II SA/Po 200/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. S. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu opisaną wyżej decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2015 r., uchylającą w całości decyzję nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2015 r., znak [...], oraz orzekającą o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. Z. pozwolenia na rozbiórkę. W skardze zawarto również żądanie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powyższego wniosku S. J. wskazał, że braki w projekcie budowlanym zagrażają jego własności, skarżący obawia się, że ewentualne szkody powstałe na jego mieniu w wyniku rozbiórki obiektu budowlanego nie zostaną naprawione przez inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z ogólną zasadą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej, jak wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli (1) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pierwsza przesłanka wstrzymania wykonania aktu lub czynności dotyczy tych przypadków, gdy szkoda nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu poprzedniego. Wymóg ten zostanie zatem spełniony w szczególności, gdy istnieje ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub wartość jego odpowiednika nie miałaby znaczenia dla skarżącego, bądź też gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Z kolei druga przesłanka dotyczy tych przypadków, gdy raz zaistniałe skutki prawne lub faktyczne powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a przywrócenie stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy jednocześnie podkreślić, że to na skarżący spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że co najmniej jedna z opisanych wyżej przesłanek wystąpiła w danej sprawie. Konstrukcja ochrony tymczasowej opiera się bowiem na zasadzie skargowości, przy czym użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. słowa "może" wskazuje, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter fakultatywny. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że skarżący nie przedstawił żadnej okoliczności, która przemawiałaby za spełnieniem jednej z opisanych wyżej przesłanek. S. J. wskazał bowiem jedynie w sposób ogólny, że wykonanie zaskarżonej decyzja stwarza zagrożenie dla jego nieruchomości. Skarżący nie wyjaśnił jednak, na czym miałaby polegać sygnalizowana przez niego szkoda i dlaczego należałoby ją uznać za znaczną. Nie podał on również przyczyny niebezpieczeństwa powstania tego uszczerbku. Nie wyjaśnił także, jakie dokładnie skutki byłyby trudne do odwrócenia. W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że ewentualne rozliczenia pomiędzy skarżącym i inwestorem stanowią znaczną szkodę, a ich konsekwencje byłyby trudne do odwrócenia. Naprawienie wspomnianych uszczerbków jest bowiem co do zasady możliwe na drodze postępowania cywilnego. Tym samym należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, by w rozpatrywanej sprawie zachodziły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 16 § 2 i art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik