II SA/Po 194/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] 2010r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych; postanawia przyznać adwokatowi M. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie [...] ([...]) zł podwyższone o kwotę [...] ([...]) zł stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. /-/ E. Brychcy W wyrokiem z dnia 7 października 2010 r. tutejszy Sąd oddalił skargę w niniejszej sprawie. Adwokat M. S. będący pełnomocnik skarżącego ustanowionym przez Sąd złożył wniosek o uzasadnienie wydanego wyroku. Następnie po doręczeniu mu uzasadnienia wyroku złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tegoż wyroku, jednocześnie wnosząc o przyznanie mu wynagrodzenia za sporządzenie powołanej opinii w wysokości potrójnej stawki minimalnej. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stanowi, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). W ocenie Sądu opinia adwokata M. S. o braku do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie została sporządzona po uprzedniej rzetelnej analizie akt sprawy, o czym świadczy m.in. merytoryczna znajomość uprzednio wydanych orzeczeń sądowych i administracyjnych, problematyki prawnej sprawy i przebiegu postępowania. Argumentacja zawarta w opinii została poparta odpowiednimi przepisami prawa, aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym i poglądami doktryny. W tej sytuacji Sąd uznał za uzasadnione przyznać pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości wskazanej przez niego we wniosku. Zważywszy, że w myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego wyżej rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, ta zaś wynosi 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia) Sąd przyznając wynagrodzenie w wysokości potrójnej stawki przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w kwocie 360 zł, w oparciu zaś o przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia podwyższył wynagrodzenie to o 22 % stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Stąd o powyższym orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1-3 i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i pkt 1 lit. c) rozporządzenia. /-/ E. Brychcy