II SA/Po 212/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze sprzeciwu V. K. i W. K. od decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw Sprzeciw od decyzji dotyczy decyzji kasacyjnej Wojewody (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] lutego 2019 r., [...], którą –po rozpatrzeniu odwołania J. Z. – uchylono decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] 2018 r., [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu V. K. i W. K. pozwolenia na wymianę pokrycia dachowego, docieplenie dachu wraz z nadbudową części budynku, przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę komina systemowego na działce [...] w [...], przy ul. [...]. Sprawę jednocześnie przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wnioskiem z dnia 27 września 2018 r. V. K. oraz W. K. wystąpili o udzielenie pozwolenia na budowę dla wyżej opisanej inwestycji (k. 1-8 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 3 października 2018 r., [...] (k. 9 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a następnie postanowieniem z dnia 19 listopada 2018 r. nr [...] (k. 15 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) Starosta wezwał inwestorów do usunięcia braków podania i nieprawidłowości w projekcie budowlanym (doprecyzowania oceny stanu technicznego istniejącego budynku i uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie rysunków inwentaryzacyjnych istniejącego budynku). Projekt został uzupełniony przy piśmie z dnia 23 listopada 2018 r. (k. 18-24 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] 2018 r., [...] Starosta, powołując się na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej "P.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "K.p.a."), zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę. Organ stwierdził, że inwestorzy wykonali obowiązek uzupełnienia podania i usunięcia nieprawidłowości. Projekt został sprawdzony pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, w tym projekt zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również zweryfikowano kompletność projektu budowlanego. Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które legitymowały się wpisem na listę członków odpowiedniej izby samorządu zawodowego. Odwołanie od decyzji złożył J. Z. będący właścicielem sąsiedniej zabudowanej działki [...]. Podniósł, że budynek objęty projektem znajduje się w części na jego działce. Wskazał, że z przedłożonej przez inwestorów dokumentacji nie wynika jednoznacznie, czy budynek na działce [...] odpowiada definicjom budynku mieszkalnego zawartym w art. 3 pkt 2 P.b. Odwołujący się zaznaczył też, że nie wyjaśniono dlaczego projektowana nadbudowa oceniana jest jako pozostająca bez wpływu na jego nieruchomość. Zdaniem J. Z. budynek obu sąsiadów jest monolitem, w którym wydzielono dwa mieszkania, a konstrukcja dachu jest wspólna. Ingerencja w jednej części może spowodować nieodwracalne skutki, w wyniku czego może dojść nawet do katastrofy budowlanej. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję, a sprawę przekazał Staroście do ponownego rozpatrzenia. W motywach decyzji Wojewoda podkreślił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Starosta obowiązek ten wykonał, czego wyrazem jest wezwanie z dnia 3 października 2018 r. oraz postanowienie z dnia 19 listopada 2018 r., [...] do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w kwestii uzupełnienia ekspertyzy stanu technicznego i dołączenia rysunków inwentaryzacyjnych całego budynku. Zdaniem Wojewody sprawdzenie projektu nie było jednak kompletne. Starosta dostrzegł wszystkich wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., dalej "r.w.t."), a te zgodnie z § 2 ust. 1 r.w.t. mają zastosowanie do nadbudowy. Wojewoda zauważył dalej, że przebudowywany budynek na działce [...] usytuowany jest przy granicy działki [...]. Oznacza to, że wymagane jest zapewnienie ściany oddzielenia przeciwpożarowego oddzielającej budynki usytuowane bezpośrednio przy granicy działek, o klasie odporności ogniowej 60 REI. Tak stanowi § 272 ust. 3, § 232 ust. 4 i 5, § 235 i 217 ust. 2 r.w.t. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego przy granicy działki, oddzielająca budynki jednorodzinne powinna, być wykonana o odporności ogniowej REI 60 i wysunięta na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej lub na całej wysokości ściany należy zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej El 60. Badając projekt budowlany Wojewoda stwierdził, że nie zawarto w nim wystarczających danych w tej kwestii. Organ odwoławczy zaznaczył też, że postanowieniem z dnia 15 stycznia 2019 r. [...] wezwano inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie budowlanym (brak charakterystyki energetycznej budynku, określenie klasy odporności ogniowej ścian oddzielenia przeciwpożarowego, brak charakterystycznych wymiarów na planie zagospodarowania działki, niezgodności w opisie istniejących fundamentów i ścian fundamentowych). Inwestor w dniu 4 lutego 2019 r. usunął niektóre nieprawidłowości, jednakże jedynie w dwóch egzemplarzach projektu budowlanego. Co więcej, uzupełnione charakterystyczne wymiary na planie zagospodarowania działki wskazują, że od strony [...] przebudowywany budynek posiada w ścianie oddalonej od granicy działki o 2,68 m [powinno być 2,86 m – uw. Sądu] otwór okienny i drzwiowy. Wskazuje to na naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t. Zgodnie z tym przepisem budynek na działce budowlanej powinien być usytuowany w odległości nie niniejszej niż 4 od granicy tej działki w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Zdaniem Wojewody wymaga to przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i rozważenia czy nie jest wymagane wystąpienie o odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Wojewoda wskazał też, że próba doprowadzenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki [...] do zgodności z P.b. nadal nie spełnia ona wymogów określonych § 235 ust. 2 r.w.t. Ściany tej, z uwagi na niemożliwość zastosowania przy granicy działki pionowego pasa z materiału niepalnego szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej EI60 nie wysunięto poza lico ściany na co najmniej 30 cm. Rozwiązanie przyjęte w projekcie polegające na odsunięciu samego okna od lica ściany na głębokość 30 cm, ewentualnie może być uznane jako spełnienie wymagań warunków technicznych w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, jednakże wymaga to poza ekspertyzą techniczną rzeczoznawcy budowlanego oraz rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych – uzgodnienia z właściwym komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. O obowiązku takiego postępowania przesądza § 2 ust. 2 i 3a r.w.t. § 235 ust. 2 r.w.t. przesądza wprost tylko o wysunięciu poza lico ściany oddzielenia przeciwpożarowego na co najmniej 30 cm. Nie wspomina natomiast, iż wystarczającym jest cofnięcie samej stolarki okiennej o 30 cm od lica zewnętrznego ściany. Zdaniem Wojewody opisane ustalenia wskazują, że przy wydawaniu decyzji Starosta naruszył przepisy postępowania, w tym art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie zebrano w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego i dokonano oceny na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie wymagane jest uzupełnienie materiału dowodowego w znacznym zakresie przekraczającym ramy postępowania odwoławczego. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności określoną w art. 15 K.p.a. przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowo-wyjaśniającego przy uwzględnieniu wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności i wykładni przepisów prawa. W konkluzji stwierdził, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 138 § 2 K.p.a. do uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z decyzją Wojewody nie zgodzili się V. K. i W. K., którzy wnieśli od niej sprzeciw. Ich zdaniem organ odwoławczy zastosował niewłaściwe przepisy w stosunku do stanu faktycznego. Budynek od strony [...] jest oddalony od działki o 2,68 m [z projektu zagospodarowania działki wynika, że jest to 2,86 m – uw. Sądu], gdzie są otwory okienne i drzwiowe. V. K. i W. K. przyznali, że ścianie [...] istnieją zarówno drzwi jak i okno, ale nie są to otwory nowo projektowane i nie były przedmiotem wniosku o pozwolenie. Istniały one w zakupionym dawno wybudowanym budynku. W związku z tym ma tu zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 2 r.w.t., gdzie jest mowa o nadbudowie i wymogu, że tylko w ścianie nadbudowywanej nie można stosować otworów okiennych i drzwiowych w odległości mniejszej od 4 m od granicy działki. Skarżący podkreślili, że powyższa regulacja świadczy, iż ich projektant wykonał projekt zgodnie prawem. Uznali oni, że w zakresie dotyczącym zbliżenia budynku do granicy rozstrzygnięcie Wojewody powinno być uchylone. Dalej V. K. i W. K. zakwestionowali pogląd Wojewody dotyczący zaprezentowanej metody uzyskania odporności ogniowej EI 60. Ich zdaniem nie ma różnicy między wysunięciem ściany o 30 cm, a wsunięciem okna o 30 cm w otwór okienny, gdyż efekt jest identyczny. Zdaniem skarżących zastrzeżenia Wojewody w tym względzie też nie mogą być przesłanką do uchylenia decyzji Starosty. V. K. i W. K. podkreślili, że projekt został dodatkowo uzgodniony w kwestiach przeciwpożarowych z rzeczoznawcą przeciwpożarowym, co zostało potwierdzone podpisem i pieczęcią rzeczoznawcy na uzupełnionych egzemplarzach projektu. