II SA/Po 2028/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr/ Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Asesor Sądowy Edyta Podrazik Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 września 2005r. sprawy ze skargi J. W., T. J., M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza J. z [...]. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 30,-zł. (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/E.Podrazik /-/B.Drzazga /-/A/Łaskarzewska Decyzją z dnia [...].Nr [...] Burmistrz J. zatwierdził projekt podziału nieruchomości: 1) położonej w J. , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr [...], ark. nr 27, obręb J. , dla której Sąd Rejonowy w J. prowadzi księgę wieczystą o numerze KW [...], stanowiącej własność M. J. , 2) położonej w J. , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr [...], ark. nr 27, obręb J. , dla której Sąd Rejonowy w J. prowadzi księgę wieczystą o numerze KW [...], stanowiącej współwłasność M. J., T.J. i J. W. . Decyzję T.J. otrzymał w dniu 21.03.2003r., M. J. w dniu 25.03.2003r., a J. W. w dniu 28.03.2003r. W dniu 15 maja 2003r. M. J., T.J. i J. W. złożyli w Urzędzie Miejskim w J. podanie o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Burmistrza J. z dnia [...]., powołując się na przepisy art. 148 § 1, 145 § 1 pkt 4 oraz 146 § 1 kpa. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali, że podstawą złożenia wniosku jest to, że w dniu 17.04.2003r. usłyszeli, że powstała w wyniku podziału działki [...], działka [...], przeznaczona na drogę wewnętrzną o symbolu 90 kPJ kwalifikuje się do dróg publicznych, co nasunęło wnioskodawcom wątpliwość co do prawidłowego sklasyfikowania dróg w planie zagospodarowania przestrzennego ich nieruchomości. Zdaniem wnioskodawców powyższa okoliczność stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Burmistrz J. powołując się na art. 149 § 1 kpa, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej jego decyzją ostateczną z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa ( na które to przepisy wskazali wnioskodawcy ), bowiem termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa ( strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy ), wynosi jeden miesiąc i biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Skoro wnioskodawcy otrzymali odpisy decyzji w dniach 21.03.2003r., 25.03.2003r. i 28.03.2003r., to wniesienie podania o wznowienie postępowania w dniu 15.05.2003r. nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący M. J., T.J. i J. W., twierdzili, że decyzja Burmistrza J. z dnia [...]. została wydana z naruszeniem prawa, bowiem nieprawidłowo zakwalifikowano drogi nr 88 i 90 do dróg wewnętrznych, zamiast do dróg gminnych, o czym dowiedzieli się dopiero w dniu 17.04.2003r. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję uznając ustalenia organu pierwszej instancji za prawidłowe i zgodne z przepisami art. 148 § 1 i 2 kpa. Wyżej wskazana decyzja organu odwoławczego jest przedmiotem skargi M. J., T.J. i J. W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący podtrzymali w skardze swoje zastrzeżenia odnośnie błędnej kwalifikacji dróg nr 88 i 90kPJ, powołując się na przepisy ustawy o drogach publicznych i ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U.Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywane pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z powodów w niej wskazanych. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli ( art. 8 kpa ). Ze wskazanych przepisów wynika obowiązek dokładnego wyjaśnienia treści żądania strony, jej rzeczywistej woli, tym bardziej jeżeli charakter pisma wnoszonego przez stronę budzi wątpliwości ( patrz: wyrok NSA w sprawie ISA/Łd 1592/97, Lex nr 40547, wyrok NSA w Warszawie z dnia 11.07.2001r., IV SA 703/99, Lex nr 51234 ). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie naruszyły obowiązki określone w wyżej wskazanych przepisach. Mianowicie uszło uwadze organów obydwu instancji, że wprawdzie we wstępie podania o wznowienie postępowania skarżący powołali się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa ( który przewiduje wznowienie postępowania jeżeli strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy ), ale w dalszej części pisma skarżący nie powoływali się na to, że nie brali udziału w postępowaniu. Wskazywali za to jako podstawę wznowienia postępowania fakt dowiedzenia się w dniu 17.04.2003r. o błędnej kwalifikacji drogi o symbolu 90 kPJ ( działka nr [...]). Ich zdaniem skoro o tej okoliczności dowiedzieli się dopiero w dniu 17.04.2003r. to zmieścili się w terminie jednego miesiąca "od dnia kiedy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania". Tak więc skarżący zacytowali treść przepisu art. 148 § 1 kpa, który to przepis wskazali też wyraźnie we wstępie podania, co mogłoby sugerować, że podstawą faktyczną podania nie był art. 145 § 1 pkt 4 kpa, do którego odnosi się § 2 art. 148 kpa. Należy zauważyć, że skarżący również w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, podnosili, że o nieprawidłowej kwalifikacji dróg dowiedzieli się dopiero w dniu 17.04.2003r., nie podawali natomiast żadnych okoliczności, które ich zdaniem wskazywałyby na brak udziału w postępowaniu o podział nieruchomości bez ich winy. Wobec takich rozbieżności w treści żądania skarżących, zadaniem organów administracyjnych było rzetelne wyjaśnienie rzeczywistej woli skarżących, co do podstawy prawnej i faktycznej ich podania z dnia 15.05.2003r. i dopiero po jej ustaleniu, wydania decyzji w sprawie wznowienia postępowania. Brak wyjaśnienia rzeczywistej treści żądania skarżących odnośnie podstaw prawnych i faktycznych wznowienia postępowania stanowi, zdaniem Sądu, naruszenie przepisów art. 7 i 8 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 200 i 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. /-/E.Podrazik /-/B.Drzazga /-/A.Łaskarzewska hp