II SA/Po 210/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. i D. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak Wniesioną w dniu 03 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą, W. M. i D. M. zaskarżyli opisaną powyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) lutego 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty W. w przedmiocie dokonania wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Decyzja Starosty wydana została po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ustalenia funkcji budynku posadowionego na działce nr (...), położonej w obrębie W. na (...), gmina W. Dla przedmiotowego budynku w oznaczeniu klasy wg PKOB wpisano "budynek mieszkalny jednorodzinny" a w oznaczeniu funkcji głównej "dom letniskowy". Równocześnie w skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia (...) lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 tegoż artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Obie te przesłanki (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Trzeba także wyjaśnić, że szkoda, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi mianowicie o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (patrz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, Baza NSA; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 08 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06, Baza NSA; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 05 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 975/08, Baza NSA). Należy także zauważyć, iż Sąd nie bada z urzędu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie wystąpienia tych okoliczności spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazali, że w ich przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty o dokonaniu zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie treścią art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. nr 193, poz. 520 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi informacje dotyczące budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. W ewidencji gruntów wykazuje się także właściciela a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Zgodnie z treścią § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 542) do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Z kolei zgodnie z treścią § 46 ust. 1 cytowanego rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 - 11. W myśl § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych. Jakakolwiek udokumentowana zmiana stanu faktycznego i prawnego nieruchomości i budynków nakłada na starostę obowiązek aktualizacji operatu ewidencyjnego (§ 47 ust 1 przytaczanego rozporządzenia) Z powyższych przepisów wynika, iż ewidencja gruntów i budynków jest tylko zbiorem informacji będącej odzwierciedleniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego danej nieruchomości. Zawiera ona dane wynikające z tytułu własności, lecz nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości. Potwierdza ona jedynie stan prawny zaistniały wcześniej. Ewidencja gruntów pełni wyłącznie funkcje informacyjno - techniczne. Nie rozstrzyga natomiast sporów o prawa do gruntów ani nie nadaje tych praw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 389/10, Baza NSA). Tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji nie może wywołać szkody, o której mowa we wniosku o wstrzymanie wykonania. Wpis do ewidencji gruntów i budynków w żaden sposób nie stanowi o ograniczeniu praw współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, a jedynie odzwierciedla istniejący stan zarówno prawny, jak i faktyczny. Dokonanie zmian w ewidencji gruntów ma niewątpliwie wtórny charakter do zmian stanu prawnego. Nie może zatem kształtować nowego stanu prawnego, a zadaniem organów ewidencyjnych jest tylko zarejestrowanie stanów prawnych ustalonych w innym trybie lub przez inne organy orzekające (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 969/09, Baza NSA; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akr II SA/Po 194/12, Baza NSA). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak