II SA/Po 220/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp. j. z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. sp. j. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. B. sp. j. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia składając jednocześnie wniosek o jego wstrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie tylko w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy więc aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Mając powyższe na względzie należy wskazać, że Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy wskazane we wniosku postanowienie nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to Sąd musi ocenić, czy skarżący w sposób przekonujący wykazał przesłanki, przemawiające za koniecznością wstrzymania jego wykonania, czy przesłanki te istnieją i czy dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenie. Postanowienie to nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, nie nakłada tym samym na adresatów żadnych obowiązków ani też nie przyznaje im uprawnień. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 295-296). Zaskarżone postanowienie ma charakter odmowny z tego też względu nie nie nakłada na skarżącego żadnego obowiązku, ani nie pozbawia żadnego uprawnienia – nie wywołuje żadnego skutku prawnego w sferze obowiązków. Tym samym z uwagi na swój charakter nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania. Wobec powyższego, Sąd stosownie do art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.