II SA/Po 215/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński po rozpoznaniu dnia 31 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odrzucić skargę /-/ A. Zieliński Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty w wysokości 140141,22 złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, sprzedanej przez A.K., położonej w P. nr ewid. [...] w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalając opłatę Wójt Gminy K. wyjaśnił, iż w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P. w obszarze terenów zainwestowanych (uchwała nr XXXVI/250/98 Rady Gminy K. z dnia 27 kwietnia 1998 r., Dz. U. Województwa Poznańskiego Nr 10 z 1998 r.) nastąpił wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości, której sprzedaż przez A.K. została potwierdzona aktem notarialnym. Wysokość opłaty na rzecz gminy z tego tytułu ustalono w wysokości 30 % od wzrostu wartości terenu. Zgodnie z wyceną rzeczoznawcy majątkowego A.P. wzrost wartości nieruchomości wyniósł 467137,40 złotych. Zatem opłata wyniosła 140141,22 złotych. Wójt stwierdził, iż wycenę opracowano zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2002 r. Nr 230, poz. 1924). Powyższą decyzję zaskarżył A.K. wskazując błędy o opinii rzeczoznawcy. Podniósł, iż budzi uzasadnione wątpliwości sposób ustalenia wartości nieruchomości po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego, jak i przed jego uchwaleniem. Wniósł również zastrzeżenia co do określenia powierzchni działki. Ponadto wskazał, iż część działki przeznaczona jest pod drogę, a zarówno przed jak i po uchwaleniu planu wartość tego obszaru wynosiła 23 zł/m2. W konkluzji A.K. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając decyzję Wójta Gminy K. stwierdziło, iż argumenty podniesione przez A.K. zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie wymaga ustalenia, czy można naliczyć opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości od terenów przeznaczonych pod drogi, które przechodzą z mocy prawa na rzecz gminy. Ponadto, uznał, iż do wyceny przyjęto nieruchomości gruntowe odbiegające znacznie swoimi wielkościami, podłączeniem do infrastruktury technicznej do nieruchomości gruntowej objętej naliczeniem opłaty, wobec czego operat szacunkowy powinien być ponownie opracowany. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę wniosła Gmina K. zarzucając naruszenie interesu prawnego skarżącej poprzez zakwestionowanie podstawy określenia opłaty na jej rzecz. Wskazała, iż organ odwoławczy przyjął jako oparcie rozstrzygnięcia wątpliwość, co do możliwości naliczenia opłaty planistycznej od terenów przeznaczonych pod drogi, natomiast w stanie faktycznym sprawy nie występuje w ogóle nieruchomość przeznaczona pod drogi przechodząca z mocy prawa na rzecz gminy. Odnośnie podniesionych przez organ odwoławczy wad operatu szacunkowego, Gmina K. przedstawiła stanowisko rzeczoznawcy A.P. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, a także – w sytuacjach określonych w powołanym przepisie – organizacja społeczna. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to z mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego (por. wyrok dnia z 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, opubl. Lex nr 171164; uchwała z dnia 19 maja 2003r., sygn. akt OPS 1/03, opubl. Lex nr 171164). Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on (ani żaden z pozostałych organów tej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej. A zatem gmina, której organ wydał decyzję w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do Sądu na decyzję organu odwoławczego wydanej w tejże sprawie, a jej skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ A. Zieliński