II SA/Po 228/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi K. L., P. L., J.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi W. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] października 2011 roku, Nr [...] na podstawie art. 59, art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. S. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przydomowej elektrowni wiatrowej w miejscowości R., gm. Ł., na działce [...], ark. [...]. Na skutek odwołania wniesionego przez K. L., P. L. i J. L., w którym podniesiono, że elektrownia wiatrowa negatywnie wpłynie na zdrowie dzieci i dorosłych, na środowisko, spowoduje utrudnienia w odbiorze fal radiowych i telewizyjnych oraz inwestycja wykluczy możliwość korzystania ze znajdującego się jej sąsiedztwie placu zabaw, a także ze nastąpi obniżenie wartości nieruchomości i ograniczenie w tworzeniu nowej zabudowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzją z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...], na podstawie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z prawem przy lokalizacji przydomowej elektrowni wiatrowej należy zachować odległości od dróg publicznych, terenów sąsiednich, obiektów budowlanych i ewentualnej infrastruktury technicznej. Przygotowanie terenu do realizacji przydomowej elektrowni wiatrowej według projektu zagospodarowania terenu nie mogą powodować dysharmonii w przestrzeni urbanistycznej. Projektowaną zabudowę stanowi konstrukcja wsporcza o maksymalnej wys. 13 m na fundamencie o wym. ok. 2,7m x 2,7m wraz z turbiną elektrowni wiatrowej z trzema łopatami o maksymalnej wysokości 3m każda. Ustalono linie zabudowy inwestycji - dla dróg gminnych w odległości min. 12m od frontowej granicy własnościowej działki z drogą dz. nr [...] w odległości min. 20m od frontowej granicy własnościowej działki z drogą dz. nr [...]. Ustalono wysokość konstrukcji wsporczej wraz z turbiną elektrowni wiatrowej - maksymalnie 13 m, łopaty wirnika - maksymalnie 3,0m Przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć, dla których potencjalnie może być wymagane sporządzenie raportu. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ustalono, że przy projektowaniu, budowie i użytkowaniu obiektu należy zapewnić poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Przedmiotowa inwestycja musi spełniać warunki ochrony przed: * pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, * pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, - pozbawieniem światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, zakłócenia elektryczne i promieniowaniem, zanieczyszczeniem wody, gleby lub powietrza, * spełnić wymogi Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) * spełnić wymogi Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007r. Nr 120 poz. 826). W dalszej części opisano dotychczasowe postępowanie administracyjne w wyniku którego organ I instancji wydał dwie decyzje, które następnie były uchylane przez SKO i przekazywane do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowa działka nr [...] o pow. 0,5001 ha, położona przy drodze publicznej (działka nr [...] i nr [...], jest gruntem rolnym kl. IVa i IVb nie zagospodarowanym, dla której w dniu [...]12.2008r. Starosta wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego oraz zbiornika na ścieki. Zgodnie z §3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wyznaczono wokół działki nr [...] obszar analizowany i przeprowadzono w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wart. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r Nr 80 poz. 717 ze zmianami). Analizowany obszar został wyznaczony w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Analizą objęto działki położone wzdłuż drogi publicznej (działka nr [...]), dostępne z tej samej drogi publicznej i drogi publicznej – działka nr [...]. Na podstawie przeprowadzonej wizji lokalnej, analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizy akt sprawy ustalono, że w analizowanym obszarze na działkach dostępnych z dróg publicznych zrealizowana jest zabudowa zagrodowa z obszarami pól uprawnych, zabudowa mieszkaniowa i zabudowa usługowo-przemysłowa. Zatem można stwierdzić, że podstawową funkcją terenu jest funkcja mieszana. W analizowanym obszarze nie występują przydomowe elektrownie wiatrowe. W obszarze analizowanym w pasach drogowych pokazanych na mapie zasadniczej wydanej przez Starostwo Powiatowe oraz w terenie stycznym do pasa drogi znajduje się uzbrojenie techniczne (sieć wodociągowa, energetyczna, gazowa i telefoniczna). W aktach sprawy znajduje się kserokopią umowy z dnia [...]11.2009 o świadczenie usługi kompleksowej, zawarta między inwestorem a spółką A, której przedmiotem jest sprzedaż energii elektrycznej wraz z usługą dystrybucji energii elektrycznej na potrzeby inwestycyjne dz. [...] położonej w miejscowości R. gm. Ł. Działka [...] ark. [...] obręb R. gm. Ł., położona jest w obszarze, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ponadto Rada Gminy nie podjęła uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki. Zatem dla tego obszaru warunki zabudowy mogą być ustalone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W oparciu o art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( tj. Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zmianami) budowa elektrowni wiatrowej w tym elektrowni przydomowej nie zalicza się do katalogu inwestycji celu publicznego, natomiast celem publicznym jest budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Przydomowe elektrownie wiatrowe można natomiast zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 61. ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy stwierdziło, że w myśl przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego lub w sytuacji gdy na danym terenie obowiązuje plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 roku, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Zgodnie z normą art. 61 ustawy o planowaniu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich wymienionych w przepisie warunków. Inwestycja polega na budowie przydomowej elektrowni wiatrowej w miejscowości R., na działce [...], o mocy maksymalnej 10.000W, realizowana na potrzeby zaopatrzenia w energię obiektów budowlanych zrealizowanych na terenie inwestycji. Z parametrów inwestycji załączonych do wniosku wynika, iż elektrownia będzie emitowała hałas o wartości < 38 dB i będzie posiadała moc nominalna 12m/s. Zgodnie z orzecznictwem elektrownie wiatrowe zaliczyć należy do urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w przepisie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu. W konsekwencji, skoro stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla planowanej inwestycji nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa czy dostępu do drogi publicznej. W niniejszej sprawie organ I instancji dokonał oceny spełnienia przez planowaną inwestycję pozostałych przesłanek art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o planowaniu. Warunkiem wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w niniejszej sprawie jest to by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 ustawy było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu przez uzbrojenie terenu należy rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 143 ust 2 ustawy o gospodarce przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Przy czym konieczność odpowiedniego uzbrojenia terenu przewidzianego do zagospodarowania stanowi ograniczenie i jako takie nie może być kwestią domysłu, lecz musi wprost z przepisu wynikać. Przez uzbrojenie terenu rozumie się więc urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią. Są to urządzenia konieczne do funkcjonowania zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z jego przeznaczeniem. Podkreślenia przy tym wymaga, że określenie jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego jest kwestią związaną z oceną - konkretnego projektu inwestycji (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2006, s.505). Przy czym dla wydania decyzji nie jest konieczne istnienie uzbrojenia terenu ale wystarczy jego zagwarantowanie. Z akt sprawy wynika, iż powyższy warunek został spełniony. Ustalenie warunków zabudowy jest możliwe, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu. Z akt sprawy wynika, iż teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Spełnienie warunku zgodności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z przepisami odrębnymi uzależnione będzie niewątpliwie od rodzaju inwestycji i miejsca jej położenia. Oczywistym jest, że mówiąc o przepisach odrębnych należy rozumieć powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Z akt sprawy i charakterystyki inwestycji wynika, że nie narusza ona przepisów odrębnych, także związanych z ochroną środowiska. Realizacja inwestycji zapewnia zachowanie norm hałasu na oznaczone tereny zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej i tereny zabudowy zagrodowej na poziomach zgodnych z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), w tym dla terenów zabudowy zagrodowej i usługo-mieszkaniowej na poziomie 45 db w porze nocnej i 55 db w porze dziennej (elektrownia będzie emitowała hałas o wartości < 38 dB). Inwestycja o wskazanych i ustalonych parametrach nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, nie jest bowiem zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru o łącznej mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW oraz lokalizowane na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 lokalizowane na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.) oraz instalacje o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem załączniki, zarówno określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali jak i wyniki analizy urbanistycznej i formalno - prawnej, przeprowadzonej w niniejszej sprawie. Analiza zawiera pełna, rzetelną i dokładną ocenę stanu faktycznego i prawnego terenu, warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Projekt zaskarżonej decyzji został opracowany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób umożliwiający wydanie decyzji, a materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący i bez naruszenia art. 7 i 77 kpa. W konsekwencji organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia czy zmiany zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów wskazano, iż zaskarżona decyzja zawiera ustalenia w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz ochrony interesów osób trzecich jakie musi spełnić inwestor oraz inwestycja. Wskazano, że z aktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, gdyż decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw oraz nie uprawnia do wykonania inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy natomiast zawiera wymagania dla inwestora, które mają zapewnić osobom trzecim swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji zakreślił więc ramy tej ochrony oraz zobowiązał inwestora do ich przestrzegania przy ubieganiu się o pozwolenia na budowę. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku braku planu miejscowego określa wyłącznie sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla terenu objętego wnioskiem inwestora. Podkreślić też należy, że w myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art. 2 pkt 1 ustawy i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego ograniczenia możliwości zabudowy, bowiem celem omawianego unormowania jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. Skargę na powyższą decyzję Kolegium Odwoławczego wnieśli K. L., P. L. i J. L. domagając się je uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucili, że Kolegium nie odniosło się do ich zarzutów, a tylko wskazało formy proceduralne. Podkreślali, ze inwestycja negatywnie wpłynie na zdrowie dzieci i dorosłych, spowoduje utrudnienia w odbiorze fal radiowych i telewizyjnych. Inwestycja wykluczy możliwość korzystania w całości z nieruchomości skarżących, obniży wartości ich nieruchomości i ograniczy nową zabudowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 10 września 2012r. pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że Wójt Gminy wydał na rzecz skarżącego J. L. decyzję o warunkach zabudowy na działce nr [...]. Zatem inwestycja elektrowni wiatrowej stanowić będzie zagrożenie dla projektowanego budynku, jak i mieszkających w nim ludzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2011r. i poprzedzające jej wydanie postępowanie, które toczyło się w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przydomowej (na potrzeby zaopatrzenia w energię obiektów budowlanych) elektrowni wiatrowej przewidzianej do realizacji na działce o numerze ewidencyjnym [...], arkusz [...], w miejscowości R., gm. Ł. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. W wyniku dokonanej przez Sąd oceny niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja oraz rozstrzygnięcie ją poprzedzające nie budzą zastrzeżeń z punktu widzenia ich legalności. Organy obydwu instancji prowadziły bowiem postępowanie w sposób zgodny z regulacjami postępowania administracyjnego, zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, dokonując przy tym prawidłowej ich interpretacji. Rozstrzygnięcia te zapadły w oparciu o regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), a także Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007r. Nr 120 poz. 826) i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1376) . W świetle art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych w przypadku, gdy na danym terenie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić jedynie w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Co do zasady jej uzyskanie możliwe jest zaś tylko w razie łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu. W niniejszej sprawie niekwestionowane jest, że objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne odpowiada wymogom z pkt 3 do pkt 5 powyższego przepisu. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia, brak potrzeby uzyskiwania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze (nieruchomość to gruntu kl. IVa i IVb), a decyzja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Prawidłowo organy ustaliły, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§2 ust. 1 pkt 5, §3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 9 listopada 2010r.), nie jest zatem wymagany raport o oddziaływaniu na środowisko. W konsekwencji słusznie przyjęto, że nie ma także zastosowania wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Wysokość wieży nie przekroczy 13 m, a rozpiętość łopaty wirnika wynosić będzie maksymalnie 3m (łącznie 16m), nadto maksymalna moc elektrowni wyniesie 10.000 W. Organy oceniły także projektowaną inwestycję z uwzględnieniem zasad dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (k. 28, 27 akt adm. I instancji). Jak trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla elektrowni wiatrowej istotne jest także zagadnienie zgodności lokalizacji tego rodzaju inwestycji z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy zagrodowej i usługowo-mieszkaniowej w porze nocnej wynosi 45 dB, w porze dziennej zaś 55 dB (pkt 3 Tabeli załącznik do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku). Podczas, gdy projektowana inwestycja nie powinna emitować hałasu o wartości wyższej niż 38 dB. Zgodnie natomiast z treścią art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), eksploatacja instalacji (do której, w myśl art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska zaliczyć należy elektrownię wiatrową) powodująca m.in. emisję hałasu nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3 (odnoszącego się do obszarów ograniczonego użytkowania), powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza trenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. Nadto wskazać należy, że jedynym regulowanym przez prawo zagadnieniem, związanym z funkcjonowaniem instalacji typu elektrownia wiatrowa są ewentualne emisje, o których mowa w art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska. Kwestie zaś syndromu turbiny wiatrowej, migotania cienia etc. pozostają wyłącznie przedmiotem zainteresowania nauki. Podnoszona więc w tym zakresie argumentacja może być co najwyżej traktowana jako postulat de lege ferenda, który kierować należy do organów ustawodawczych. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy planowana inwestycja spełnia wymóg z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu, czy odpowiada tzw. regule dobrego sąsiedztwa, na którą powołują się skarżący. Z treści art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu wynika natomiast, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Z uwagi bowiem na specyfikę tych inwestycji zwykle nie może być mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej. Trafnie przyjęły organy administracji, że w rozpoznawanej sprawie w pojęciu "urządzenia infrastruktury technicznej", których lokalizacja nie wymaga spełnienia wymogów wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa, mieści się przedmiotowa elektrownia wiatrowa, jako obiekt stanowiący funkcjonalną całość złożoną z różnych elementów budowlanych (w postaci między innymi fundamentów oraz wieży lub masztu) oraz urządzeń technicznych takich jak generator. Trzeba zauważyć, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". Zdaniem Sądu w tym względzie można odnieść się pomocniczo do definicji zawartej w art. 143 §2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. nr 261, poz. 2603 ze zm.). Ustawodawca zaliczył w tym przepisie do urządzeń infrastruktury technicznej budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei przepis art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r., Nr 89, poz. 625, ze zm.) pod pojęciem urządzeń nakazuje rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych, które z kolei - według art. 3 pkt 7 tej ustawy – definiuje się jako techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Siłownie wiatraczne z generatorem energii elektrycznej są zdaniem Sądu, takimi właśnie urządzeniami infrastruktury technicznej, gdyż służą do produkcji energii elektrycznej. Pogląd, że elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest zresztą już utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 310/10, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009 r., sygn. II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. IV SA/Po 763/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r., sygn. II SA/Bd 533/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II SA/Łd 650/10 – dostępne www.cbois.gov.pl). Wyłożona w nich argumentacja jest zbieżna z eksponowaną w niniejszej sprawie. Jeżeli więc, stosownie do brzmienia art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej, to tym samym niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania mającego na celu wyjaśnienie przesłanek uregulowanych w ostatnio wymienionych przepisach. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu jako wyłączony przez art. 61 ust. 3 ustawy w tej sprawie nie mógł więc stanowić podstawy rozstrzygnięć organów administracyjnych. Na marginesie należy podkreślić, że Sąd podziela również pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku z 3 marca 2011r. (sygn. akt II OSK 2251/10, dostępny www.cbios.gov.pl), zgodnie z którym z uwagi na zobowiązania międzynarodowe Rzeczpospolitej Polskiej, w szczególności w zakresie osiągnięcia określonych standardów w zakresie stosowania energii odnawialnej, przepisy prawa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy stosować z zachowaniem prounijnej wykładni prawa. Zakłada ona m.in. prowadzenie działań zmierzających do ogólnie pojmowanej ochrony środowiska. Analizując niniejszą sprawę należało więc m.in. mieć tę kwestię na uwadze, jak też akcesoryjny i nowatorski charakter inwestycji. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego konieczności uwzględnienia decyzji o warunkach zabudowy nieruchomości skarżących nr [...] wskazać należy, że z istoty decyzji o warunkach zabudowy wynika, że ustala ona jedynie przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowej inwestycji, inaczej mówiąc określa możliwy dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się, w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, na które powołuje się skarżący (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Nadto, jak już wskazano powyżej decyzja o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie nie uwzględnia normy wynikającej z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu. Mając powyższe na uwadze, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle tego przepisu Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I i II instancji. W tym stanie rzeczy skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a,. należało oddalić. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w treści §2 ust. 1 i 2 oraz §18 ust. 1 pkt 1a w zw. z §6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1248 ze zm.).