II SA/Po 228/13

Dnia 3 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi L. D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2013 roku Nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości; oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2012r. ([...]) Prezydent Miasta K., na podstawie art. 4 pkt. 9b1, art. 11 ust. 1, art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2010r. nr 102, poz. 651 ze zm., zwanej dalej u.g.n.) orzekł o odmowie zwrotu na rzecz L. D. nieruchomości położonej w K., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,009 ha z obrębu C., stanowiącej własność Skarbu Państwa, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K.. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, iż nieruchomość będąca przedmiotem wniosku L. D. została wywłaszczona w celu dokonania przebudowy ulicy S. w K. decyzją Wiceprezydenta Miasta K. z [...]1976r. NR [...] o wywłaszczeniu nieruchomości w trybie ustawy z 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, (Dz.U. nr 10, poz. 64 z 1974r.). Powyższa inwestycja została zlokalizowana i zatwierdzona decyzją Urzędu Miejskiego w K. Wydział Gospodarki Przestrzennej Ochrony Środowiska z [...] 1975r. (nr [...] w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego na przebudowę ulicy S. wraz z integralną częścią tej decyzji – opisem technicznym do planu oraz planem obejmującym zagospodarowanie odcinka ulicy B. (aktualnie ul Legionów) oraz ulicy A., (odcinek ten stanowi fragment ulicy S.). W projekcie uwzględniono uporządkowanie terenu łącznie z urządzeniem parkingu. Wywłaszczona została działka o pierwotnym nr [...] i powierzchni 290 m2, stanowiącej własność M. i E. D.. Na podstawie dokumentacji geodezyjnej ustalono, iż wywłaszczonej działce o nr 84/2 odpowiadają aktualnie działki nr [...] o pow. 0,0012 ha, [...] o pow. 0,0188 ha, oraz działka nr [...], o pow. 0,009 ha, będąca przedmiotem wniosku o zwrot. Organ przesądził również, iż L. D. jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o zwrot ww. nieruchomości. Decyzją z dnia [...]1993r. Kierownik Urzędu Rejonowego w K. orzekł już o zwrocie na rzecz L. D. działki nr [...], natomiast decyzją z 16 czerwca 2004r. Prezydent Miasta K. zwrócił działkę nr [...]. Pismem, z 12 marca 2010r. Zarząd Dróg Miejskich w K. poinformował, że działka nr [...]nie jest zajęta pod pas drogowy ul S.. Na tym terenie zlokalizowany jest zjazd na posesję Powiatowego Urzędu Pracy oraz istniejący przy budynku parking. Organ wskazał również dowody, na podstawie których ustalił, że działka nr [...]była na pewno zagospodarowana w 1992r. Przeprowadzone 25 stycznia 2010r. oględziny nieruchomości nr [...] wykazały, iż jest ona w całości zagospodarowana. Od strony działki nr [...], stanowiącej własność L. D. wybudowany jest chodnik, który przebiega do wjazdu do budynku, w którym znajduje się siedziba Powiatowego Urzędu Pracy. W granicy działki nr [...]i nr [...]znajduje się niski półmetrowy płotek ażurowy. Pozostała część działki jest utwardzona (pokryta kostką pozbruk). Nieruchomość wykorzystywana jest jako wjazd na posesję do budynku Powiatowego Urzędu Pracy [...]. W piśmie z 29 lipca 2010r. Zarząd Dróg Miejskich w K. oświadczył, iż teren działki nr [...] (przed rozpoczęciem robót w 2009r.) był utwardzony kostką brukową betonową typu "Fala Sinus" oraz oddzielony był od nawierzchni jezdni wykonanej z mineralnej nawierzchni asfaltowej krawężnikiem betonowym. Podczas prowadzenia prac budowlanych nawierzchnia jezdni wykonana została z kostki brukowej betonowej typu "Behaton", zniszczone krawężniki zostały zastąpione nowymi, natomiast nawierzchnia chodnika została zabrukowana kostką brukową betonową typu "Holland". Organ I instancji dokonał szeroko zakrojonych poszukiwań w firmach budowlanych i archiwach, dotyczących inwestycji prowadzonych na terenie K.. Poszukiwania te nie doprowadziły jednak do odnalezienia akt inwestycji przy ul S.. Przesłuchano świadków. Świadek M. K. brał udział w procedurze wywłaszczeniowej. Zeznał, iż inwestycję rozpoczęto najpóźniej w 1977r. Po 1977r. przed budynkiem przy ul S. nr 47a znajdował się parking i wjazd do budynku. Z. D. zeznała, iż przed 2009r. wjazd na parking pokryty był dziurawym asfaltem. Zapoznając się z materiałem fotograficznym zeznała, iż zdjęcia wykonano w latach 90 tych XX wieku. Nadto wskazała, że od 1980r pracowała w budynku PUP w K.. Od czasu zatrudnienia pamięta, że do tego budynku urządzony był wjazd i wyjazd, a na chodniku były płyty chodnikowe. Świadek J. C. zeznał, że gdy kończył pracę w 1984r. nie miał kłopotów z wjazdem i wyjazdem z budynku przy ul S. [...] L. D. w toku postępowania przed organem I instancji oświadczył, iż po 1977r. na działce nr [...] były płyty betonowe, ale "w bardzo małym zakresie" sięgały tej działki. Nie pamiętał kiedy teren został utwardzony, prawdopodobnie w 1984r. Nie pamiętał kiedy zakończono prace i kiedy powstał wjazd i zjazd i ułożono krawężnik. Opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym organ uznał, iż w zakresie inwestycji na działce [...] rozpoczęcie prac związanych z przebudową nastąpiło w latach 1977-1978, a zakończenie inwestycji w latach 1980-1984. Przeprowadzone prace należy potraktować jako element przebudowy ulicy S. i uznać za udowodniony fakt, iż teren wywłaszczonej nieruchomości stanowiący działkę nr [...] od początku lat 80 tych XX wieku służył jako wjazd do budynku i nadal jest w ten sposób wykorzystywany. Nie została zatem zdaniem organu spełniona żadna z przesłanek zbędności wymieniona w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Od powyższej decyzji odwołanie złożył L. D., zarzucając naruszenie art. 136 ust. 3 w zw z art. 137 i art. 140 u.g.n. a także art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75, art. 77, art. 80, art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania zarzucił w szczególności, iż wywłaszczona działka nie została przeznaczona na rozbudowę ul. S., tylko na parking znajdującej się nieopodal instytucji. Skarżący powołał się w szczególności na treść pisma z 22 marca 1991r. Naczelnika Wydziału Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego w K., z którego wynikało, że przedmiotowa działka nie została wykorzystana na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Decyzją z dnia [...]2013r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, iż nie budzi wątpliwości, iż nieruchomość stanowiąca obecnie działkę nr [...] została wywłaszczona pod przebudowę ul S.. Wywłaszczenie nastąpiło na podstawie decyzji z 15 września 1976r. która nie przewidywała szczegółowego określenia celu wywłaszczenia, a wskazywała jedynie, że Urząd Miejski w K. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej "przewidywał w swym planie inwestycyjno gospodarczym przebudowę ul S.". Ustawodawstwo w dacie wywłaszczenia nie definiowało pojęcia przebudowa ulicy, tak jak czyni to obecnie art. 6 u.g.n. Należy się więc posłużyć celami, które organ chciał osiągnąć wydając decyzję z 6 lipca 1975r. Integralną częścią decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny przebudowy ul S. był opis techniczny do planu zagospodarowania odcinka ul S. w K. oraz część graficzna ww. planu, z której jednoznacznie wynika, że pod pojęciem wywłaszczenia "pod przebudowę ul S." należy rozumieć wywłaszczenie pod utworzenie drogi dojazdowej – wjazdu do budynku obecnie zajmowanego przez Powiatowy Urząd Pracy oraz parking. Inwestycja obejmowała również prace polegające na uporządkowaniu terenu ulicy łącznie z urządzeniem miejsc postojowych. Z analizy części graficznej ww. planu wynikają szczegółowe rozwiązania omawianej przebudowy, które skłaniają do uznania, że cel wywłaszczenia został osiągnięty. Zdaniem organu odwoławczego o niezrealizowaniu celu wywłaszczenia nie może świadczyć fakt, że w nazwie inwestycji nie znalazły się takie sformułowania jak "wjazd" i "chodnik", bowiem zarówno wjazd jak i zjazd realizują funkcję komunikacyjną. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, iż rozpoczęcie prac związanych z przebudową nastąpiło w latach 1977-1978, a zakończenie inwestycji w latach 1980-1984. Zatem cel wywłaszczenia został zrealizowany w ustawowym terminie. Przesłanki zbędności wymienione w art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. nie zostały spełnione. Nawet gdyby przyjąć, że celem wywłaszczenia była stricte przebudowa ul S., (czemu przeczy plan zagospodarowania odcinka ul S. w K.) to i tak nie stanowią jakościowej zmiany celu takie odstępstwa od zamierzonej inwestycji, przy których charakter inwestycji zamierzonej i zrealizowanej pozostaje taki sam. Organ wskazał w końcu, iż w opisanym przypadku wykonana inwestycja stanowiła w istocie infrastrukturę inwestycji podstawowej, która pełniąc funkcję komunikacyjną została zrealizowana. Przedmiotowa nieruchomość stanowiła gwarancję, iż procesy związane z przebudową ulicy S. będą przebiegać prawidłowo. Zarówno parking jak i wjazd i wyjazd z ulicy stanowią niezbędny element składowy bez którego realizacja zadania byłaby niemożliwa. Dopiero prześledzenie istoty całego przedsięwzięcia, w wyniku którego wywłaszczono sporny teren pozwala na zrozumienie zadania jakie w całej inwestycji spełniać miała działka [...]. Ponadto zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych zjazdem jest połączenie drogi z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, a 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, przez zjazd rozumie się część drogi na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości. Ustosunkowując się do argumentów przedstawionych w odwołaniu dotyczących pisma z 22 marca 1991r. Naczelnika Wydziału Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego w K. Wojewoda wskazał, iż Wydział Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego w K. nie był organem uprawnionym do badania czy zostały spełnione przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Nadto przedmiotowe pismo dotyczyło całości nieruchomości pierwotnie oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 290 m2, której znaczna część została już wnioskodawcy zwrócona. Za całkowicie chybiony organ uznał zarzut jakoby inwestycja została zrealizowana dopiero w 2009r. Organ podniósł, iż inwestycja została zrealizowana we wskazanych powyżej datach, natomiast w 2009r. miała miejsce kolejna jej modernizacja. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wniósł L. D. zarzucając: - naruszenie prawa materialnego art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. poprzez ich niezastosowanie, w wyniku czego odmówiono skarżącemu zwrotu wywłaszczonej nieruchomości pomimo, że stała się ona zbędna na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej; - naruszenie prawa procesowego – zasad ogólnych postępowania administracyjnego to jest art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; - naruszenie prawa procesowego art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skutkujące ustaleniem odmiennym od rzeczywistych okoliczności sprawy; - naruszenie prawa procesowego to jest art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przekroczenie niezwłocznego terminu załatwienia sprawy; - naruszenie prawa procesowego to jest art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuchylenie decyzji organu I instancji i nieorzeczenie o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach niniejszej sprawy podkreślić trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części poprzedniemu właścicielowi jest uznanie, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, co wynika z treści art. 136 ust. 3 u.g.n. Natomiast zgodnie z art. 137 ust. 1 tej ustawy nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. co miałoby polegać na orzekaniu przez Wojewodę bez przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu organy obu instancji zgromadziły kompletny materiał dowodowy, a spór dotyczy ustalenia na podstawie tych dowodów stanu faktycznego. Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 35 § 1 i 3 k.p.a. Otóż pismem z dnia 31 lipca 2012r. organ zawiadomił strony, iż zakończenie postanowienia administracyjnego planowane jest na 31 sierpnia 2012r. Dopiero pismem z dnia 12 września 2012r. organ zawiadomił strony, iż przewiduje załatwienie sprawy w terminie do 31 grudnia 2012r. Uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż pismo z 22 marca 1991r. Naczelnika Wydziału Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego w K. zostało wystosowane w odmiennym stanie faktycznym, w sytuacji gdy otwarta pozostawała kwestia realizacji słusznych roszczeń L. D. co do zwrotu części nieruchomości pierwotnie oznaczonej jako działka nr [...]. Ponadto Wydział Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego w K. nie posiadał kompetencji do badania czy zostały spełnione przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Nie ma racji skarżący, iż aż do 2009r., nie zrealizowano inwestycji stanowiącej cel wywłaszczenia czyli przebudowy ulicy S. Z uzasadnienia skargi zdaje się wynikać, iż skarżący uważa , iż wywłaszczenie przeprowadzono tylko i wyłącznie pod przebudowę ulicy S., a nie pod przebudowę terenu przyległego do tej ulicy. Sąd w całości podziela ocenę zeznań przesłuchanych świadków zaprezentowaną w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nadto podziela wnioski organów co do terminów zrealizowania inwestycji polegającej na budowie wjazdu i chodnika na działce nr [...]. W przedmiotowej sprawie najistotniejszą i decydującą kwestią jest ustalenie, czy realizacja inwestycji na działce nr [...] była tożsama z celem wywłaszczenia tej nieruchomości. W utrwalonym orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że każda decyzja wywłaszczeniowa musi określać w sposób precyzyjny cel na jaki została wywłaszczona. Brak wskazania celu powoduje, że taka decyzja jest wadliwa. Ustalenie celu powinno być zamieszczone w osnowie decyzji, co nie oznacza, że określenie celu w uzasadnieniu spowoduje jej wadliwość skoro w procedurze administracyjnej przyjmuje się, iż decyzja stanowi jedno rozstrzygnięcie, a jest nim zarówno osnowa jak i uzasadnienie. W uzasadnieniu decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości z 15 września 1976r. wskazano, iż Urząd Miejski w K. – wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej przewidział w swym planie inwestycyjno gospodarczym przebudowę ulicy S. w K.. Przedmiotowa inwestycja została zlokalizowana decyzją Urzędu Miejskiego w K. – Wydziału Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z [...]1975r. nr [...] na działce nr [...] o powierzchni 290 m2 (opisanej w pkt I części rozstrzygającej decyzji o wywłaszczeniu z 5 września 1975r.). Z decyzji z dnia 6 lipca 1975r. wynika, iż dotyczy ona zatwierdzenia planu realizacyjnego przebudowy ul S. na odcinku od ul B. do ul A., "zgodnie z załącznikiem nr1". Decyzja zawierała stwierdzenie, że jej integralną częścią stanowią załączniki opisowe i rysunkowe nr 1 i 2. Z załącznika nr 1 wynika, iż projekt obejmuje między innymi uporządkowanie terenu ulicy z urządzeniem miejsc postojowych – parkingu dla 14 samochodów osobowych. Z powyższego wynika zatem, iż organy wydające w latach 1975-1976 obie ww. decyzje, jako przebudowę ulicy S. w K., rozumiały budowę parkingu, zjazdu z ulicy i wjazdu na parking oraz chodnika. Stwierdzając powyższe należy przytoczyć ważki w sprawie argument zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w dacie wydawania decyzji wywłaszczeniowej, ustawodawstwo nie definiowało pojęcia "przebudowa ulicy", tak jak czyni to obecnie art. 6 u.g.n. W decyzji z 6 lipca 1975r. i w stanowiących jej część załącznikach wskazana została definicja "przebudowy ulicy" w znaczeniu znacznie szerszym aniżeli przewidują to obecnie obowiązujące przepisy. Nawet przy założeniu, że organ dokonał nadinterpretacji pojęcia przebudowa ulicy, to nie budzi żadnych wątpliwości, że w decyzji z dnia 6 lipca 1975r. do której wprost odwołuje się decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości, przedstawiono w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, iż inwestycja ma polegać na budowie zjazdu z ulicy S. i wjazdu na parking, parkingu oraz chodnika. Jest to szczególnie widoczne na załączniku graficznym (nr 2), w powiązaniu z wypisem z rejestru gruntów (k. 20 i k. 236 akt administracyjnych). Z załączonego do decyzji planu wynika jednoznacznie, iż inwestycja w postaci zjazdu z ulicy i wjazdu na parking znajdujący się przed budynkiem zajmowanym obecnie przez Powiatowy Urząd Pracy w K. oraz chodnika, miała zostać wykonana właśnie na tej części działki nr [...]która następnie została oznaczona nr [...]. Nie bez znaczenia ma tutaj akcentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność związku zrealizowanej inwestycji z funkcją ulicy S., dla której inwestycja ta stanowiła zapewnienie koniecznej infrastruktury. Reasumując wbrew skarżącemu wskazać należy, iż cel wywłaszczenia dotyczył właśnie tej inwestycji, którą zrealizowano najpóźniej do 1984r. Cel ten nieruchomość spełnia do dnia dzisiejszego. Podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z 9 października 2006r. (sygn. akt I SA/Wa 2236/05, publikowane na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), iż już samo powołanie się w decyzji o wywłaszczeniu na decyzję o zatwierdzeniu planu realizacyjnego osiedla świadczy o tym, że objęta wywłaszczeniem nieruchomość została wywłaszczona na cel związany z realizacją inwestycji jaką była budowa tego osiedla. Nie jest zatem, w świetle powyższych ustaleń, uprawnione twierdzenie skarżącej jakoby nieruchomość została wywłaszczona wyłącznie na cel związany z budową szkoły. Prawidłowe więc jest stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, że wywłaszczenie całej nieruchomości nastąpiło na cele budowy osiedla mieszkaniowego. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż cel wywłaszczenia może być szczegółowo wskazany w uzasadnieniu decyzji o wywłaszczeniu, poprzez odniesienie do treści decyzji o lokalizacji szczegółowej, (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2012r. sygn. akt I OSK 503/11, publikowane na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Nie ma racji skarżący zarzucając organom, iż na etapie postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości dokonały "bezprawnego uzupełnienia błędnie skonstruowanej decyzji". W przedmiotowej sprawie treść decyzji wywłaszczeniowej, w powiązaniu z decyzją z 6 lipca 1975r. nie budzi wątpliwości i nie musi być w żaden sposób uzupełniana. Na marginesie należy jedynie zauważyć, iż twierdzenie skarżącego, iż wywłaszczenie zostało dokonano na rozbudowę a nie na przebudowę ulicy S. nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie można zgodzić się z organem odwoławczym, iż zrealizowana inwestycja realizuje funkcję komunikacyjną. Zdaniem Sądu chodziło o funkcję związaną z obsługą budynku (urzędu), w którym obecnie siedzibę ma Powiatowy Urząd Pracy w K.. Powyższe pozostaje bez znaczenia wobec przedstawionych powyżej rozważań Sądu co do interpretacji terminu "przebudowa ulicy", którym posłużyły się organy w decyzji wywłaszczeniowej i decyzji z [...] 1975r. Bezzasadny jest zarzut związany z przedłożonym w toku postępowania administracyjnego i na rozprawie dokumentem prywatnym, zatytułowanym "opinia" mgr. R. D.. W szczególności przedstawione w tym dokumencie wnioski to jedynie dywagacje co do techniki sporządzenia zapisu daty prawomocności decyzji. Dywagacje te pozostają bez znaczenia dla niniejszego postępowania, bowiem w przedmiotowej sprawie istotne i niesporne jest, że decyzja wywłaszczeniowa funkcjonuje w obrocie prawnym, a jej treść jest niesporna. O ile skarżący uważa, że w toku wydania przedmiotowego orzeczenia doszło do popełnienia przestępstwa, winien fakt ten zgłosić organom uprawnionym do zbadania tej okoliczności i ewentualnego wszczęcia postępowania przygotowawczego w tej sprawie. Reasumując, Sąd uznał, iż Wojewoda Wielkopolski wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a, a także przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ prawidłowo zinterpretował również treść przepisów prawa materialnego - art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. i prawidłowo utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]2012r.( [...]). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.