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, albowiem Wojewoda w okolicznościach sprawy zobligowany był uchylić decyzję organu pierwszej instancji, a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia. Niemniej jednak nie wszystkie argumenty organu odwoławczego przywołane przezeń i mające przemawiać za koniecznością powtórzenia postępowania administracyjnego okazały się trafne. Przed przystąpieniem do wyjaśnienia motywów wyroku Sąd uznał za konieczne przedstawienie kilku zdań wyjaśnienia dotyczących charakteru sprawy. Sąd zapoznając się z treścią decyzji Wojewody dostrzegł, że rzeczywiście w jej uzasadnieniu znalazły się uwagi, które mogły zaniepokoić inwestorów co do dalszych losów inwestycji. Z tej przyczyny jako zrozumiała jawi się chęć wyjaśnienia przez V. K. i W. K. zaistniałych wątpliwości, tym bardziej, że pozostają oni przekonani, iż przedłożony przez nich projekt odpowiada przepisom techniczno-budowlanym. W tym miejscu należy podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało "sprzeciwem od decyzji", a nie "skargą", co determinuje zakres kontroli legalności kwestionowanej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] 2018 r., [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z kolei zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Art. 64e P.p.s.a. stanowi wreszcie, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Powyższe oznacza, że Sąd w niniejszej sprawie pozostawał w swych kompetencjach orzeczniczych ograniczony, to znaczy mógł ocenić jedynie, czy zgłoszone przez Wojewodę okoliczności czy zagadnienia związane były z perspektywą przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie, który wymagał zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., czyli orzeczenia o konieczności powtórzenia postępowania przed Starostą. Art. 64b § 1 P.p.s.a. stanowi, że do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że znajduje zastosowanie art. 134 § 1 P.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze tą ostatnią regulację Sąd z urzędu rozważył, czy w odniesieniu do decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r. nie doszło do naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. (zarzutu naruszenia tego przepisu w sprzeciwie wprost nie postawiono). Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Badając akta sprawy administracyjnej Sąd odnotował fakt, że Starosta w swej decyzji z dnia [...] 2018 r., [...], poza opisaniem przebiegu sprawy i przytoczeniem podstawy prawnej, nie przedstawił głębszych rozważań na poparcie rozstrzygnięcia. Uwypuklił natomiast znaczenie odpowiedzialności zawodowej projektanta. Dalej trzeba zwrócić uwagę, że odwołanie od decyzji składał J. Z., który przynajmniej w płaszczyźnie proceduralnej miał prawo wyrazić swoje stanowisko dotyczące stanu faktycznego i jego konsekwencji prawnych oraz domagać się od organu stosownej reakcji. Zaznaczyć trzeba, że J. Z. był jedynym odwołującym i domagał się on weryfikacji zatwierdzonego przez Starostę projektu w szerszym zakresie, aniżeli zaprezentowano w uzasadnieniu pozwolenia na budowę. Wojewoda wydając decyzję kasacyjną zauważył w pierwszej kolejności, że nadbudowywany i przebudowywany budynek mieszkalny posiada ścianę z otworem okiennym i drzwiowym zwróconym ku [...] granicy działki, a odległość tego budynku od granicy jest mniejsza niż 4 m, co nie odpowiada § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t. W ocenie Sądu V. K. i W. K. mają rację, że powyższy argument przywołany przez Wojewodę nie jest trafny i sam w sobie nie przemawia za koniecznością powtórzenia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. Skarżący mają bowiem rację, że projektowana przez nich inwestycja, gdy chodzi o ścianę [...], powinna być oceniana przez pryzmat § 12 ust. 4 pkt 2 r.w.t., który stanowi, że "nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi". Z planu zagospodarowania terenu (rys. ZAG 01, k. 12 projektu) wynika, że ściana [...] przebudowywanego i nadbudowywanego budynku znajduje się w odległości 2,86 m od granicy z działkami [...] i [...] (które stanowią wąskie pasy gruntu, jednak z całą pewnością włącznie z działką [...] kwalifikują się jako kompleks "działek budowlanych"). Odległość ta jest mniejsza aniżeli wymagane odsunięcie od granicy wskazane w § 12 ust. 1 r.w.t. dla ściany budynku z oknami (4 m), a nawet bez okien (3 m). Pomimo to proponowana nadbudowa budynku jest możliwa. Z porównania rysunków inwentaryzacji (rys. INW 01, k. 21 projektu) oraz planowanych zmian (rys. A 01, k. 22 projektu) wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że istniejące zarówno drzwi w wiatrołapie jak i okno od [...] strony budynku (zob. rzut parteru i rzut poddasza na k. 21 projektu) nie będą objęte robotami, natomiast nadbudowa ściany dotyczyć będzie tylko części bliższej frontowi działki od ul. [...] (zob. rzut poddasza na k. 22 projektu). Nadbudowa ta nie przekroczy 1 kondygnacji oraz nie przewiduje się w niej okien i drzwi. Oznacza to, że gdy chodzi o nadbudowę ściany od strony [...], to wypełnia ona przesłanki z § 12 ust. 4 pkt 2 r.w.t. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że w omawianym tu zakresie Starosta dopuścił się braków w ocenie projektu, które mogłyby mieć znaczenie z punktu widzenia art. 138 § 2 K.p.a. Inaczej natomiast należy ocenić kwestię wymogów przeciwpożarowych, do których odsyłają przepisy § 12 r.w.t. V. K. i W. K. zaplanowali istotną przebudowę poddasza, w wyniku której powstanie tam inny układ pomieszczeń i wymienione zostanie pokrycie dachowe. Muszą więc dochować warunków wynikających z obecnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Zgodnie z § 272 ust. 3 r.w.t. budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Z kolei wymogi dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego określa § 235 r.w.t. W myśl ust. 2 tego paragrafu ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy: - "wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku" lub - "na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60". V. K. i W. K. zaproponowali w projekcie drugie z rozwiązań, co oznacza konieczność zagwarantowania pasa z materiału niepalnego o szerokości 2 m. W ocenie Sądu Wojewoda ma jednak rację, że zaproponowane w projekcie rozwiązanie budzi wątpliwości w kontekście faktu, że w granicy dwumetrowego pasa oddzielenia przeciwpożarowego znajdzie się okno frontowe na piętrze umieszczone po stronie [...] (zob. widok elewacji frontowej na k. 22 projektu). To samo dotyczy okna tarasowego, które zaprojektowano na parterze od frontu (patrz jw.). Zdaniem Sądu V. K. i W. K. twierdząc, że w przypadku tych okien wystarczające jest cofnięcie ich na 30 cm od zewnętrznej krawędzi elewacji bagatelizują zagrożenia pożarowe. Zaproponowane przez nich rozwiązanie nie jest bowiem równoważne tym, które gwarantują rozwiązania wprost zapisane w § 235 ust. 2 r.w.t. (wymienione wyżej). Otóż należy uświadomić sobie, że to nie tylko nieruchomość sąsiada w razie pożaru może rozprzestrzeniać ogień, ale również ogień taki może w przypadku nieszczęśliwego zdarzenia pochodzić z ich budynku. Tymczasem nie trudno zauważyć, że gdyby ogień wydobywał się z okna na piętrze, zbliżonego do budynku na działce [...], to wówczas zakres ściany niepalnej zabezpieczającej przed omiataniem ognia wynosiłby zaledwie 14 cm (rzut poddasza, k. 22 projektu), a w przypadku okna tarasowego w parterze (także podlegającego przebudowie) byłoby to 127 cm (zob. rzut parteru, k. 21 projektu). Sąd w tym miejscu podkreśla, że zdaje sobie sprawę, iż V. K. i W. K. przy wyborze rozwiązań projektowych pozostawali ograniczeni specyficznymi uwarunkowaniami przebudowywanego i nadbudowywanego budynku. Przepisy techniczno-budowlane uwzględniają takie sytuacje i dlatego w § 2 ust. 2 r.w.t. przewiduje się, że zawarte w tym akcie wymagania "mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy". Sąd podziela stanowisko Wojewody, że zaproponowane rozwiązanie przewidujące dopuszczenie zagłębionych na 30 cm okien w obszarze pasa z materiału niepalnego nie odpowiada literalnemu brzmieniu wymogów techniczno-budowlanych (§ 235 ust. 2 r.w.t.) i nie może być bezrefleksyjnie przyjęte poprzez stosowanie r.w.t. na zasadzie analogii. Zarazem jednak podkreślić należy z całą stanowczością, że Sąd nie twierdzi ani nie sugeruje nawet, że rozwiązania zaproponowane w projekcie V. K. i W. K. są niedopuszczalne. Podkreślić jedynie należy, że wymagają one (jeżeli byłyby akceptowalne na zasadzie odstępstwa od r.w.t.) dopełnienia przesłanek z § 2 ust. 2 r.w.t. Powyższe z kolei w ocenie Sądu powoduje, że zachodzi konieczność powtórzenia postępowania przed Starostą. Należy bowiem uzupełnić dokumentację projektową o niezbędne ekspertyzy i uzgodnienia, tak jak wskazał to Wojewoda w decyzji. Z wymienionych przyczyn zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. w ocenie Sądu było usprawiedliwione. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a. oddalił sprzeciw.