II SA/Po 220/08

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2008r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E.C. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka Skarżący E.C. wniósł o przyznanie prawa pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych argumentując, że nie stać go na ich opłacenie. We wniosku poddał jedynie, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, posiada mieszkanie o powierzchni [...] m² położone w [...] oraz że dochody rodziny stanowi wynagrodzenie za pracę skarżącego w wysokości [...] zł brutto miesięcznie oraz renta żony w wysokości [...] zł brutto miesięcznie. W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawca został zobowiązany do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. Treść wniosku o prawo pomocy sformułowana na urzędowym formularzu PPF nie zawierała, bowiem pełnych i dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach skarżącego oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, co uniemożliwiało ustalenie jego realnych zdolności płatniczych. Wniosek nie sprostał wymogom przepisu art. 252 §1 powyższej ustawy. Zgodnie z jego treścią wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym, czego wnioskodawca nie dopełnił. Wnioskodawca nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi na powyższe wezwanie, które zostało mu prawidłowo doręczone. Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 powyższej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w częściowym zakresie następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że na stronie spoczywa ciężar wykazania, że sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia wszystkich wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie wystarczy jednak ogólnikowe twierdzenie, że nie stać skarżącego na opłacenie wymaganych kosztów sądowych. Wnioskodawca mimo wezwania nie oświadczył, jaka jest dokładna wysokość osiąganych przez niego i żonę wszystkich dochodów stałych i dorywczych. Na tą okoliczność nie przedłożył swojego oraz żony rocznego zeznania podatkowego, które odzwierciedla wszystkie przychody uzyskiwane z różnych źródeł oraz koszty ich uzyskania, ani żadnych innych dokumentów potwierdzających podaną we wniosku wysokość renty oraz otrzymywanego wynagrodzenia za pracę. Zaniechał podania informacji o posiadanych rachunkach bankowych oraz przedłożenia wyciągów z tych rachunków, gdy dokumenty te pokazują wysokość środków finansowych jakimi rodzina rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Dokumenty te weryfikują, bowiem złożone przez skarżącego we wniosku oświadczenie w zakresie wysokości uzyskiwanych dochodów. Wnioskodawca nie podał też kosztów bieżącego utrzymania rodziny, które również wskazują na realne możliwości płatnicze strony ubiegającej się o prawo pomocy. Skarżący zaniechał także poddania innych dodatkowych informacji, które odzwierciedlałyby kondycję finansową jego rodziny, jak np. czy prowadzona jest działalność gospodarcza lub rolnicza, jaki majątek nieruchomy posiadają. Wobec braku pełnej informacji o realnej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy i jego rodziny, wezwanie do złożenia oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie, stworzyło dodatkową możliwością uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa. Tymczasem skarżący pozostawiła wezwanie bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Niemożliwe, więc okazało się jednoznaczne określenie wysokości uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków i ostatecznie niemożliwa do przeprowadzenia stała się prawidłowa ocena realnych możliwości płatniczych skarżącego. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący zasługuje na skorzystanie z prawa pomocy chociażby w części. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka