II SA/Po 206/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2022 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2021 r. nr [...] /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz A. K. (dalej też jako strona lub skarżący) reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania pkt 4 decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] października 2021 r. (rygoru natychmiastowej wykonalności). Wniosek o natychmiastowe wstrzymanie wykonalności uzasadniono faktem zasadności złożonego odwołania i zarazem wadliwością zaskarżonej decyzji, której wykonanie wywoła nieodwracalne skutki prawne. Wskazano, że nie można dopuścić, aby w obrocie prawnym funkcjonował dokument obarczony wadą, który to z uwagi na nadany mu rygor podlegał będzie wykonaniu pomimo jego niezgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Każda decyzja, postanowienie czy inny akt lub czynność wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. Chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności. Wskazać również trzeba, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte są zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2014 r. sygn. II OZ 1114/14, CBOSA). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, Sąd powinien dokonać analizy sytuacji strony i ocenić konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwzględnieniem akt sprawy (akt sądowych i akt administracyjnych). Przy tym jednak Sąd ocenia je przez pryzmat argumentów zaprezentowanych we wniosku strony. Przypomnieć należy, iż obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, przy czym wypada podkreślić, iż ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Sąd dokonując analizy wniosku strony stwierdza, że strona skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Powołanie się na "oczywistą zasadność złożonego odwołania i wadliwość zaskarżonej decyzji" nie mogło doprowadzić do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. To na stronie składającej wniosek, jak wskazano powyżej, spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem skarżący żadnych okoliczności nie przywołał. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz