II SA/Po 200/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2010r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; postanawia oddalić wniosek. /-/ B. Drzazga Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II tutejszego Sądu z dnia 26 marca 2010 r. wezwano skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego o zwrot nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...], pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 1 i 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Z uwagi na nieobecność adresata w mieszkaniu - zgodnie z art. 73 § 1 i 3 p.p.s.a. – przesyłkę zawierającą zarządzenie złożono na okres czternastu dni w placówce pocztowej - Urząd Pocztowy [...], umieszczając jednocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej należącej do skarżącego informację (awizo) o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, tj. od dnia 2 kwietnia 2010 r. Następnie, z uwagi na niepodjęcie pisma we wskazanym wyżej 7-dniowym terminie pozostawiono w dniu 12 kwietnia 2010 r. powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, a więc do dnia 16 kwietnia 2010 r. Zważywszy na treść przepisu art. 73 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, tzn. z upływem czternastu dni od dnia pozostawienia pisma w placówce pocztowej, uznać należy, że skuteczne doręczenie zarządzenia Przewodniczącego z dnia 26 marca 2010 r. nastąpiło w dniu 16 kwietnia 2010 r. Tym samym skoro skarżący zobowiązany był do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania przyjąć należy, że termin do uiszczenia wpisu mijał mu w dniu 23 kwietnia 2010 r. W terminie tym skarżący nie uiścił wpisu. Natomiast w dniu 27 kwietnia 2010 r. zwrócił się do Sądu o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, jednocześnie wnosząc o przyznanie mu prawa pomocy. Wskazał, że nie odebrał sądowego wezwania do uiszczenia wpisu, albowiem w okresie tym nie przebywał w miejscu stałego zameldowania. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu poprzez podanie w jakiej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu, tj. kiedy dowiedział się o obowiązku uiszczenia wpisu od skargi – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd zażądał od skarżącego uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. W odpowiedzi skarżący podał, że w dniu 27 kwietnia 2010 r. zwrócił się do kancelarii Sądu o wyjaśnienie na jakim etapie jest jego sprawa. W odpowiedzi otrzymał wyjaśnienie, że pismo kierowane przez Sąd na adres skarżącego było awizowane i nieodebrane. Skarżący wyjaśnił, że w czasie awizowania przesyłki przebywał poza miejscem stałego zameldowania i dopiero w dniu 27 kwietnia 2010 r. dowiedział się, ze nieodebrana przez niego korespondencja dotyczyła wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dokonana czynność, której termin został uchybiony, a we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy strony w niedokonaniu czynności w wyznaczonym terminie. Zważyć należy, iż skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w ustawowym terminie. Jak wyjaśnił - w dniu 27 kwietnia 2010 r. dowiedział się o uchybieniu terminu i w tym samym dniu złożył wniosek o jego przywrócenie. Stwierdzić należy też, że wprawdzie skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu nie dokonał czynności, której uchybił, a mianowicie nie uiścił wpisu, lecz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, który zawiera żądanie zwolnienia od kosztów sądowych. Dopuszczalne zatem jest rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu. Zważywszy, że skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy wyjaśnienia wymaga, dlaczego Sąd w pierwszej kolejności zajął się rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Stwierdzić trzeba, że dopiero rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu determinuje rzeczywistą potrzebę lub jej brak zajęcia się wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie wpisu od skargi. Zatem rozstrzygnięcie złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wpisu od skargi pozostaje bez znaczenia na obecnym etapie postępowania, bowiem dopóki nie zostanie przywrócony termin do uiszczenia wpisu brak jest podstaw do twierdzenia, że na skarżącym ciąży obowiązek uiszczenia wpisu od skargi (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I FZ 435/09, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił, by uchybienie terminu nie było przez niego zawinione. Skarżący wskazał, że nie dotarła do niego korespondencja zawierająca zarządzenie wzywające go do uiszczenia wpisu z tego powodu, że w okresie tym przebywał poza miejscem stałego zameldowania. W ocenie Sądu okoliczność ta nie świadczy o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Po pierwsze, sposób doręczenia pisma określony w powołanym wcześniej przepisie art. 73 p.p.s.a. znajduje zastosowanie każdorazowo w razie niemożności doręczenia pisma osobiście adresatowi, do rąk dorosłego domownika, ewentualnie administracji domu lub dozorcy. Tym samym uznać należy, że zastępcze doręczenie zarządzenia z dnia 26 marca 2010 r. wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi było skuteczne. C. K. wnosząc skargę do Sądu winien liczyć się z tym, że Sąd może kierować do niego pisma sądowe. W związku z tym powinien dochować jak największej staranności w ich odbiorze. W tym celu opuszczając na jakiś czas miejsce zamieszkania skarżący mógł ustanowić pełnomocnika do odbioru pism sądowych (art. 36 pkt 3 p.p.s.a.), ewentualnie mógł on zawiadomić Sąd o zmianie adresu do doręczeń (art. 70 § 1 p.p.s.a.). Skoro tego nie uczynił powinien był przewidzieć, że Sąd może skierować do niego pismo lub pisma, których nie odbierze, a które zostaną uznane za skutecznie doręczone (art. 73 p.p.s.a.). Okoliczności te wskazują, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga