II SA/Po 196/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 997,- (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...], znak: [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. O. pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w K., przy ul. B. na działce nr [...], arkusz mapy [...]. Organ stwierdził, iż w związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust.1 ustawy z 7 lipca 2019 4. Prawo budowlane orzeczono jak w sentencji decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji T. K. podniósł, iż 1. Decyzja o warunkach zabudowy dotyczy budynku nr [...] na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], natomiast w załączniku graficznym do tej decyzji zaznaczono budynek nr [...] na działce nr [...]. 2. Przedmiotowy budynek (oznaczony nr [...]) na mapie oznaczony jest jako budynek częściowo gospodarczy, tymczasem w decyzji mowa jest o przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. 3. Decyzja nie zawiera kategorii obiektu. 4. Zakres i treść projektu nie została dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót. 5. Starosta nie dokonał prawidłowego sprawdzenia zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy. 6. Starosta nie dokonał prawidłowego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno budowlanymi. 7. Starosta nie dokonał prawidłowego sprawdzenia kompletności projektu budowlanego w zakresie wszystkich branż . 8. Starosta błędnie określił szczegółowy wymóg dotyczący nadzoru na budowie poprzez ustanowienie funkcji kierownika budowy. 9. Z decyzji w żaden sposób nie wynika czy projektant zapewnił udział w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. 10. Zastosowanie luksferów w ścianie granicznej z uwagi na zamiary inwestycyjne T. K. (zabudowa przy granicy) nie jest dopuszczalne. Po co luksfery, skoro ściana graniczna skarżącego i tak je zasłoni? Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przepisem art. 35 Prawa budowlanego i nie mają uprawnień do podejmowania czynności czy do kierowania żądań do stron postępowania wykraczających poza jego zapisy. Organ stwierdził, iż badany projekt budowlany, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, został opracowany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, która zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, dołączyła do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ze względu na treść art. 20 ust. 3 Prawa budowlanego w niniejszej sprawie nie było wymagane dokonanie sprawdzenia projektu budowlanego przez osobę do tego uprawnioną. W przepisie tym wskazano, że sprawdzenia nie wymagają projekty budowlane dotyczące budynków jednorodzinnych, dotyczy to również ich nadbudowy i przebudowy. Wojewoda uznał, iż projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Z. dnia [...] 2014 r., nr [...]. Odnosząc się do treści odwołania organ zauważył, iż załącznik do decyzji o warunkach zabudowy wskazuje na budynek na działce o nr ew. [...]. Natomiast przekreślono linie czerwone, które mylnie naniesiono na budynek na działce o nr ew. [...]. Zatem przedłożony załącznik jednoznacznie w skazuje na budynek na działce o nr ew. [...]. Stwierdzono, iż wykonanie nadbudowy przedmiotowego budynku w granicy z działkami sąsiednimi jest uzasadnione ze względu na fakt, że dany budynek istnieje już w granicach działki oraz ze względu na wielkość i wymiary przedmiotowej działki. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż lokalizacja przedmiotowego obiektu nie narusza odległości wskazanych w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ uznał także, iż nie dojdzie do naruszenia § 13 i § 60 powołanego rozporządzenia. Zaprojektowanie ścian oddzielenia przeciwpożarowego w granicy z działkami sąsiednimi powoduje, że zostaną wypełnione normy § 271-273 tego rozporządzenia. Wojewoda wyjaśnił, iż zaprojektowania luksferów (pustaków szklanych) w ścianie nie można traktować jako otworów okiennego, bowiem nie są one oknami, a jak sama nazwa wskazuje pustakami szklanymi. Natomiast pozostałe otwory okienne znajdujące się od strony działki o nr ew. [...] będą w odległości większej od tejże działki niż 4 metry. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania. Wojewoda zauważył, że luksfery wypełniają ścianę w sposób identyczny jak inne pustaki. W konsekwencji nie ma znaczenia fakt, że T. K. planuje wykonanie budynku na swojej działce w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu. To od Inwestora zależy jakie zastosuje materiały budowlane, byle by zaplanowana inwestycja spełniała wszystkie wymagane prawem normy, co ma miejsce w badanym przypadku. Zdaniem Wojewody, przedłożony projekt jest kompletny i został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego Projekt budowlany zawiera m.in. zwięzły opis techniczny, odpowiedni opis projektu zagospodarowania terenu oraz wymagane rysunki - część graficzno-rysunkową. Ponadto w projekcie przedstawiono inwentaryzację istniejącego obiektu oraz ocenę stanu technicznego budynku podlegającego nadbudowie. Stwierdzono, że strona odwołująca się nie wykazała, iż projekt ten posiada braki w stosunku co do wymagań powyższego rozporządzenia. Zaznaczono, że zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami inwestor nie jest zobowiązany przedstawiać i szczegółowych rozwiązań dotyczących przebiegu sieci elektroenergetycznej, wodociągowej i sanitarnej bowiem ich wykonanie w obecnym stanie prawnym nie wymaga uzyskania decyzji o pozwolenia na budowę czy też dokonania zgłoszenia (o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego). W konsekwencji bezzasadnym jest wymaganie od inwestora przedstawienia w projekcie budowlanym tychże rozwiązań branżowych. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w związku ze zmianami dotyczącymi wzorów wniosków oraz decyzji pozwolenia na budowę wprowadzonymi rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji pozwolenia na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie jest wymagane wpisywanie w treści pozwolenia na budowę kategorii danego obiektu. Natomiast wskazanie kategorii obiektu musi nastąpić na pierwszej stronie projektu budowlanego, co w badanym przypadku wypełniono. W decyzji o pozwoleniu na budowę wskazano kto jest autorem zatwierdzonego projektu budowlanego oraz jakie uprawnienia ta osoba posiada. W aktach sprawy znajdują się zarówno kopia uprawnień budowlanych mgr inż. M. W. oraz zaświadczenie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa o wpisie jej na listę oraz opłaceniu ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Wpisanie do decyzji konieczności ustanowienia kierownika budowy należy zatem potraktować jako poinformowanie inwestora co do ewentualnego przyszłego obowiązku wymaganego prawem przed przystąpieniem do realizacji robót budowlanych. Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda zauważył, iż przedmiotowy budynek mieszkalny graniczy z budynkiem gospodarczym, lecz nie tworzą one jednego budynku i są to samodzielne budynki posiadające oddzielną konstrukcję. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik T. K. podniósł, iż : 1. Decyzja o warunkach zabudowy dotyczy budynku nr [...] na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], natomiast w załączniku graficznym do decyzji zaznaczono budynek nr [...] na działce nr [...]. Skarżący stwierdził, iż załącznik graficzny do tej decyzji nie posiada żadnych przekreśleń, o których w swej decyzji wspomina Wojewoda Wielkopolski. 2. Przedmiotowy budynek (oznaczony nr [...]) na mapie oznaczony jest jako budynek częściowo gospodarczy, tymczasem w decyzji mowa jest o przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wojewoda Wielkopolski nie przytacza żadnego dowodu na poparcie swojej tezy, iż przedmiotowy budynek mieszkalny graniczy z budynkiem gospodarczym, lecz nie tworzą one jednego budynku i są to samodzielne budynki posiadające oddzielną konstrukcję. Zdaniem strony, jeżeli budynki mieszkalny i gospodarczy zostały wybudowane legalnie, to żadna inwentaryzacja nie była konieczna. Dowodem na odrębność budynków i ich legalność winny być przywołane stosowne decyzje administracyjne, a takich brak. Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwości, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. 3. Zakres i treść projektu nie została dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót. Organy obu instancji nie dokonały prawidłowego sprawdzenia zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy oraz kompletności projektu budowlanego w zakresie wszystkich branż. Wojewoda Wielkopolski powołując się na bliżej nieokreślone "obecnie obowiązujące przepisy" stwierdził, że inwestor nie jest zobowiązany przedstawić szczegółowych rozwiązań dotyczących przebiegu sieci elektroenergetycznej, wodociągowej czy sanitarnej, tymczasem zarzuty skarżącego nie dotyczyły sieci tylko instalacji o których mowa jest w § 11 ust. 2 pkt 8 i § 12 ust. 1 pkt 5 lit a i lit. b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zapisy w/w rozporządzenia są jednoznaczne i nie zostały w ostatnim czasie w tym zakresie zmienione, a zatem odniesienie się do obecnego stanu prawnego jest całkowicie niezrozumiałe. Natomiast przywołany przez Wojewodę Wielkopolskiego przepis art. 30 Prawa budowlanego nawet w najmniejszym stopniu nie odnosi się do tego, jaki powinien być zakres i jaka powinna być forma projektu budowlanego. Zaznaczono, iż przepis art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego, który to przepis mówi, że budowa instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych i telekomunikacyjnych wewnątrz budynku nie wymaga pozwolenia na budowę (ani zgłoszenia), odnosi się tylko do sytuacji, gdy w ramach przedsięwzięcia budowlanego wykonywane są tylko roboty budowlane polegające na budowie tych instalacji. 4. Starosta błędnie określił szczegółowy wymóg dotyczący nadzoru na budowie poprzez ustanowienie funkcji kierownika budowy, a Wojewoda ten stan rzeczy zaakceptował; organy administracji architektoniczno - budowlanej obu instancji winny odróżniać samodzielne funkcje techniczne np. inspektora nadzoru inwestorskiego od funkcji kierownika budowy (art. 12 Prawa budowlanego). 5. Z decyzji w żaden sposób nie wynika czy projektant zapewnił udział w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. 6. Zastosowanie luksferów w ścianie granicznej z uwagi na zamiary inwestycyjne T. K. (zabudowa przy granicy) nie jest dopuszczalne. Po co luksfery, skoro ściana graniczna skarżącego i tak je zasłoni? Po wybudowaniu ściany (w przyszłości) przez skarżącego pomieszczenie to już nie będzie w żaden sposób doświetlone i nie będzie tym samym spełniało warunków technicznych dotyczących oświetlenia światłem dziennym nasłonecznienia (np. § 57 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do skargi dołączono kolorową kserokopię załącznika do decyzji Burmistrza Z. z dnia 4 czerwca 2014 r. o warunkach zabudowy oraz wydruk stanowiska Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Infrastruktury i Budownictwa dotyczącego art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ przyznał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie wskazano, iż cyt. "Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami inwestor nie jest zobowiązany przedstawiać i szczegółowych rozwiązań dotyczących przebiegu sieci elektroenergetycznej, wodociągowej i sanitarnej bowiem ich wykonanie w obecnym stanie prawnym nie wymaga uzyskania decyzji o pozwolenia na budowę czy też dokonania zgłoszenia (o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego).", w sytuacji gdy w rzeczywistości stosowanie do art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego to właśnie instalacje wodociągowa, kanalizacyjna czy elektroenergetyczna nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę czy tez zgłoszenia w trybie art. 30 Prawa budowlanego. w konsekwencji nie jest wymagane przedstawienie szczegółowych rozwiązań w zakresie instalacji wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że w obiekcie nie ma i nie projektuje sie instalacji gazowej oraz, iż w badanym przypadku nie było wymagane przedstawienie w projekcie budowlanym przebiegu poszczególnych instalacji ze względu na zapis § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zgodnie z którym wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełniać stosownie do takich cech danego obiektu jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Stąd tez w ocenie organu biorąc pod uwagę, że przedmiotowy obiekt to istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny, w którym znajdują się wymagane instalacje, a podlega on jedynie przebudowie i nadbudowie, to ze względu na treść powyższego przepisu nie jest wymagane pokazanie branżowe poszczególnych instalacji. Dalej w odpowiedzi na skargę wskazano, iż ze względu na treść art. 35 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości badania czy dany budynek zachowuje normy wynikające z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Za kwestię tą odpowiada bowiem projektant. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż w myśl art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż ta jest prawidłowa. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. W wyroku z dnia 23 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (publ. ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nadto organ odwoławczy działając zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny dokonać jego ewentualnego uzupełnienia i wydać stosowne orzeczenie. Fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z art. 7 k.p.a. jest przy tym spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). Przywołać w tym miejscu także należy przepis art. 75 § 1 k.p.a. stanowiący, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zauważyć wreszcie należy, iż ocena czy została dokonana właściwa wykładnia prawa materialnego i należyte zastosowanie przepisu, może nastąpić jedynie wtedy, gdy stan faktyczny sprawy jest niewadliwie ustalony. W niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski nie sprostał wymogom procesowym określonym w przywołanych powyżej przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem – wbrew twierdzeniom organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - nie zostało w toku postępowania w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnione, czy budynek podlegający rozbudowie oraz sąsiadujący z nim budynek gospodarczy położony na działce [...] stanowią dwa odrębne budynki, o odrębnych fundamentach i więźbie dachowej, czy też jest to jeden budynek o wspólnym, połączonym fundamencie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem w oparciu o jakie dowody organ II instancji ustalił, że przedmiotowy budynek mieszkalny, który ma zostać rozbudowany jedynie graniczy z budynkiem gospodarczym, lecz nie tworzą one jednego budynku i są to samodzielne budynki posiadające oddzielną konstrukcję. Próbę wyjaśnienia powyższej okoliczność organ podjął dopiero w odpowiedzi na skargę wskazując, że fakt, iż przebudowywany i nadbudowywany budynek oraz znajdujący się na sąsiedniej działce budynek gospodarczy nie tworzą jednego budynku wynika zarówno z przedłożonego projektu budowlanego, jak i z mapy geodezyjnej oraz decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko organu odwoławczego budzi jednakże w tym zakresie poważne wątpliwości orzekającego w sprawie Sądu. Zauważyć bowiem należy, iż wbrew twierdzeniom organu rysunki stanowiące element zatwierdzonego projektu budowlanego zdają się sugerować, iż przebudowywany i nadbudowywany budynek oraz znajdujący się na sąsiedniej działce budynek gospodarczy posiadają wspólne fundamenty. Powyższe wynika przede wszystkim z inwentaryzacji obejmującej rzut parteru gdzie fundament pod ścianą oddzielającą pomieszczenia gospodarcze od mieszkalnych wyrysowano jako wspólny, zaś fundamenty budynku gospodarczego jako kontynuację fundamentów rozbudowywanego budynku mieszkalnego, bez rozdzielenia ich jakąkolwiek dylatacją (k. 8 i 13 akt organu I instancji). Analogicznie inwentaryzacja ścian parteru (k. 12 akt organu I instancji) jako wspólną ukazuje ścianę pomiędzy częścią mieszkalną, a gospodarczą, a ściany części gospodarczej jako kontynuację ścian części mieszkalnej mającej być przedmiotem rozbudowy. Poczynione przez organ w tym zakresie ustalenia faktyczne nie znajdują również oparcia w kopii mapy zasadniczej dołączonej do decyzji o warunkach zabudowy (k. 35 akt organu I instancji), gdzie linią czarną pogrubioną obrazującą ściany budynku przedstawiono zewnętrze ściany obejmujące łącznie budynek mieszkalny położony na działce [...] (nr [...]) i przylegający do niego budynek gospodarczy na działce [...], zaś granicę pomiędzy tymi rzekomo odrębnymi budynkami wyznacza jedynie cieńsza linia odzwierciedlająca prawną granicę działek. Jednocześnie za zupełnie nieprzydatne dla poczynienia ustaleń co do tego czy rozbudowywany budynek oraz znajdujący się na sąsiedniej działce budynek gospodarczy tworzą faktycznie jedną całość, czy też są budynkami technicznie odrębnymi uznać należy kopię mapy zasadniczej dołączoną do projektu (k. 26 akt organu I instancji) i część tekstowa decyzji o warunkach zabudowy. Pierwszy z wskazanych wyżej dokumentów jest bowiem w tym zakresie nieczytelny ze względu na wkreślenie w nim zarysu obiektu podlegającego przebudowie, zaś drugi nie zawiera jakichkolwiek informacji przydatnych dla ustalenia stanu faktycznego obiektu budowlanego podlegającego przebudowie, w tym w szczególności tego czy stanowi on obiekt technicznie samodzielny, czy też jest elementem innego obiektu budowlanego. Brak wyjaśnienia powyższej okoliczności ma przy tym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem na samodzielność obiektu podlegającego przebudowie względem sąsiedniego budynku gospodarczego jako jedną z przesłanek rozstrzygnięcia wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się organ II instancji. Okoliczność ta ma także istotne znaczenie dla prawidłowego oznaczenia przedmiotu postępowania administracyjnego poprzez zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy określenie obiektu budowlanego, którego dotyczy postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę polegającą na rozbudowie i przebudowie istniejącego obiektu. Inaczej rzecz ujmując dopiero poczynienie ustaleń w tym zakresie pozwoli na stwierdzenie czy przedmiotowym postępowaniem winna być objęta rozbudowa i przebudowa samodzielnego budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr [...], czy też rozbudowa i przebudowa obiektu budowlanego w postaci budynku mieszkalno-gospodarczego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...]. Nadto zauważyć należy, iż dopiero poczynienie powyższych ustaleń pozwoli na dokonanie oceny stanu faktycznego i technicznego konstrukcji budynku i dopuszczalności jego rozbudowy. Oczywistym bowiem jawi się, iż inny będzie rozkład sił oddziałujących na budynki inwestora i sąsiedni budynek gospodarczy w związku z umiejscowieniem na budynku inwestora mas związanych z planowaną nadbudową jednej kondygnacji w przypadku, gdy budynki te stanowią odrębne konstrukcje budowlane jedynie stykające się ścianami, a inny w przypadku, gdy okaże się, iż budynki te są posadowione na wspólnym fundamencie i posiadają wspólne ściany nośne lub strop, a więc elementy konstrukcyjne mogące przenosić oddziaływania z budynku inwestora na budynek gospodarczy na działce sąsiedniej. Powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja zapadła co najmniej przedwcześnie i nie została oparte o kompletny materiał dowodowy. Gwoli wszechstronnego wyjaśnienia sprawy wskazać w tym miejscu trzeba, iż orzekający w sprawie Sąd ma świadomość, że wobec aktualnego brzmienia art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z póź. zm – dalej w skrócie "Prawo budowlane") oraz wobec uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, brak jest podstawy prawnej dla dokonywania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego w zakresie wykraczającym poza zagadnienia związane z zagospodarowaniem działki lub terenu, a dotyczące projektu architektoniczno-budowlanego, bowiem pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Istotą uchybienia jakiego dopuścił się w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski nie jest jednakże brak dokonania oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego, lecz brak weryfikacji prawidłowego określenia przez inicjatora postępowania jego przedmiotu, czego jednym z następstw jest między innymi brak przesłanek dla poczynienia ustaleń, czy przedmiotowy projekt został przez jego autora sporządzony w oparciu o zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy założenia co do konstrukcji zaplanowanego do rozbudowy budynku. Reasumując uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, to jest przepisów art. 7, art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd w żadnym stopniu nie przesądza tego jakiej treści decyzję winien ostatecznie wydać organ administracji w niniejszej sprawie, bowiem prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego może nastąpić jedynie wtedy, gdy postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującą procedurą, a okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości. Za niezasadne uznać natomiast należy pozostałe podniesione w skardze argumenty. Odnosząc się do zastrzeżeń strony skarżącej dotyczących decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazać bowiem należy, iż to nie ta decyzja stanowiła przedmiot kontroli w niniejszej sprawie, a organy architektoniczno-budowlane nie były uprawnione do oceny jej prawidłowości i zgodności z prawem. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymogom powyższym orzekające w sprawie organy architektoniczno-budowlane sprostały prawidłowo oceniając, iż zamierzenie budowlane jest zgodne z ustaleniami dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę ostatecznej decyzji lokalizacyjnej. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż z przedmiotowej decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] 2014 r., sygn. [...] , niezależnie od uchybień w sporządzaniu załącznika graficznego do decyzji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż dotyczy ona rozbudowy budynku na działce nr [...], zlokalizowanego pod adresem Konarzew [...], zaś zakreślenie w niej konturów budynku na działce sąsiedniej oznaczonego numerem [...] stanowiło oczywistą omyłkę pisarską osoby sporządzającej decyzję. Powyższe wynika nie tylko z sentencji decyzji wprost wskazującej, iż ustala warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie z nadbudową budynku na działce nr [...], lecz nadto z fragmentu gdzie ustala się wysokość względem ściany stojącej w granicy z działką nr [...], w sytuacji gdy ścianę takową posiada tylko budynek na działce nr [...], zaś błędnie wkreślony do załącznika graficznego budynek na działce nr [...] usytuowany jest w ostrej granicy z działką nr [...],a jednocześnie w oddaleniu od granicy z działką nr [...]. Dla oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, czy budynek, który ma zostać rozbudowany jest budynkiem samodzielnym, czy też stanowi on konstrukcyjną całość z budynkiem gospodarczym na sąsiedniej działce (nr [...]), albowiem okoliczność ta nie ma znaczenia z punktu widzenia ładu przestrzennego i nie stanowiła przedmiotu badania w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Badanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania może zaś dotyczyć tylko elementów odnośnie których w decyzji tej dokonano władczego rozstrzygnięcia. powyższe wynika z faktu, iż zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Regulację tę odnosić należy jednakże jedynie do tych parametrów zagospodarowania działki lub terenu, które mogą być władczo rozstrzygane w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a jednocześnie rozumieć ją należy wyłącznie jako zakaz modyfikowania, bądź zmieniania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zapisów zawartych w rozstrzygnięciu decyzji o warunkach zabudowy, co służyć ma zapewnieniu ładu przestrzennego, a nie jako nakaz dawania w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pierwszeństwa zapisom decyzji lokalizacyjnej przed przepisami szeroko rozumianego prawa budowlanego, względnie zastępowania własnych ustaleń organów administracyjno-budowlanych, ustaleniami organu wydającego decyzje w przedmiocie warunków zabudowy. Nietrafne okazały się także zarzuty skargi dotyczące zaaprobowania przez organ przedłożonego projektu budowlanego pomimo jego niekompletności wyrażającej się w braku w projekcie przedstawienia szczegółowych rozwiązań dotyczących instalacji z branży sanitarnej i elektrycznej. Zauwazyc w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 34. ust. 2 Prawa budowlanego zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Jednocześnie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego stanowi, iż wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem przepisu art. 34 ust. 2 ustawy, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Odpowiednio w § 11 tego samego rozporządzenia wskazano, że projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową (ust. 1), przy czym opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać między innymi rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: wodociągowych i kanalizacyjnych, ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, chłodniczych, klimatyzacji, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń (ust. 2 pkt 8). W § 12 ust. 1 pkt 8 tego samego rozporządzenia wskazano, że część rysunkowa, o której mowa w § 11 ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna przedstawiać miedzy innymi zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym: a) instalacje: wodociągowe, kanalizacyjne, ogrzewcze, wentylacyjne, chłodnicze, klimatyzacyjne i gazowe, b) instalacje i urządzenia budowlane: elektryczne i telekomunikacyjne oraz instalację piorunochronną, c) instalacje i urządzenia budowlane ochrony przeciwpożarowej określone w przepisach odrębnych wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego bezpośrednio z sieciami (urządzeniami) zewnętrznymi albo z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie oraz związanymi z nimi urządzeniami technicznymi, uwidocznione na rzutach i przekrojach pionowych obiektu budowlanego, co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów lub przedstawione na odrębnych rysunkach. Analiza przywołanych wyżej przepisów pozwala na stwierdzenie, iż wymogi jakim winien pod względem zawartości i szczegółowości odpowiadać projekt architektoniczno-budowlany określone zostały przez prawodawcę jako swego rodzaju zalecenia, a nie wymogi bezwzględnie obowiązujące w każdej sprawie. na powyższe wyraźnie wskazuje odesłanie w § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 rozporządzenia do regulacji zawartej w jego § 7 gdzie wprost wskazano, że wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Powyższe w połączeniu z treścią przytoczonego już wyżej art. 34. ust. 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oznacza, że wymagany prawem stopień szczegółowości oraz zakres przedmiotowy projektu budowlanego uzależnione są od charakteru planowanej inwestycji, zaś organy architektoniczno-budowlane uprawnione są do oceny czy w realiach danej sprawy przedłożony projekt budowlany spełnia minimalne wymogi wynikające w tym zakresie z przepisów prawa. Oceny takowej dokonały organy orzekające w sprawie uznając, iż ze względu na charakter planowanych inwestycji ograniczającej się do przebudowy i rozbudowy istniejącego niewielkiego obiektu, przy jednoczesnym braku zmiany przeznaczenia tegoż obiektu nie jest koniecznym wymaganie od inwestora przedstawienia w projekcie szczegółowych rozwiązań branżowych dotyczących instalacji sanitarnej i elektrycznej. Orzekający w sprawie Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw prawnych dla zakwestionowania tej oceny, przy czym znamiennym jest, iż okoliczności takowych nie przedstawiono również w skardze ograniczając się do gołosłownego stwierdzenia, że treść projektu nie została dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy nie miały, trafnie zakwestionowane przez stronę skarżącą wywody organu II instancji dotyczące art. 30 Prawa budowlanego i art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego, albowiem istota problemu prawnego występującego w sprawie w tym zakresie było nie wykonywanie instalacji elektrycznej i sanitarnej wewnątrz budynku, lecz jedynie stopień prawem wymaganej szczegółowości projektu budowlanego i ocena jego kompletności. co za tym idzie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostały poglądy prawne przytoczone przez skarżącego za stanowiskiem Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Infrastruktury i Budownictwa dotyczącym art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego, albowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie. Samodzielnej przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji – i to niezależnie od oceny jego trafności - nie mógł także stanowić podniesiony w skardze zarzut , iż starosta błędnie określił szczegółowy wymóg dotyczący nadzoru na budowie poprzez ustanowienie funkcji kierownika budowy, a Wojewoda ten stan rzeczy zaakceptował, albowiem strona skarżąca nie wykazała jakiegokolwiek chociażby potencjalnego wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia sprowadzającego się do udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego wykonywanie określonych robót budowlane. Z tych samych przyczyn, to jest wobec braku wykazania wpływu na treść rozstrzygnięcia niezasadnym okazał się zarzut, iż z uzasadnienia decyzji nie wynika czy projektant zapewnił udział w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, tym bardziej, że w dokumentacji projektowej dołączonej do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę znajdują się odpowiednie dokumenty okoliczność powyższą wyjaśniające. Nietrafnym okazał się wreszcie zarzut, iż niedopuszczalnym jest zastosowanie luksferów w ścianie granicznej z uwagi na zamiary inwestycyjne. Strona skarżąca nie wskazała bowiem jakiegokolwiek przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który rozwiązanie to miałoby aktualnie naruszać, a naruszenia takowego nie dopatrzył się również z urzędu orzekający w sprawie Sąd. Za trafne uznać nadto trzeba stanowisko Wojewody przedstawione w odpowiedzi na skargę, iż ze względu na treść art. 35 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości badania czy dany budynek zachowuje normy wynikające z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy administracji architektoniczno-budowlanej w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego obowiązane są do badania zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, to jest do zweryfikowania zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, miejsca posadowienia budynku na działce oraz pozostałych elementów projektu budowlanego dotyczących projektowanego zagospodarowania terenu, zapewnienia prawem wymaganych dojść i dojazdów, miejsc gromadzenia odpadów stałych czy też zapewnienia obszarów zieleni. Zauważyć w tym miejscu należy, iż przepisy techniczno-budowlane obejmują między innymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), które dla