II SA/Po 212/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017r. Nr SKO [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Brychcy Skarżący J. J. złożył skargę na decyzję SKO w P. z dnia [...].2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia 30 6.2016 e. ustalającej warunki zabudowy dla budowy i eksploatacji odkrywki kruszywa naturalnego piaskowo- żwirowego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie części działek położonych w miejscowości R. G. gmina C.. W skardze skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego podając, że jej wykonanie narazi środowisko naturalne jak i interesy osób fizycznych na niepowetowane straty. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") po przekazaniu skargi do sądu, na wniosek skarżącego sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Oznacza to, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. Chodzi o akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostaną na niego nałożone określone obowiązki. Tymczasem zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy terenu nie podlega wykonaniu ze względu na jej przedmiot. Istota zaskarżonej decyzji polega bowiem na uchyleniu wobec inwestora ogólnego zakazu zmiany zagospodarowania terenu, przy czym skutek prawny wynikający z decyzji dla skarżących polega na ustaleniu wobec nich konieczności zaakceptowania prawnie dopuszczalnej zmiany sposobu korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Brak zatem konkretnego węzła praw i obowiązków podlegających wykonaniu. Stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm.), decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych, nie może stanowić podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Uprawnia jedynie inwestora do wystąpienia do właściwego organu o wydanie zgody na wzniesienie danego obiektu budowanego lub na podjęcie robót budowanych w oparciu o przepisy prawa budowlanego, a dopiero ostateczna decyzja wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę lub brak sprzeciwu w stosunku do zgłoszenia zamiaru wykonania danego obiektu lub wykonania robót budowlanych jest podstawą dla inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest wskazanie, czy inwestycja danego rodzaju może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi konieczny warunek dla przyszłego postępowania inwestora podejmowanego w ramach przepisów prawa budowlanego, a wszelkie czynności wykonawcze w zakresie budowy budynków mogą być przez niego podjęte dopiero po uzyskaniu stosownego aktu w postaci pozwolenia na budowę. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw i nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., stanowiących przesłanki wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się zaś, że trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, niepubl.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym możliwości udzielenia ochrony tymczasowej w sprawach, w których kwestionuje się decyzje o warunkach zabudowy wskazuje się, że nie sposób z góry przesądzać, czy postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, zostanie wszczęte, a nawet jeśli do tego dojdzie - jaki będzie ostateczny wynik tego postępowania (zob. postanowienie NSA z 17 stycznia 2007 r. II OZ 1491/06, niepubl.). Z powołanych względów wykonanie zaskarżonej decyzji nie może spowodować znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze brak jest w niniejszej sprawie ustawowych przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 §3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił wniosek, jak orzeczono w postanowieniu. /-/ E. Brychcy