II SA/Po 198/08

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2008r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka Skarżąca I.P. wniosła o przyznanie prawa pomocy w części poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. W uzasadnieniu oświadczyła, że miesięczne dochody nie pozawalają na uiszczenie wpisu sądowego. We wniosku poddała jedynie, że posiada mieszkanie o powierzchni [...] m² położone w [...]. W części wniosku dotyczącej dochodów wnioskodawczyni wskazała, że utrzymuje się z renty rodzinnej po zmarłym mężu w wysokości [...] zł miesięcznie. W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawczyni została zobowiązana do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. Treść wniosku sformułowana na urzędowym formularzu PPF nie zawierała, bowiem pełnych i dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach skarżącej, co uniemożliwiało ustalenie jej realnych zdolności płatniczych. Wniosek nie sprostał wymogom przepisu art. 252 §1 powyższej ustawy. Zgodnie z jego treścią wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym, czego wnioskodawczyni nie dopełniła. Wnioskodawczyni osobiście odebrała powyższe wezwanie, nie udzieliła jednak jakiejkolwiek odpowiedzi. Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 powyższej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w częściowym zakresie następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że na wnioskodawczyni spoczywa ciężar wykazania, że jej sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia wszystkich wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie wystarczy jednak ogólnikowe twierdzenie, że osiągany dochód nie pozwala na zapłatę kosztów sądowych. Wnioskodawczyni mimo wezwania nie podała, czy prócz dochodów z renty osiąga inne jeszcze stałe lub dorywcze przychody. Nie przedłożyła rocznego zeznania podatkowego, które odzwierciedla wszystkie przychody osiągane z różnych źródeł oraz koszty ich uzyskania, ani innych dokumentów, które potwierdzałyby wysokość osiąganego dochodu w tytułu renty rodzinnej. Zaniechała podania informacji o posiadanych rachunkach bankowych oraz przedłożenia wyciągów z tych rachunków, podczas gdy dokumenty te pokazują wysokość środków finansowych, jakimi wnioskodawczyni rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Dokumenty te weryfikują, bowiem złożone przez skarżącą we wniosku oświadczenie w zakresie uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Wnioskodawczyni nie podała też kosztów swojego bieżącego utrzymania, które również wskazują na realne możliwości płatnicze strony ubiegającej się o prawo pomocy. Zaniechała także podania informacji dodatkowych, czy prowadzi działalność gospodarczą lub rolniczą i z jakim skutkiem, a także nie ustosunkowała się do wezwania o opisanie całego posiadanego majątku nieruchomego wraz ze wskazaniem sposobu jego przeznaczenia, dochodów jakie przynosi i ponoszonych w związku z tym nakładów. Wobec braku pełnej informacji o realnej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawczyni, wezwanie do złożenia oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie, stworzyło skarżącej dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazanie, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa. Tymczasem skarżąca pozostawiła wezwanie bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Niemożliwe, więc okazało się jednoznaczne określenie wysokości uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków i prawidłowe ustalenie realnych możliwości płatniczych skarżącej. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca zasługuje na prawo pomocy chociażby w części. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka