II SA/Po 223/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. F. na postanowienie Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 14 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia umorzyć postępowanie sądowe Pismem z dnia 20 lutego 2026 r. I. F. (dalej jako: "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności (dalej jako: "Zespół" lub "organ") w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uwzględnił skargę w całości. Organ wyjaśnił, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 19 listopada 2025 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 10 grudnia 2025 r. Czternastodniowy termin na wniesienie odwołania rozpoczął więc bieg w dniu 11 grudnia 2025 r. i co do zasady upływał z dniem 24 grudnia 2025 r., który był dniem ustawowo wolnym od pracy. Podobnie kolejne dni (25 i 26 grudnia) również były dniami wolnymi, a dzień 27 grudnia 2025 roku przypadał w sobotę. Termin na wniesienie odwołania upływał zatem w dniu 29 grudnia 2026 r. Natomiast skarżąca wniosła odwołanie w dniu 27 grudnia 2025 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. W przekazanych do Sądu aktach administracyjnych złożono odpis postanowienia Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 9 marca 2026 r. nr [...] o uchyleniu postanowienia z dnia 14 stycznia 2026 r., w którym wskazano, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z poczynionych ustaleń Sądu wynika, że odpis postanowienia doręczony został skarżącej w dniu 18 marca 2026 r., a ta nie wywiodła od niego żadnych środków prawnych (k. 17 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: "P.p.s.a.")., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. (...) Uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu, gdy postępowanie stanie się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 i 2. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn", m.in. gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (w ramach tzw. autokontroli). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. Uchylając w trybie autokontroli wcześniejsze postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ doprowadził więc do sytuacji, w której jest zobligowany rozpoznać odwołanie i wydać rozstrzygnięcie co do meritum. Ponieważ organ w całości uwzględnił skargę i wyeliminował zaskarżone postanowienie z obrotu prawnego, należało umorzyć postępowanie zainicjowane jej wniesieniem jako bezprzedmiotowe. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.