II SA/Po 230/18

Dnia 8 lutego 2019 roku Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki części budynku postanawia przyznać radcy prawnemu B. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej przed sądem pierwszej instancji opłatę w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]), podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]) /-/ R. Talaga Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2018 roku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił D. A. od kosztów sądowych i ustanowił dla niej radcę prawnego jako pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 28 maja 2018 roku Wicedziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. wyznaczyła radcę prawnego W. K. jako pełnomocnika skarżącej z urzędu. Pismem z dnia 20 czerwca 2018 roku Wicedziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. wyznaczyła radcę prawnego B. K. jako pełnomocnika skarżącej z urzędu w miejsce wyznaczonego wcześniej radcy prawnego W. K. Z akt sprawy wynika, że na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w dniu 7 listopada 2018 roku stawił się radca prawny M. T. z pełnomocnictwem substytucyjnym radcy prawnego B. K., który poparł skargę oraz wniósł o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one pokryte nawet w części. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat lub radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów lub radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W tym względzie należy zaznaczyć, że szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1715), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 roku. Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2016 roku opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł c) w innej sprawie – 240 zł. W rozpoznawanej sprawie, wyznaczony z urzędu pełnomocnik zapewnił skarżącej reprezentację podczas rozprawy przed sądem wspierając jednocześnie argumentację zawartą w przedmiotowej skardze. Uwzględniając rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika z urzędu (§ 4 ust. 2 rozporządzenia z 2016 roku), należało przyznać za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu stronie skarżącej przed sądem pierwszej instancji opłatę w wysokości [...] zł zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia z 2016 roku. Opłatę za udzielenie pomocy prawnej stronie skarżącej podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o kwotę [...] zł. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) oraz § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z 2016 roku, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga