II SA/Po 222/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia 16 października 2008r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 5 stycznia 2009r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu postanawia oddalić wniosek. /-/B. Drzazga Skarżąca H.K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 5 stycznia 2009r. Nr [...]zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania podjętej w niniejszej sprawie decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia 16 października 2008r., którą to ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego w tym pomieszczeń biurowo-handlowych na przedszkole, przewidzianej do realizacji na działkach o nr ewid. [...] i [...] w M . W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji Burmistrza Gminy M. z 16 października 2008r. spowoduje szkody dla jej nieruchomości. Wskazała, iż zmiana funkcji budynku położonego w bezpośrednim sąsiedztwie jej działki z budynku mieszkalnego na przedszkole zakłócać będzie korzystanie z nieruchomości skarżącej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego jej przeznaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika, że dozwolone jest wstrzymanie wykonania aktu, który nie jest przedmiotem skargi, a który został wydany w tej samej sprawie. Dopuszczalne jest więc wstrzymanie wykonania decyzji, którą – jak przedmiotową decyzję Burmistrza Gminy M. z 16 października 2008r. – wydano w I instancji. Zważyć jednak należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy terenu ze względu na jej przedmiot nie podlega wykonaniu (por. postanowienie NSA z 15.10.2001r., II SA/Gd 2174/01, niepubl. oraz postanowienie NSA z 19.05.2000r., V SA 2509/99, OSP 2000, z. 11, poz. 164). Istota zaskarżonej decyzji polega tylko na stwierdzeniu istnienia z punktu widzenia zagospodarowania terenu pewnego stanu faktycznego i prawnego i nie wymaga wykonania. Decyzja ta ma więc charakter deklaratoryjny i tym samym nie rodzi po stronie adresata i uczestników postępowania żadnych nakazów lub zakazów określonego zachowania się. W szczególności zważyć należy, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy terenu uchyla wobec inwestora ogólny zakaz zmiany zagospodarowania terenu. Wobec skarżącej może ona zrodzić skutek prawny polegający jedynie na ustaleniu konieczności zaakceptowania prawnie dopuszczalnej zmiany korzystania z nieruchomości. W wyniku jej wydania nie powstają zatem prawa i obowiązki podlegające wykonaniu. Inwestor nie może w wyniku wydania takiej decyzji rozpocząć realizacji projektu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy terenu stanowi jedynie konieczny warunek dla przyszłego postępowania podejmowanego w ramach przepisów prawa budowlanego. Ma więc jedynie charakter promesy. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź nieodwracalnych skutków (por. postanowienie NSA z 15.10.2001r., II SA/Gd 2174/01, Lex nr 76097). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. /-/B. Drzazga