II SA/Po 217/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia (...) nr (...) w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy postanawia przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu miejscowo i rzeczowo (-) E. Podrazik Pozwem z dnia 17 marca 2008 r. B. G. zaskarżył do Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia (...) września 2007 r. o rozwiązaniu z nim stosunku pracy z dniem (...) stycznia 2008 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia i wystąpił z roszczeniem o zadośćuczynienie z powodu mobbingu i odszkodowanie za "rozwiązanie – doprowadzenie do rozwiązania stosunku pracy". Sąd Rejonowy Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu postanowieniem z dnia (...) 2008 r. sygn. (...) przekazał sprawę w zakresie odszkodowania z tytułu mobbingu zgodnie z właściwością rzeczową do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu Wydział VI Pracy, natomiast postanowieniem z dnia (...) 2008 r. w zakresie roszczenia o odszkodowanie przekazał według właściwości rzeczowej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 231 poz. 1701 ze zm.) Izba jest naczelnym organem administracji państwowej. Jednocześnie Najwyższa Izba Kontroli jest kierowana przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli (art. 13 powyższej ustawy), którego siedziba znajduje się w Warszawie. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Naczelnej Izby Kontroli o wypowiedzeniu stosunku pracy na podstawie art. 93 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli. Zgodnie z art. 96 powyższej ustawy od przedmiotowej decyzji przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżona jest czynność organu – Prezesa Najwyższej Izby Kontroli – którego siedzibą jest Warszawa, a więc organ mający siedzibę na terenie województwa mazowieckiego, to w myśl § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 ze zm.) dla obszaru województwa mazowieckiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z tych względów sąd na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji. (-) E. Podrazik