II SA/Po 207/03

Sebastian Michalski – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2008r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie wynagrodzenia adwokatowi w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 02 stycznia 2003r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej; postanawia przyznać adwokatowi A. L. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę 219,60 złotych (dwieście dziewiętnaście 60/100) uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 39,60 (trzydzieści dziewięć 60/100) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. /-/S. Michalski Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 02 lutego 2006r. (k. 97-99), w sprawie ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie choroby zawodowej, przyznano B. K. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w P. na pełnomocnika skarżącego wyznaczyła adwokat G. P-J. (k.107), która działając w ramach udzielonego pełnomocnictwa (k.114) sporządziła i wniosła skargę kasacyjną, za co prawomocnym postanowieniem referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2007r. przyznano jej stosowane wynagrodzenie. Jednocześnie, zgodnie z jej wnioskiem zgłoszonym w trybie art. 253 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adwokata z innej miejscowości do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wskazany w ten sposób adwokat A. L., bez odrębnego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego, brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a następnie pismem z dnia 26 listopada 2007r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone nawet w części. Zgodnie z treścią art. 250 p.p.s.a. podmiotem uprawnionych do otrzymania wynagrodzenia od Skarbu Państwa za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu jest, między innymi, wyznaczony adwokat. Niemniej podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania wynagrodzenia należy mieć na uwadze, iż przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata stwarza stronie postępowania sytuację uprawnienia do udzielenia pełnomocnictwa (art. 244 §2 p.p.s.a.). Natomiast organy właściwego samorządu zawodowego wskazują konkretną osobę (art. 253 zdanie pierwsze p.p.s.a.), która obowiązana jest podejmować czynności pozostające w zakresie udzielonego upoważnienia - art. 28 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2002r. Nr 123, poz. 1058). W konsekwencji, ani z orzeczenia o ustanowieniu adwokata, ani z aktu wyznaczenia konkretnego podmiotu do realizacji obowiązków pełnomocnika z urzędu, nie wynika umocowanie do dokonywania czynności postępowania w imieniu i na rzecz podmiotu, któremu przyznano prawo pomocy. Dopiero z chwilą udzielenia pełnomocnictwa ziszczają się prawne warunki, w których wyznaczony adwokat obowiązany jest podejmować w interesie mocodawcy czynności postępowania konieczne dla zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu. Upoważnionemu adwokatowi ustanowionemu na zasadzie prawa pomocy (art. 244 §2 p.p.s.a.), czyli pełnomocnikowi strony uprawnionemu z mocy prawa do podejmowania wszystkich łączących się ze sprawą czynności postępowania (art. 39 pkt 1 p.p.s.a.), ustawodawca przyznał szczególne prawo. Stosownie do treści art. 253 zdanie drugie p.p.s.a. jeżeli ma on podjąć czynność poza siedzibą sądu orzekającego, właściwa okręgowa rada adwokacka, na jego wniosek, wyznaczy w razie potrzeby adwokata z innej miejscowości. Należy przyjąć, że wyznaczony w trybie art. 253 p.p.s.a. zastępca, analogicznie jak w instytucji pełnomocnictwa substytucyjnego (art. 39 pkt 2 p.p.s.a.), wywodzi swe uprawnienia do reprezentowania strony od ustanowionego zgodnie z art. 244 §2 p.p.s.a. pełnomocnika głównego. Czynności postępowania podejmowane przez zastępcę odnoszą skutek względem mocodawcy bez konieczności udzielania odrębnego pełnomocnictwa (art. 39 pkt 1 w związku z art. 253 zdanie drugie p.p.s.a.). Przepis art. 244 §2 p.p.s.a. nie znajduje w takiej sytuacji zastosowania. Zakres upoważnienia zastępcy zostaje prawidłowo wykazany załączonym do akt sprawy dokumentem wyznaczenia go do określonych czynności przez właściwe organy samorządu zawodowego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należało, iż wniosek adwokata A. L. jest zasadny, albowiem spełnione zostały warunki dla przyznania wynagrodzenia na zasadach określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 w związku z art. 253 zdanie drugie). Jego umocowanie i zakres upoważnienia do działania w imieniu strony zostały udokumentowane kserokopią aktu wyznaczenia go przez Okręgową Radę Adwokacką w W. Z treści tego pisma wynika, że został on wyznaczony w miejsce adwokat G. P-J. do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pomoc prawna, jak wynika z protokołu rozprawy, została udzielona zgodnie z zakresem upoważnienia, które odpowiada treści § 18ust. 1 pkt 2 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W konsekwencji adwokat A. L. spełnił przesłanki dla otrzymania, we własnym imieniu, wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu. Uwzględniając, że nie reprezentował on skarżącego przed sądem pierwszej instancji, jak również nie sporządził i nie wniósł skargi kasacyjnej, na zasadzie §18 ust. 1 pkt 2 c cytowanego rozporządzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 75% odpowiedniej stawki minimalnej obowiązującej w pierwszej instancji. Podstawa obliczenia stawki minimalnej w sprawach dotyczących skargi na decyzje w przedmiocie choroby zawodowej, zgodnie z §18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia, wynosi 240,00 złotych. Zatem wynagrodzenie odpowiadające nakładowi pracy za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiotowej sprawie to 180,00 złotych. Obliczoną w ten sposób kwotę należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług - §2 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/S. Michalski