II SA/Po 216/14

Dnia 30 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi J. H. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2013 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] września 2013 roku Nr [...] II. przyznaje adwokatowi K. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak [...], Starosta B. na podstawie art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") odmówił uchylenia decyzji Starosty B. z dnia [...] listopada 2008 r., znak [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego dla T. Sp. z o.o. na wykonanie urządzenia wodnoprawnego w zakresie budowy Małej Elektrowni Wodnej na rzece W. w miejscowości S. na wysokości 38 + 050 km w obrębie działek [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że J. H. i V. T. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2008 r., powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Starosta wskazał następnie, że wniosek o wznowienie postępowania można złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. J. H. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania, zachowując termin z art. 148 § 2 kpa. Natomiast V. T. stała się uczestniczką postępowania od dnia [...] lutego 2013 r., kiedy to wraz z J. H. złożyła odwołanie od postanowienia Starosty z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania. Organ ustalił, że V. T. pismem z dnia [...] września 2011 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. Tak więc już w dacie wniosku o stwierdzenie nieważności V. T. była w posiadaniu informacji umożliwiających jej złożenie wniosku o wznowienie i nie uczyniła tego w przewidzianym prawem terminie, tym samym nie wypełniła przesłanek z art. 148 kpa. Dalej organ I instancji wskazał, iż art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.) stanowi lex specialis względem art. 28 k.p.a. Mając na uwadze pierwszy z tych przepisów organ stwierdził, że wnioskodawca J. H., mimo stosownego wezwania, nie wykazał swojego interesu prawnego, a w szczególności nie udokumentował własności urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania, jak i władania powierzchnią ziemi w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. Odnosząc się do pism składanych przez J. H. Starosta zauważył, że krąg osób, którym przysługuje przymiot stron w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest określony szerzej niż w art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne. Podobnie przy rozpatrywaniu projektu budowlanego bierze się pod uwagę szerszą grupę osób. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie zasięg oddziaływania urządzenia wodnego, co do którego wydano kwestionowane pozwolenie wodnoprawne, został ogranicza sie tylko do działek nr [...], [...] i [...], stanowiących własność Skarbu Państwa. Zgodnie z operatem wodnoprawnym i dołączoną do niego mapą żadna z nieruchomości należących do J. H. nie znajduje się w powyższym obszarze oddziaływania. Tym samym wnioskodawca nie mógł również uzyskać statusu strony tego postępowania, co w konsekwencji przemawiało za odmową uchylenia rozważanego pozwolenia wodnoprawnego. Pismem z dnia [...] września 2013 r. J. H. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] września 2013 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 19 i art. 20 k.p.a. w zw. z art. 140 ust. 2 powołanej ustawy – Prawo wodne, (2) art. 127 ust. 7 cytowanej ustawy – Prawo wodne oraz (3) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7-10, art. 75, art. 80-81 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ I instancji samowolnie uznał się za właściwy do ustalania okoliczności dotyczących gospodarowania wodami na węźle "S. – J.". Ponadto organ I instancji nie rozważył stanu fatycznego w zakresie gospodarki wodnej na tym węźle oraz pominął część dowodów zgłoszonych przez skarżącego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2013 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Następnie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu wskazał, że skarżący J. H. zachował termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Taki wymóg nie został natomiast spełniony przez V. T., która uzyskała wiedzę o decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. w dniu [...] grudnia 2008 r., po otrzymaniu zawiadomienia w sprawie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę małej elektrowni wodnej. Chęć wznowienia omawianego postępowania V. T. wyraziła natomiast dopiero w dniu [...] lutego 2013 r. poprzez wniesienia zażalenia od postanowienia Starosty B. z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania. Analizując wspomniany wniosek J. H. niezbędne było ustalenie, czy wnioskodawca dysponował przymiotem strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. W tej mierze organ II instancji wskazał, że art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne stanowi przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. Z tej perspektywy należy więc uznać, że skarżący nie wykazał posiadania interesu prawnego, gdyż nie udokumentował własności urządzenia wodnego lub powierzchni ziemi, które znajdowałyby się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. W konsekwencji należało więc przychylić się do stanowiska organu I instancji. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. J. H. zaskarżył powyższą decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6-9 i art. 123 § 2 k.p.a. oraz (2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 19 i art. 20 k.p.a., a także rozporządzeniem Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 z późn. zm.). W uzasadnieniu skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz omówił inne postępowania, jakie dotyczyły urządzeń wodnych na rzece W. W pozostałym zakresie J. H. wskazał, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy sądowej w dniu [...] stycznia 2015 r. skarżący zarzucił ponadto organowi II instancji naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 7 pkt 4 i 5 ustawy Prawo wodne. Podniósł, że błędne odmówiono mu statusu strony, wskazując, że jest właścicielem urządzeń wodnych znajdujących się na działce nr [...] i [...], której jest nadto współwłaścicielem. Ponadto elektrownia wodna piętrzy wodę na rzece W., co z kolei powoduje podniesienie poziomu wody w stawach rybnych należących do skarżącego i wypływanie ryb do rzeki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, ani podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., znak [...], Starosta B. udzielił T. Sp. z o.o. w B. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego w zakresie budowy Małej Elektrowni Wodnej na rzece W. w miejscowości S., na wysokości 38+050 km rzeki, w obrębie działek nr [...], [...] i [...] z zachowaniem rozwiązań technicznych zawartych w "Operacie wodnoprawnym Mała Elektrownia Wodna (MEW) na rzece W. w S. km 38+050 wraz z konieczną infrastrukturą techniczną" (k. 6-8 akt adm. organu I instancji). Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2008 r. Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.). Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie. Tym samym ustawodawca statuuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych, a wyjątki od niej nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Z materiału dowodowego wynika, że w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. J. H. wystąpił do organu I instancji o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., powołując się przy tym na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (k. 10 akt adm. organu I instancji). Ponadto organy administracji publicznej uznały, że stroną kontrolowanego postępowania stała się także V. T. Wprawdzie wspomniane pismo z dnia [...] grudnia 2008 r. nie wymienia jej w ogóle, lecz niemniej wraz ze skarżącym wniosła ona w dniu [...] lutego 2013 r. zażalenie na postanowienie Starosty B. z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. (k. 28-29 akt adm. organu I instancji). W tym miejscu należy jednak podkreślić, że powyższe zażalenie nie znajduje się w aktach administracyjnych, co stanowi uchybienie, gdyż uniemożliwia pełną weryfikację przyjętego rozstrzygnięcia. Przechodząc do oceny in meritii zaskarżonej decyzji, należy najpierw wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie ustawodawca wskazuje w art. 148 § 2 k.p.a., że wniosek o wznowienie postępowania powinien być w takim przypadku zgłoszony przed upływem miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydanej decyzji. Z pisma z dnia [...] grudnia 2008 r. wynika, że o decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. J. H. dowiedział się z zawiadomienia Starosty B. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...], o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód (k. 9 akt adm. organu I instancji). Tym samym nie ulega wątpliwości, że zachował on termin, o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Jednoczesnie mimo braku w aktach administracyjnych zażalenia z dnia [...] lutego 2013 r., należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji publicznej, że wspomniany miesięczny termin został niewątpliwie przekroczony przez V. T. W decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., znak [...], Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził bowiem, że V. T. w piśmie z dnia [...] września 2011 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności rozważanej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. (k. 14-15 akt adm. organu I instancji). Okoliczność ta nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Tym samym należy uznać, że V. T. wiedziała o decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. co najmniej w dniu [...] września 2011 r., a zatem ewentualne złożenie przez nią wniosku o wznowienie postępowania w zażaleniu z dnia [...] lutego 2013 r. nastąpiło z uchybieniem terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Z uwagi na przekroczenie przez V. T. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania za błędne należy uznać stanowisko organów administracji publicznej, które orzekły jednolicie o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. w odniesieniu zarówno do J. H., jak i do V. T. Zachowanie wspomnianego miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania stanowi bowiem przesłankę dopuszczalności merytorycznego rozpatrzenia takiego podania. Jeżeli zatem termin ten zostanie uchybiony, to w przypadku powołania się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej nie może rozpatrywać takiego wniosku, a wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia lub odmowy uchylenia decyzji ostatecznej jest wykluczone. Oznacza to w konsekwencji, że w takim przypadku możliwe jest jedynie umorzenie postępowania, co też organy administracji publicznej powinne były uczynić w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu do wniosku V. T. Wydanie merytorycznego orzeczenia o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. stanowiło zatem w powyższym zakresie istotne uchybienie, uzasadniającej wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Ponadto organy administracji publicznej nieprawidłowo rozpatrzyły również wniosek J. H. z dnia [...] grudnia 2008 r. Dokonując oceny czy J. H. przysługiwał status strony postępowania i zajmując w tym zakresie negatywne dla tego skarżącego stanowisko zarówno Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu, jak i Starosta B. poprzestali jedynie na ogólnikowym odwołaniu się do operatu wodnoprawnego. Należy zatem zaznaczyć, że w aktach sprawy nie znajduje się żaden dokument odpowiadający opisowi operatu wodnoprawnego. Co więcej, organy administracji publicznej nie wskazały żadnych oznaczeń identyfikujących powoływane przez nie opracowanie. W szczególności nie wskazano daty sporządzenia tego dokumentu, jego autorów, zleceniodawcy lub choćby sprawy na poczet, której operat wodnoprawny został wykonany. Tym samym zaskarżone rozstrzygnięcia obarczone są zarzutem arbitralności, gdyż nie jest możliwa weryfikacja argumentacji zaprezentowanej przez organy administracji publicznej. Stanowi to istotne naruszenie przepisów proceduralnych, uzasadniające uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W konsekwencji powyższej wady procesowej naruszone zostało także prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu. Uprawnienie to obejmuje bowiem również możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym w celu zaprezentowania organom administracji publicznej własnej interpretacji stanu prawnego i faktycznego ustalonego w sprawie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że J. H. w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. zwrócił uwagę organowi I instancji na nieudostępnienie mu części istotnych dowodów, w szczególności operatu wodnoprawnego "Mała Elektrownia Wodna MEW na rzece W. w S. km 38+050 wraz z konieczną infrastrukturą techniczną" z sierpnia 2008 r. (k. 70-72 akt adm. organu I instancji). Konkluzję tę potwierdza pismo Starosty B. z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...], w którym wskazano, że skarżący w ocenie organu I instancji nie posiadał "uprawnienia do przeglądania i otrzymania tych dokumentów", gdyż nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. Rozumowanie to jest jednak wadliwe, skoro ewentualny fakt pominięcia skarżącego jako strony tego postępowania miał być dopiero ustalony. Ponadto wątpliwości musi budzić uniemożliwienie stronie zapoznanie się z kluczowym w ocenie organów administracji publicznej dokumentem zawierającym twierdzenia niekorzystne dla tej strony. Opisane wyżej działanie organów administracji publicznej stanowiło zatem istotne naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowaniu, wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., co z kolei dodatkowo uzasadniało wyeliminowanie kwestionowanych decyzji z obrotu prawnego. Należy przy tym zaznaczyć, że organy administracji publicznej wadliwe przejęły również automatycznie ustalenia zawarte w operacie wodnoprawnym. Wprawdzie, jak wskazano wyżej, żaden taki dokument nie znajduje się w aktach sprawy, niemniej zakładając, że organy administracji publicznej odwoływały się do opracowania wymienionego w sentencji decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., należy podkreślić, że taki dokument nie skutkuje bynajmniej związaniem organów administracji publicznej. Ma on niewątpliwie istotne znaczenie dowodowe dla prawidłowego określenia kręgu podmiotów legitymujących się przymiotem strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Organy administracji publicznej nie mogą jednak poprzestać wyłącznie na przejęciu wniosków zawartych w omawianym dokumencie, lecz powinny poczynić w tej mierze samodzielne ustalenia. W szczególności niezbędne było zbadanie, czy argumentacja zawarta w operacie wodnoprawnym jest spójna, rzetelna i przekonująca; czy zgromadzone tam dane są kompletne i nie budzą wątpliwości; czy argumentacja autora tego opracowania jest zrozumiała i przekonująca. Żadne z tych zagadnień nie zostało natomiast poruszone przez organy administracji publicznej, które ograniczyły się jedynie do zdawkowego i ogólnikowego powołania się na operat wodnoprawny. Takie uproszczenie jest niedozwolone i stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakazujących dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie rozstrzygnięcia po rozważeniu wszystkich okoliczności. Nie można również zgodzić się z argumentacją organów administracji publicznej, która miałaby przemawiać za brakiem interesu prawnego skarżącego. Istotnie art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne stanowi przepis szczególny wobec art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym pierwszy przepisem, stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest: (1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego; (2) właściciel wody; (3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego; (4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; (5) władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; (6) uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Sama już obszerność tego wyliczenia wskazuje, że intencją ustawodawcy było stosunkowo szerokie ujęcie katalogu osób, które mogą wystąpić w charakterze strony w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Organy administracji publicznej wskazywały przede wszystkim, że nieruchomości należące do skarżącego nie znajdują się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanego urządzenia wodnego, powołując się tym samym na art. 127 ust. 7 cytowanej ustawy. Abstrahując od przedstawionego powyżej wadliwego odwołania się do ustaleń zawartych w operacie wodnoprawnym, należy podkreślić, że organy administracji publicznej nie rozważyły wszystkich przesłanek wymienionych we wskazanym przepisie. Tymczasem w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. J. H. wyraźnie podniósł, że domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 7 pkt 4 powołanej ustawy – Prawo wodne, gdyż jest właścicielem urządzenia wodnego na działce nr [...], stanowiącego zastawkę z korytem wlotowym do stawów pstrągowych w działce nr [...] i siłowni małej energetyki wodnej na działce nr [...]. Należy przy tym zaznaczyć, że prowadzenie stawów pstrągowych mogło przy tym wyczerpywać także opis art. 127 ust. 7 pkt 6 wymienionej ustawy. Żadna z tych okoliczności nie została natomiast poddana analizie organów administracji publicznej, co stanowiły istotne naruszenie powołanych przepisów i również uzasadniało uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. Nietrafnie ponadto organy administracji publicznej uznały, że sam charakter inwestycji, o jakiej mowa w decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., tj. budowa małej elektrowni wodnej, powoduje już, że zakres jej oddziaływania nie będzie wykraczał poza nieruchomości należące do inwestora. Takie ustalenie jest bowiem przedwczesne, gdyż urządzenie wodne nawet niewielkich rozmiarów może istotnie modyfikować przepływ wody. Istotne jest zatem uwzględnienie aspektu funkcjonalnego inwestycji, tj. sposobu, w jaki będzie ona wykorzystywana i wpływu jej pracy na stosunki wodne. Tym bardziej, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż rzeka W. będzie najpierw przepływała przez planowane urządzenie wodne, a dopiero następnie przez urządzenia i stawy skarżącego (k. 51 i 52 akt adm. organu I instancji). Nie można zatem z góry wykluczyć, że oddziaływanie nowego obiektu będzie prowadziło do przyznania J. H. statusu strony postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na budowę wymienionego urządzenia wodnego. Uwagi te znajdują potwierdzenie w oświadczeniach złożonych w trakcie rozprawy sądowej w dniu [...] stycznia 2015 r. (k. 121-122 akt sądowych). Skarżący wskazał bowiem, że spiętrzenie wody wywołane przez elektrownię wodną doprowadziło do wzrostu poziomu wód i wypływania ryb skarżącego do rzeki. Trudno poza tym zgodzić się także ze stanowiskiem organów administracji publicznej, w świetle którego ewentualny wpływ przedsięwzięcia na sferę prawną skarżącego powinien być oceniany dopiero na etapie postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. Już bowiem w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. organy administracji publiczne zobowiązane były rozważyć udział skarżącego jako strony, mając na uwadze szerokie ujmowanie zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na gruncie art. 127 ust. 7 powołanej ustawy – Prawo wodne. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] września 2013 r., znak [...], z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art., 148 k.p.a. oraz art. 127 ust. 7 powołanej ustawy – Prawo wodne, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Ponownie rozpatrując sprawę, organy administracji publicznej powinny prawidłowo sformułować sentencję rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim dotyczy ono wniosku V. T. o wznowienie postępowania. Ponadto organy administracji publicznej powinny uzupełnić materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy o właściwy operat wodnoprawny, oznaczyć go w sposób niebudzący wątpliwości oraz poddać wnikliwej analizie. Wreszcie niezbędne jest rozważenie, czy skarżącemu nie przysługiwał przymiot postępowania nie tylko w świetle art. 127 ust. 7 pkt 4 powołanej ustawy – Prawo wodne, lecz w myśl całego art. 127 ust. 7 tejże ustawy. Należy przy tym mieć na uwadze, że zasięg oddziaływania urządzenia wodnego musi być ustalony w sposób wyczerpujący, a zatem nie wystarcza w tej mierze jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że oddziaływanie inwestycji zamknie się na obszarze należącym do inwestora. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji na mocy art. 152 p.p.s.a.