II SA/Po 215/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2010r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia zwolnić B. G. od kosztów sądowych. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżąca B. G. wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w całości (k. 5 akt rubryka 4 wniosku PPF). We wniosku o prawo pomocy wnioskodawczyni argumentowała, że obecnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Jest po rozwodzie od kwietnia 2009r., obecnie nie pracuje i jest na utrzymaniu rodziny. Oświadczyła, że nie posiada prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w NT. Wskazała, że jedynym źródłem dochodu są alimenty wypłacane na syna w wysokości 500 zł. miesięcznie. Podała, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z małoletnim synem. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, wartościowych ruchomości, czy oszczędności. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego swojego utrzymania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszej nawet należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Z oświadczenia skarżącej zawartego we wniosku o prawo pomocy wynika, że sytuacja finansowa i majątkowa upoważnia do skorzystania z tego uprawnienia. Skarżąca nie pracuje, otrzymuje jedynie alimenty zasądzone na rzecz syna, z których się utrzymują. Korzystają także z pomocy rodziny mieszkając u niej. Biorąc pod uwagę przeciętne koszty miesięcznego utrzymania wnioskodawczyni i syna, wysokość renty alimentacyjnej wskazuje, że nie stać jej nawet na zaspokojenie podstawowych bieżących potrzeb. Przyjąć więc należy, że nie ma możliwości poniesienia kosztów sądowych nawet w części. W tym stanie rzeczy przyznać należy wnioskodawczyni prawo pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości, albowiem nie jest w stanie ich uiścić bez uszczerbku w koniecznych wydatkach bieżącego utrzymania (art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a). Nadmienić jednak należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 249 ppsa przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska