II SA/Po 23/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2008r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy; I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi R. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę [...] (...) złotych, w tym [..] (...) złotych tytułem podatku od towarów i usług. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ A.Zieliński /-/ J.Szaniecka Decyzją z dnia [...] r. nr [...] podjętą na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 Nr 108 poz. 908 ze zmianami) Starosta K. orzekł o cofnięciu skarżącemu J. W. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A,B,B+E,C,C+E,T, potwierdzonych prawem jazdy wydanym w dniu [...] r., nr dokumentu [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, iż cofnięcie przedmiotowych uprawnień nastąpiło po przeprowadzeniu badań lekarskich na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 przedmiotowej ustawy, w wyniku których uprawniony lekarz stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. A,B,B+E,T,C,D,C+E,D+E. W przewidzianym ustawą terminie odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. W.. Odwołanie nie zawierało uzasadnienia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podst. art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) w zw. z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało treść art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym podając, że badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia, co do stanu zdrowia. Kolegium wyjaśniło, że przeciwwskazanie zdrowotne oznacza, iż dana osoba nie jest zdolna do bezpiecznego prowadzenia pojazdu i może stwarzać zagrożenie w ruchu drogowym. Skarżący został skierowany na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami ostateczną decyzją Starosty K. z dnia [...] r. Orzeczeniem wydanym [...] r. po przeprowadzeniu badania o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uprawniony lekarz stwierdził istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii wymienionych w orzeczeniu, a zakres przeciwwskazań obejmował wszystkie posiadane przez odwołującego się kategorie uprawnień. Orzeczenie lekarskie stało się ostateczne, wobec czego w myśl art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Starosta obligowany był do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Kolegium wyjaśniło również, że w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji skarżącemu zapewniono możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się, co do dowodów i zgłoszonych żądań. W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu administracyjnego wniósł J. W.. Skarga nie zawierała uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia [...] r. skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wyznaczony przez Okręgową Rade Adwokacką adwokat w dniu [...]. r. zgłosił swój udział w sprawie, a na rozprawie w dniu [...] r. poparł skargę oraz wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w ramach przyznanego prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 §1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Jednocześnie, w myśl art. 135 ww. ustawy, sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sąd kontroluje legalność nie tylko zaskarżonej decyzji organu II instancji, ale także m.in. poprzedzającej jej decyzji wydanej w I instancji. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z poszanowaniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Podstawę prawną rozstrzygnięcia wydanego w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, według którego decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W przypadku stwierdzenia przesłanek wskazanych w art. 140 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym cofnięcie jest obligatoryjne. Postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień według art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym musi zostać poprzedzone orzeczeniem lekarskim, wydanym przez uprawnionego lekarza i ewentualnie przez właściwą jednostkę medyczną, po przeprowadzeniu stosownych badań, z zachowaniem określonego normatywnie trybu. Stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu, ważną zatem rzeczą staje się problem nie tylko niedopuszczenia do udziału w ruchu kierujących osób niemających wymaganego stanu zdrowia, ale także eliminowanie z ruchu tych, którzy utracili warunki zdrowotne po uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów lub u których przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów nie zostały ujawnione w toku badania przed wydaniem prawa jazdy. [R.A. Stefański Komentarz Prawo o ruchu drogowym, Dom Wydawniczy ABC 2005, str. 800, 663-670]. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymywały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należało ustalić, czy określone w art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym standardy zostały zachowane. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał ustalono, iż skarżący posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii A,B,B+E,C,C+E,T, potwierdzeniem czego stanowił dokument prawa jazdy. Wskutek uzyskania informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu, decyzją Starosty skarżący został skierowany badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Decyzji tej skarżący nie zaskarżył, stąd stała się ostateczną. W wyniku przeprowadzonego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym badania, uprawniony lekarz z W. Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K. stwierdził u skarżącego istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie wszystkich możliwych do uzyskania kategorii. Skarżący nie skorzystał z możliwości złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego i orzeczenie to stało się ostateczne. W takiej sytuacji obowiązkiem starosty stało się wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami we wskazanym w orzeczeniu lekarskim zakresie. Podstawę wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiło orzeczenie lekarskie, będące środkiem dowodowym mającym cechy dokumentu urzędowego zgodnie z art. 76 §2 k.p.a., tym samym korzystającym z domniemania prawdziwości. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału wynika, że okoliczności potwierdzone tym orzeczeniem lekarskim znajdują potwierdzenie w innych załączonych do akt sprawy dokumentach, nigdy nie były przez skarżącego kwestionowane, jak również nie budzą wątpliwości Sądu. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu. Rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na sposób załatwienia niniejszej sprawy. Z tych przyczyn uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z §18 ust. 1 pkt 1c) oraz § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ A.Zieliński /-/ J.Szaniecka MK