II SA/Po 226/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 listopada 2015 r. wniosku spółki A S.K.A. z siedzibą w [...] o wykładnię wyroku z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Po 226/12 w sprawie ze skargi M. F. (M. F.) na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Po 226/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. F. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrok jest prawomocny od dnia 15 czerwca 2012 r. (k. 47 i 47v). W dniu 19 sierpnia 2015 r. (k. 52) do siedziby Sądu wpłynął wniosek spółki A S.K.A. z siedzibą w [...] o wykładnię wyroku z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Po 226/12 - w zakresie wyjaśnienia wątpliwości, czy podstawą oddalenia skargi był brak uznania wnioskodawcy za stronę postępowania o wydanie (zmianę) pozwolenia na budowę w sprawie, w której wydano decyzję nr [...] z dnia [...] 2010 r. o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] 2007 r. Wnioskodawca argumentował, że wykładnia pozwali ustalić sytuację prawną M. F. w postępowaniu o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę, co w świetle art. 170 i art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma istotne znaczenie w aktualnie prowadzonym postępowaniu o stwierdzenie na wniosek M. F. nieważności tego pozwolenia. Podmiot wnoszący o wykładnię wyroku jest następcą prawnym uczestnika postępowania - spółki A sp. z o.o. (k. 33, 37-40), który w dniu 2 maja 2012 r. uzyskał wpis do Krajowego Rejestru Sądowego (k. 62). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek podlegał oddaleniu, bowiem dokonanie wykładni wyroku w niniejszej sprawie było niedopuszczalne. Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Potrzeba dokonania wykładni może być wyłącznie następstwem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jaki i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński [w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, LEX 75533). Jeżeli zatem orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść ponadto nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a., wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu. Orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku sąd wydaje w formie postanowienia (por. post. SN z dnia 13 maja 1982 r. sygn. akt I PR 43/82, OSNCP 1983/1/11). Sentencja wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Po 226/12 jest jednoznaczna w swoim brzmieniu, gdyż wskazuje na charakter i zakres rozstrzygnięcia - oddalenie skargi w całości, wobec czego nie można uznać, że sentencja wyroku budzi wątpliwości powodujące konieczność dokonania wykładni. Uzasadnienie zaś, z uwagi na oddalenie skargi i brak wniosku którejkolwiek ze stron postępowania, nie zostało w niniejszej sprawie sporządzone. W myśl bowiem art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 8 maja 2012 r. Sąd, odraczając termin ogłoszenia orzeczenia, poinformował strony (pełnomocników skarżącego i organu) o wyznaczonym terminie ogłoszenia orzeczenia. Uczestnik postępowania - spółka A sp. z o.o., pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy (k. 29, 31), nie wzięła udziału w posiedzeniu sądowym w dniu 8 maja 2012 r. i nie stawiła się na ogłoszeniu wyroku w dniu 15 maja 2012 r., a wtedy zostały podane przez Sąd ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia (k. 46). Skoro sama sentencja orzeczenia z dnia 15 maja 2012 r. nie zawiera żadnych niejasności, a uzasadnienie wyroku nie zostało sporządzone, to tym samym nie ma podstaw do przedstawienia wykładni tego orzeczenia. Wniosek zmierza w istocie do uzyskania odpowiedzi na pytanie, z jakiego powodu tutejszy Sąd oddalił skargę w niniejszej sprawie. Tymczasem poznaniu przez stronę (uczestnika postępowania) motywów, którymi kierował się sąd, wydając orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, służy stawienie się na ogłoszeniu wyroku (jeżeli wyrok zapadł na posiedzeniu jawnym), a przede wszystkim wniosek o sporządzenie uzasadnienia nieprawomocnego wyroku oddalającego skargę. Wniosek taki strona powinna zgłosić w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu jego sentencji (art. 141 § 2 p.p.s.a.), jednakże w niniejszej sprawie żadna ze stron takiego wniosku nie złożyła, natomiast orzeczenie to jest prawomocne [...] [od] dnia 15 czerwca 2012 r. W takiej sytuacji wniosek o wykładnię wyroku (wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku), o którym mowa w art. 158 p.p.s.a., nie może zastępować wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku [...] składanego w trybie w art. 141 § 2 p.p.s.a. W świetle powyższych okoliczności, z uwagi na brak podstaw do rozstrzygania jakichkolwiek wątpliwości co do treści wydanego w niniejszej sprawie wyroku, należało odmówić dokonania wykładni wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.