II SA/Po 216/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu -Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 sierpnia 2013r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2012r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżący S. B., w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. We wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe tylko z żoną. Utrzymują się z emerytur w wysokości [...] zł oraz [...] zł miesięcznie. Skarżący oświadczył, że posiada mieszkanie o powierzchni 61 m² w P. Podał że za gaz i prąd płaci [...] zł miesięcznie, a z tytułu opłat za użytkowanie lokalu – [...] zł miesięcznie. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego innego majątku, oszczędności, czy wartościowych ruchomości. Z zestawienia opłat za użytkowanie lokalu, wystawionego przez spółdzielnię mieszkaniową wynika, że zamieszkuje w nim 7 osób. Z uwagi na fakt, że oświadczenie o stanie majątkowym i dochodach złożone na urzędowym formularzu było niepełne i budziło wątpliwości, zwrócono się do skarżącego, w oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej "p.p.s.a."), o przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie skarżący w piśmie z 27 sierpnia 2013r. oświadczył, że wycofuje swój wniosek o prawo pomocy. Odnosząc się do tego oświadczenia, przyjąć trzeba, że jego jednoznaczna wymowa nie pozostawia wątpliwości co do tego, że skarżący cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek. Taki wniosek został w rozpatrywanej sprawie złożony w przewidzianej prawem formie, co uruchomiło – w ramach postępowania głównego, zainicjowanego skargą – postępowanie zmierzające do jego rozpoznania. Strona pozostaje jednak wyłącznym dysponentem wniosku, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie nie nabył uprawnienia do rozstrzygania z urzędu, tj. bez lub wbrew woli wnioskodawcy, wyrażonej w dostatecznie jasny sposób. Skoro zatem skarżący cofnął wniosek, to wykluczone jest jego rozpoznanie. Cofnięcie wniosku powoduje, że postępowanie wpadkowe dotyczące prawa pomocy traci swój przedmiot. Merytoryczna ocena sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy w kontekście jego możliwości poniesienia kosztów sądowych stała się bezpodstawna. Mając na względzie powyższe, należało oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w zw. z art. 243 §1 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska