II SA/Po 200/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie NSA Ryszard Słupczyński Maria Skwierzyńska (spr.) Protokolant referent stażysta Barbara Dropek po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2004r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę /-/M. Skwierzyńska /-/B. Koś /-/R. Słupczyński Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 4 pkt.5 ustawy z dnia 14 marca 1985r. Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 1998r. Nr 90, poz. 578 z późn. zm.) oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. P. choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji w.w. organ wskazał, że Centrum Medycyny Pracy – Poradnia Chorób Zawodowych stwierdziła u J. P. obustronny niedosłuch typu mieszanego, stan po operacji radykalnej ucha środkowego lewego. Stwierdzony ubytek słuchu nie wykazuje cech przewlekłego urazu akustycznego i wobec braku związku przyczynowego z narażeniem na hałas. Z kolei Instytut Medycyny Pracy w Ł., do którego odwołał się zainteresowany, w orzeczeniu z dnia [...]r. stwierdził, że brak podstaw do uznania związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonymi u J. P. polipami nawrotowymi w obu przewodach nosa, przewlekłym suchym nieżytem gardła i krtani, obustronnym ubytkiem słuchu typu mieszanego z przewagą komponentu przewodzeniowego, stanem po operacji przegrody nosa, polipów nosa i tympanoplastyce ucha środkowego prawego i po operacji radykalnej ucha środkowego lewego, a jego pracą zawodową na stanowisku wędliniarza w Zakładach Mięsnych w K.. Powiatowy Inspektor Sanitarny, mając na względzie orzeczenia w.w. jednostek służby zdrowia, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r., właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych, uznał, że bez względu na to, iż J. P. przez 25 lat narażony był na działanie ponadnormatywnego hałasu pracując na stanowisku wędliniarza (do 99dBA) i przez 1 rok na stanowisku pomocnika wykrawacza (do 80 dBA), stwierdzony u niego ubytek słuchu nie ma charakteru choroby zawodowej. Wojewódzki Inspektor Sanitarny , po rozpatrzeniu odwołania J. P., decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielając stanowisko Powiatowego Inspektora Sanitarnego stwierdził, że za chorobę zawodową narządu słuchu może być uznane schorzenie, które jest związane przyczynowo z narażeniem na ponadnormatywny hałas w środowisku pracy, czyli obustronny niedosłuch typu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej, z upośledzeniem słyszenia określonych częstotliwości. U odwołującego się nie stwierdzono takiego schorzenia słuchu. Jego niedosłuch związany jest z przyczynami pozazawodowymi jakimi były stany zapalne skutkujące przebytymi operacjami. W tym stanie rzeczy, brak podstaw do stwierdzenia u J. P. choroby zawodowej, i tym samym do uwzględnienia odwołania. W skardze na tę decyzję skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. P. podniósł, że w toku pracy zawodowej był narażony na ponadnormatywne działanie hałasu i to przez cały okres ponad 25 lat, na co wskazał w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji. Uważa więc, że jego obecny niedosłuch związany jest z warunkami pracy i ma charakter choroby zawodowej. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej odwołanie, podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko. Rozpatrując sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1271 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Jak wynika z treści przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. (Dz. Nr 65, poz. 294 ze zm.), by określoną chorobę uznać można za chorobę zawodową konieczne jest łączne zaistnienie dwóch okoliczności tj. określona choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do w.w. rozporządzenia, a ponadto między jej wystąpieniem, a oddziaływaniem szkodliwych czynników występujących w miejscu pracy winien istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Załącznik do powołanego rozporządzenia Rady Ministrów w poz. 15 wymienia jako chorobę zawodową uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu. Organy Inspekcji Sanitarnej nie kwestionują, że u J. P. występuje ubytek słuchu, a także, że przez okres 25 lat pracował on w warunkach szkodliwych dla zdrowia, bowiem natężenie hałasu przekraczało dopuszczalne normy. Jednakże mając na względzie przepis § 10 w.w. rozporządzenia zgodnie z którym właściwe do rozpoznania choroby zawodowej są określone jednostki organizacyjne służby zdrowia, a więc w rozpatrywanej sprawie Centrum Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł., stoją na stanowisku, że skoro u skarżącego przyczyną uszkodzenia słuchu faktycznie nie była praca w nadmiernym hałasie lecz stany zapalne i inne schorzenia uszu, a także przebyte zabiegi operacyjne, to przesądza to o braku podstaw do stwierdzenia, że zaistniał w jego przypadku związek przyczynowy między ubytkiem słuchu, a warunkami pracy. Stanowisko to uznać należy za uzasadnione. Z orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy im. [...] jednoznacznie wynika, że u J. P. nie występuje ubytek słuchu związany z obustronnym trwałym uszkodzeniem odbiorczym słuchu typu ślimakowego, który jedynie uzasadniałby uznanie wpływu nadmiernego hałasu na uszkodzenie słuchu. Nie wystarczający do uznania choroby zawodowej jest fakt zaistnienia ubytku słuchu, ale związek tegoż ubytku z działaniem warunków szkodliwych dla zdrowia, w tym przypadku nadmiernego hałasu, występującego w miejscu pracy. Ubytek słuchu spowodowany przebytymi stanami zapalnymi ucha środkowego i operacjami (w 1962r. i w 1988r.), ma charakter niedosłuchu obustronnego typu mieszanego (a nie ślimakowego), który nie uzasadnia stwierdzenia choroby zawodowej. Skoro w przypadku skarżącego nie spełnione zostały przesłanki określone w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. /-/M. Skwierzyńska /-/B. Koś /-/R. Słupczyński