II SA/Po 218/08

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2008r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka Skarżąca M.M. wniosła o przyznanie prawa pomocy w części poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Argumentowała, że nie stać jej na ich opłacenie. We wniosku poddała jedynie, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i pełnoletnią córką, posiada mieszkanie o powierzchni [...] m² położone w [...]. W części wniosku dotyczącej dochodów wnioskodawczyni i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym, skarżąca wskazała, że mąż otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych w wysokości [...] zł brutto miesięcznie, a córka wynagrodzenie za pracę w wysokości [...] brutto miesięcznie. Do wniosku skarżąca dołączyła kserokopię odcinka płacowego wystawionego przez pracodawcę córki, z którego wynika, że w grudniu 2007r. otrzymała wynagrodzenie z pracę w wysokości [...] zł oraz nagrodę w wysokości [...] zł, co łącznie daje kwotę [...] zł brutto miesięcznie. Z dołączonej kserokopii decyzji Powiatowego Urzędu Pracy wynika, że E.M. od stycznia 2008r. przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości [...] zł miesięcznie. W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawczyni została zobowiązana do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. Treść wniosku o prawo pomocy sformułowana na urzędowym formularzu PPF nie zawierała, bowiem pełnych i dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach skarżącej oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, co uniemożliwiało ustalenie jej realnych zdolności płatniczych. Wniosek nie sprostał więc wymogom przepisu art. 252 §1 powyższej ustawy. Wnioskodawczyni osobiście odebrała powyższe wezwanie, nie udzieliła jednak jakiejkolwiek odpowiedzi. W dniu 13 marca 2008r. wnioskodawczyni uiściła wpis od skargi w wysokości 500 zł. Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 powyższej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w częściowym zakresie następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że na wnioskodawczyni spoczywa ciężar wykazania, że jej sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia wszystkich wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie wystarczy jednak ogólnikowe twierdzenie, że nie stać jej na opłacenie wymaganych kosztów sądowych. Wnioskodawczyni mimo wezwania nie wyjaśniła zwłaszcza, czy osobiście uzyskuje jakieś dochody, czy też nie. Nie przedłożyła rocznych zeznań podatkowych członków swojej rodziny, które odzwierciedlają wszystkie przychody uzyskiwane z różnych źródeł oraz koszty ich uzyskania. Zaniechała podania informacji o posiadanych rachunkach bankowych oraz przedłożenia wyciągów z tych rachunków, podczas gdy dokumenty te odzwierciedlają wysokość środków finansowych jakimi wnioskodawczyni rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Dokumenty te weryfikują, bowiem złożone przez skarżącą we wniosku oświadczenie w zakresie uzyskiwanych dochodów. Wnioskodawczyni nie podała też kosztów bieżącego utrzymania rodziny, które również wskazują na realne możliwości płatnicze strony ubiegającej się o prawo pomocy. Wobec braku pełnej informacji o realnej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawczyni, wezwanie do złożenia oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie, stworzyło jej dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazanie, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa. Tymczasem skarżąca pozostawiła wezwanie bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Niemożliwe, więc okazało się jednoznaczne określenie wysokości uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków i ostatecznie prawidłowa ocena realnych możliwości płatniczych skarżącej. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca zasługuje na prawo pomocy chociażby w części. Tym bardziej, że ostatecznie uiściła wymagany wpis od skargi w wysokości 500 zł. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka