkcie zbierania odpadów. Zatrudnienie nowych pracowników może przełożyć się co najwyżej na powstanie większej ilości ścieków bytowych, które będą jednakże odprowadzane do szczelnego zbiornika i wywożone do oczyszczalni ścieków (zob. s. 23 karty informacyjnej przedsięwzięcia). W kontekście czasu trwania przedsięwzięcia, które zostało określone jako tymczasowe (do czasu wyburzenia przez właściciela obiektu hali) wskazać należy, że warunki, które muszą być spełnione dla danego rodzaju przedsięwzięcia muszą być jednakowe dla całej klasy przedsięwzięć (w rozpatrywanym przypadku § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia). Dlatego dla przedsięwzięć, w których inwestor nie wskazał konkretnej daty zakończenia jego realizacji, określone środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia muszą być określone w takim samym zakresie, jak dla przedsięwzięcia planowanego na czas nieokreślony. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły również przewidywane rodzaje i wielkości emisji, w tym emisji zanieczyszczeń do powietrza, emisji hałasu, powstających na terenie przedsięwzięcia ścieków i wytwarzanych odpadów. Należy zauważyć, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, uzupełnionej pismem z dnia [...] r., opisano w sposób szczegółowy rodzaje i przewidywaną ilość wprowadzanych do środowiska substancji lub energii, w tym oddziaływanie przedsięwzięcia na jakość powietrza atmosferycznego (na etapie budowy i na etapie eksploatacji), oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia (zarówno na etapie budowy, jak i eksploatacji), sposobu odprowadzania ścieków, wód odpadowych i roztopowych oraz gospodarowania odpadami (etap budowy i eksploatacji). Aspekty te były przedmiotem badania zarówno przez organ I instancji, jak i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Zauważyć należy, że z karty klasyfikacji przedsięwzięcia wynika, że eksploatacja planowanej hali wiąże się z generowaniem ruchu wózka widłowego wewnątrz hali, generowaniem ruchu pojazdów ciężarowych, dostawczych i osobowych dojeżdżających do hali. Emisja zanieczyszczeń gazowych oraz pyłowych będzie miała jednak charakter niezorganizowany i lokalny. Emisje te będą przemieszczać się w czasie kolejnych godzin prac, a następnie znikną po ich zakończeniu. Następnie podkreślenia wymaga, że na etapie oceny oddziaływania akustycznego planowanej inwestycji w najbliższym otoczeniu przeprowadzono szczegółowe obliczenia akustyczne dla obiektów, dla stanu docelowego. Co istotne w kontekście zarzutów skargi, w analizie wzięto pod uwagę obiekty, w których przewiduje się powstanie istotnego hałasu, w tym zarówno halę produkcyjną, w której będzie odbywał się załadunek i rozładunek odpadów oraz trasy przejazdów pojazdów. W ciągu 8 najmniej korzystnych godzin pory dnia wjedzie i wyjedzie maksymalna ilość samochodów przewidziana dla pory dnia - 2 pojazdy ciężarowe (4 przejazdy), 2 pojazdy dostawcze (4 przejazdy) oraz 2 samochody osobowe (4 przejazdy). Nie przewiduje się ruchu pojazdów w porze nocy. W analizie akustycznej nie brano przy tym pod uwagę ekranów akustycznych, którymi są budynki otaczające halę, a także tła akustycznego (zob. s. 18 – 22 karty informacyjnej przedsięwzięcia, uzupełnienie karty informacyjnej, k. 180 akt adm. organu I instancji). Dalej wyjaśnić trzeba, że do 2007 r. na przedmiotowym terenie funkcjonowała odlewnia żeliwa zakładów W. S.A. Od tego czasu hala nie była użytkowana, jednak nie wymaga ona przeprowadzenia istotnych prac adaptacyjnych. Realizacja inwestycji nie wpłynie więc na zmianę dotychczasowej gospodarki wodami opadowymi i roztopowymi, które odprowadzane będą w sposób niezorganizowany do gruntu. Dla bilansu odprowadzanych ścieków deszczowych przyjęto przy tym całkowitą powierzchnię terenu, tj. powierzchnię dachu hali oraz powierzchnię placu zewnętrznego (zob. s. 23 i 24 karty informacyjnej przedsięwzięcia). W ramach realizacji przedsięwzięcia nie będą powstawały ścieki przemysłowe, natomiast z uwagi na magazynowanie odpadów w hali, nie będą powstawały również odcieki z miejsc magazynowania odpadów (utwardzona posadzka betonowa). Z kolei ścieki bytowe odprowadzane będą do szczelnego zbiornika i wywożone do oczyszczalni ścieków (zob. s. 8 i 22 karty informacyjnej przedsięwzięcia, uzupełnienie karty informacyjnej, k. 180 – 182 akt adm. organu I instancji). Odpady niebezpieczne (baterie, akumulatory) będą magazynowane w przeznaczonych do tego pojemnikach (kontenerach kwasoodpornych), nieprzewodzących prądu, odpornych na działanie substancji zawartych w bateriach lub akumulatorach oraz na działanie warunków atmosferycznych (k. 181 akt adm. organu I instancji). Końcowo wskazać należy, że przy ocenie, czy w sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzasadniające odmowę wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zarówno organy rozstrzygające w niniejszej sprawie, jak i organy opiniujące wzięły pod uwagę, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości ok. 70 m w kierunku wschodnim i ok. 90 m w kierunku południowym od terenu przeznaczonego pod realizację planowanego przedsięwzięcia, o czym świadczy treść wydanych w sprawie decyzji, karta klasyfikacji przedsięwzięcia oraz wydane opinie. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się przy wydaniu przedmiotowych decyzji naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") powodowałyby wyeliminowanie tych decyzji z obrotu prawnego, względnie stwierdzenie ich wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie organ I instancji i w ślad za nim organ odwoławczy rozstrzygnęły jej istotę na podstawie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w zgodzie z wymogami przepisów art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., co finalnie znalazło swoje odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji, które spełniają wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.