II SA/Po 2259/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2004r. przy udziale sprawy ze skargi A.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 50zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/B. Drzazga /-/J. Szaniecka /-/St. Małek Burmistrz L. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. na podstawie art. 40 i 42 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.) zwaną dalej u.z.p. oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr LXXIII/166/94 z dnia 11 maja 1994r. (opublikowaną w Dz. U. Woj. Poznańskiego nr 12, poz. 116 z 1994r.) ustalił na wniosek A. U. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na wzniesieniu na działce o nr ewid. [...], ark. 9, obręb Z. położonej przy ul. [...] nr [...] w L., 6 zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi lub dobudowanymi w zabudowie szeregowej lub zespolonej, pawilonu przeznaczonego na portiernię oraz wydzieleniu z nieruchomości działki z przeznaczeniem na lokalizację stacji trafo. W decyzji określone zostały: wysokość budynków, nachylenie dachów, dojścia i dojazdy, pas zieleni, miejsca parkingowe itp. Ustalono też, że infrastruktura techniczna będzie przeprowadzona z istniejących lub nowoprojektowanych przyłączy, z odprowadzeniem ścieków do kanalizacji sanitarnej przy ul. [...]. Z załączonej mapy wynikało, że wjazd na teren osiedla będzie miał miejsce z ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ustalony w decyzji sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wolą wszystkich właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem. Powyższa decyzja stała się podstawą wydania przez Starostę P. decyzji z dnia [...] stycznia 2000r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. W dniu [...] maja 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie administracyjne w sprawie ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza L. z dnia [...] listopada 1999r. nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] na podstawie art. 41, 42 i 43 u.z.p. oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdziło nieważność w/w decyzji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem plan ten przewidywał dla terenów oznaczonych symbolem C40MN, w przypadku uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej, przeprowadzenia wtórnych podziałów i zaprojektowania nowych ulic w drodze opracowania planu szczegółowego lub planów realizacyjnych, a takich działań w sprawie nie było. Na wniosek Burmistrza L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 127 § 3 kpa rozpoznało sprawę ponownie i decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2002r. W uzasadnieniu tej decyzji ponownie wskazano na sprzeczność pomiędzy zamierzoną inwestycją, a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano też, że należało opracować dla całego obszaru miasta oznaczonego symbolem C40MN miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co gwarantowałoby "rozwój zrównoważony" dla tych terenów, zgodnie z art. 1 u.z.p. Zdaniem organu, wprowadzenie zabudowy w poszczególnych, małych fragmentach tego obszaru nie tylko nie gwarantuje takiego zrównoważonego rozwoju, ale wręcz jest jego zaprzeczeniem. Powyższą decyzję zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. U. wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wskazał, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje dla terenów oznaczonych C40MN i C39ZE budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne oraz zieleń i taką zabudowa została ustalona w decyzji z dnia [...] listopada 1999r. Skarżący wskazał też, że ustawa z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera już podziału na miejscowe plany ogólne i szczegółowe, stwierdzając w art. 13 ust. 1, że w przypadku braku planu miejscowego, określenie przeznaczenia i warunków zagospodarowania przestrzennego następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze podkreślono też, że działka budowlana, na której zrealizowano inwestycję ma dojście i dojazd z drogi publicznej, co jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 46). Skarżący podniósł też, że decyzja z dnia [...] listopada 2002r. wywołała nieodwracalne skutki prawne, bowiem obiekty zostały już wybudowane i oddane do użytku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji i wskazując, że na działce nr [...] została zrealizowana zabudowa wielorodzinna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązujący w dniu wydania przez Burmistrza L. decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał dla terenu, na którym znajdowała się działka inwestora, następujący zapis: "C40MN – tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewidywane do poszerzenia swego zasięgu. Uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej wymaga przeprowadzenia wtórnych podziałów i zaprojektowania dodatkowej sieci ulic w drodze opracowania planu szczegółowego lub planów realizacyjnych". Decyzja Burmistrza L. z dnia [...] listopada 1999r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczonego w planie miejscowym jako C40MN, dla inwestycji polegającej na wzniesieniu na działce 6 zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami nie może być więc uznana ze sprzeczną z wyżej cytowanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trafnie wskazał skarżący, że obowiązująca w chwili wydania tejże decyzji ustawa z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała już podziału planów miejscowych na ogólne i szczegółowe, ani planów realizacyjnych, a więc istniejący w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu zapis o konieczności sporządzenia tych planów nie mógł stanowić już podstawy dla wydawanych na jego podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym także dla inwestycji skarżącego. Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwróciło na to uwagę, ale nie wyciągnęło z tej zmiany przepisów prawidłowych wniosków, wskazując że gmina winna opracować dla terenów objętych zapisem C40MN nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, pomimo istnienia już takiego planu uchwalonego przez Radę Miejską miasta L. nr LXXIII/166/94 z dnia 11 maja 1994r. Obowiązujący od 1994r. plan miejscowy mógł więc stanowić podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez skarżącego inwestycji, uwzględniającej oczywiście ustalenia tego planu i zalecenia wymienione w art. 1 u.z.p. Należy zważyć, że działka, dla której wydano zakwestionowaną decyzję posiadała dojście i dojazd z ulicy [...], a więc nie istniała konieczność projektowania dodatkowej sieci ulic. Inwestycja mogła też korzystać z już istniejącej infrastruktury technicznej. Skoro więc decyzji Burmistrza L. z dnia [...] listopada 1999r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie można zarzucić sprzeczności z obowiązującym w dacie jej wydania miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to brak było podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o art. 41, 42 i 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2002r. zostały wydane z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów u.z.p. i stąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwaną dalej P.p.s.a., w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie w punkcie III wyroku znajduje podstawę w treści art. 152, P.p.s.a., a w punkcie II w treści art. 200 P.p.s.a. /-/B. Drzazga /-/J. Szaniecka /-/St. Małek kk