budynków oraz związanych z nimi urządzeń określane są w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa (art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). Wykonując powyższą delegację ustawową Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z 2002 r. ze zm.). W rozporządzeniu tym znalazł się między innymi Dział II zatytułowany "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej" obejmujący Rozdziały: 1. Usytuowanie budynku, 2. Dojścia i dojazdy, 3. Miejsca postojowe dla samochodów osobowych, 4. Miejsca gromadzenia odpadów stałych, 5. Uzbrojenie techniczne działki i odprowadzenie wód powierzchniowych, 6. Studnie, 7. Zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe, 8. Zieleń i urządzenia rekreacyjne oraz 9. Ogrodzenia. Porównując regulacje zawarte w Dziale III rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oczywistym w ocenie Sądu jawi się, iż organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest sprawdzić zgodność przedłożonego mu projektu budowlanego, w części w jakiej projekt ten dotyczy projektowanego zagospodarowania terenu, z przepisami Działu III rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. A contrario organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi innymi niż dotyczące zagospodarowania działki, co wynika z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego. Przywoływany w skardze jako wzorzec kontroli przepis § 57 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie dotyczy zaś sposobu zabudowy i zagospodarowania działki, lecz jedynie ustanawia wymogi dotyczące nasłonecznienia pomieszczeń, w szczególności przeznaczonych na pobyt ludzi. Znamiennym jest przy tym, iż spełnienie tych wymogów prawodawca wiąże w § 57 ust. 2 ze stosunkiem powierzchni okien do powierzchni podłogi, a nadto również do okien i ich przesłaniania odnosi się § 13 rozporządzenia, do jakiego odsyła § 57 ust. 1 tegoż aktu prawnego, co wyraźnie wskazuje, że z punktu widzenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczących zapewnienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń ściana wykonania z luksferów nie jest traktowana jako substytut okna, lecz jako zwykła ściana pomieszczenia, tak jakby była wykonana z materiału nieprzepuszczającego promieniowania świetlnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji po wyeliminowaniu wskazanych w niniejszym wyroku uchybień. W realiach niniejszej sprawy powyższe oznacza, iż organ administracji, wobec zakwestionowania przez skarżącego samodzielności przedmiotowego budynku, winien z urzędu ustalić i procesowo udokumentować czy faktycznie są to dwa odrębne budynki o odrębnych fundamentach i niepowiązanych ze sobą konstrukcyjnie ścianach nośnych i stropach, połączone jedynie od frontu nieistotną z punktu widzenia konstrukcji budynków warstwą elewacyjną – co uzasadniałoby utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, czy też jest to jeden budynek, co uzasadniać będzie oczekiwanie by projekt budowlany dotyczący przebudowy i rozbudowy budynku był kompletny, to jest obejmował jego całość. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż organ odwoławczy dostrzegając konieczność wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości o których mowa w art. 35 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (a wiec na przykład niekompletności projektu budowlanego), których to nieprawidłowości nie dostrzegł organ I instancji winien uchylić decyzję tego organu na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i zobowiązać go organ do wydania postanowienia o którym mowa w powołanym przepisie. Kwestia zgodności projektu budowlanego z warunkami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi bowiem zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, a wydanie przez organ odwoławczy postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wobec jego niezaskarżalności, pozbawiałoby inwestora prawa do rozpoznania jego sprawy przez dwie instancje. W tej sytuacji tylko jeden organ (odwoławczy) dokonywałby oceny kompletności projektu budowlanego co jest niezgodne z art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 8 tej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którymi, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw obejmujących koszty wpisu oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 997 złotych, na którą składał się zwrot kosztów wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa dla radcy prawnego w kwocie 17 zł.