II SA/Po 218/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu wpisu, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska /-/ B. Drzazga Wnioskiem z dnia (...) M. M. zwróciła się do Starosty K. o wydanie pozwolenia na budowę - zmianę sposobu użytkowania części kuchni na kotłownię oraz montaż pieca kuchennego z wężownicą dla instalacji c.o., w lokalu mieszkalnym nr 4, w budynku wielorodzinnym przy ul. (...) w C. Wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie z uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia (...) właściciele mieszkań w budynku (...) zostali upoważnieni do dysponowania nieruchomością wspólną poprzez budowę etażowych kotłowni miarowych, węglowych oraz na drewno w mieszkaniach i w piwnicach wspólnoty, co stanowiło konsekwencję wcześniejszej uchwały, z dnia (...) o odłączeniu budynku mieszkalnego od instalacji c.o. od dnia (...). Do wniosku załączony był również projekt budowlany sporządzony przez M. Z. – technika budowlanego i A. H. – inżyniera instalacji i sieci sanitarnych. Decyzją nr (...) z dnia (...) Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorce pozwolenie na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę części kuchni wraz ze zmianą sposobu jej użytkowania na kotłownię w wyżej opisanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. (...) w C. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że przedłożona dokumentacja techniczna spełnia wszystkie przewidziane przepisami wymagania i jest godna z decyzją Burmistrza Gminy C. o warunkach zabudowy z dnia (...). Inwestorka posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przebudowa będzie bowiem realizowana w lokalu mieszkalnym, którego jest właścicielką. W przedmiotowym budynku wielorodzinnym wydzielonych jest osiemnaście samodzielnych lokali mieszkalnych, wszystkie mieszkania są własnościowe. Zgodnie z ustawą o własności lokali, w przypadku podejmowania działań przekraczających zakres zwykłego zarządu - co ma miejsce w przedmiotowej sprawie - we wspólnotach mieszkaniowych liczących powyżej siedmiu członków, konieczne jest podjęcie uchwały przez wspólnotę, przy czym ważne są uchwały, które zapadły większością głosów. Inwestorka taką uchwałą wspólnoty dysponuje, jest to uchwała z dnia (...). Od decyzji powyższej odwołała się do Wojewody W. Spółdzielnia Nabywców i Najemców w C., będącą zarządcą nieruchomości wspólnej (...). Odwołujący się podniósł, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wyraziła zgody na odłączenie od centralnej kotłowni olejowej, a właściciel poszczególnego lokalu nie może zrobić tego samodzielnie. Ponadto w przedmiotowej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy określone w Kodeksie Cywilnym odnoszące się zasad zarządu nad rzeczą wspólną. Stąd, zdaniem Spółdzielni do skuteczności podejmowanych uchwał konieczne była jednomyślność wszystkich członków wspólnoty. Decyzją z dnia (...) Wojewoda W. uchylił decyzję Starosty K. z dnia (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem Wojewody odnośnie kwestii ważności uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej zastosowanie znaleźć powinien przepis art. 199 Kodeksu Cywilnego (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) wymagający dla rozporządzenia rzeczą wspólną zgody wszystkich współwłaścicieli. W przedmiotowej sprawie uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nie została podjęta jednomyślnie, stąd inwestor nie posiada prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), ponieważ poprzez zmianę sposobu użytkowania wskazanego pomieszczenia rozumie się podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, do wniosku o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego w przedmiotowej sprawie należy dołączyć ekspertyzę techniczną wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, co wynika z art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy. Wojewoda wskazał również, że zgodnie z § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 25 kW powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokalizowanych w piwnicy, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń lub w innych pomieszczeniach, w których mogą być instalowane kotły o większych mocach cieplnych nominalnych. Skład paliwa powinien być umieszczony w wydzielonym pomieszczeniu technicznym w pobliżu kotła lub w pomieszczeniu, w którym znajduje się kocioł. Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego inwestorka M. M. Skarżąca wskazała, że Starosta K. orzekł o prawidłowości wszystkich złożonych w sprawie dokumentów, stąd niezrozumiała była decyzja organu II instancji. Według skarżącej zamiana pieca kuchennego na piec kuchenny z podkową w celu ogrzania sobie mieszkania i wody nie jest budową ani przebudową. Ponadto w przedmiotowej sprawie nie była wymagana jednomyślność wszystkich członków wspólnoty, lecz jedynie zgoda większości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą postanowienie ustawy z dnia 24 czerwca 2004 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z art. 19, w przypadku, gdy liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela w budynku nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. A contrario, w przypadku, gdy liczba ta jest większa zastosowanie znajdują przepisy szczególne, określone w powyższej ustawie. Oznacza to, że należy wówczas stosować przepisy dotyczące zarządu nieruchomości określone w ustawie o własności lokali. W przedmiotowej sprawie liczba lokali wyodrębnionych oraz członków wspólnoty wynosiła 18. Stąd uchwała wspólnoty mieszkaniowej wyrażająca zgodę na budowę kotłowni i dysponowanie częścią wspólną nieruchomości, jako uchwała wykraczająca poza zwykły zarząd w rozumieniu art. 22 ustawy o własności lokali, dla swojej ważności powinna zostać podjęta przez większość członków wspólnoty, nie było natomiast konieczności uzyskania zgody wszystkich członków wspólnoty. Z załączonej do akt sprawy uchwały z dnia (...) wynika, że za wyrażeniem zgody głosowało 12 spośród uprawnionych 18 członków wspólnoty. Tym samym uchwała zyskała akceptację ponad połowy uprawnionych głosujących i musi zostać uznana za ważną w rozumieniu ustawy o własności lokali. Powyższe rozważania jasno wskazują, że Wojewoda W., w swojej decyzji z dnia (...) błędnie przyjął, że w rozpatrywanej sprawie znajdą zastosowania przepisy dotyczące zarządu rzeczą wspólna wynikające z przepisów Kodeksu Cywilnego, co stanowi naruszenie prawa materialnego. Zważywszy, iż zaskarżona decyzja Wojewody jest decyzją kasacyjną, zawarte w jej uzasadnieniu błędne stanowisko organu odwoławczego w wyżej wymienionej kwestii będzie miało wpływ na sposób załatwienia sprawy przez organ I instancji. Oznacz to w konsekwencji, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Należy natomiast w pełni podzielić stanowisko organu II instancji, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane poprzez nie załączenie do wniosku ekspertyzy technicznej wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Wojewoda poprawnie wskazał również, że Starosta K. nie rozważył, czy w przedmiotowej sprawie spełniona została dyspozycja z § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda W. powinien wziąć pod uwagę zasady dotyczące zarządu nieruchomością wynikające z przepisów ustawy o własności lokali. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 powyższej ustawy. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ E.Podrazik MK