II SA/Po 227/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. K. na uchwałę Rady Miejskiej w J. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zasad korzystania z parkingu niestrzeżonego postanawia: odrzucić skargę /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] r. B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na Uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia zasad korzystania z parkingu niestrzeżonego na terenie Rynku Miejskiego w J. poza drogami publicznymi, wprowadzenia opłat i ich wysokości za parkowanie pojazdów samochodowych na obszarze parkingu niestrzeżonego na terenie Rynku Miejskiego w J., wysokości opłat dodatkowych i sposobu ich pobierania. Pismem z dnia [...] r. – doręczonym skutecznie w dniu [...] r. – skarżący został wezwany do złożenia w terminie 7 dni dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 93 i 96 akt sąd.). Skarżący nie przedłożył wymienionego dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobowiązany jest do ustalenia jej dopuszczalności. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), skarga podlega odrzuceniu, jeśli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W rozpoznawanej sprawie skarga B. K. złożona została w oparciu o art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przepis ten podlegał w ostatnim okresie nowelizacji. W obecnym jego brzmieniu nadanym art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935; dalej: "ustawa nowelizująca"), wniesienie skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Niemniej jednak stosownie do art. 17 ustawy nowelizującej przepisy ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Z uwagi na fakt, że zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 9 grudnia 2015 r., zastosowanie w sprawie ma przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 446), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna była wezwać organ gminy do usunięcia naruszenia prawa. Dlatego też skarżący został przez Sąd zobowiązany do złożenia dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wspomniane zobowiązanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] r. (k. 96 akt adm.), wobec czego termin do złożenia dowodu wezwania Rady Miejskiej w J. do usunięcia naruszenia prawa upływał w dniu [...] r. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie, a zatem nie wykazał, że przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Wobec tego skarga, która została wniesiona do sądu administracyjnego bez wcześniejszego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (a skarżący nie przedłożył dowodu na tę okoliczność), podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. /-/ E. Podrazik