II SA/Po 232/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego; postanawia oddalić wniosek. /-/ B. Drzazga A. G., reprezentowana przez r. pr. L. R., wnosząc w dniu 9 lutego 2018 r. skargę do tutejszego Sądu na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 8 stycznia 2018 r. nakazującą jej i jej mężowi doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany pomieszczenia kuchennego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w G. , od strony południowo-wschodniej poprzez zamurowanie otworu okiennego, zwróciła się również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach tego wniosku pełnomocnik skarżącej powołał się na nieodwracalny charakter nałożonego obowiązku przywrócenia ściany do stanu poprzedniego i zamurowania otworu okiennego, a także na okoliczność wywołania znacznej szkody w majątku skarżącej. Wskazał też, że skutków wykonania tej czynności nie da się naprawić inaczej niż poprzez wykonanie prac od podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie na podstawie wniosku skarżącego oraz materiału dowodowego sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (zob. np. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 495/04, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi powołać okoliczności uzasadniające twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest zatem wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Lakoniczne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego uwzględnienie. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OZ 866/16, Lex nr 2103861). Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki z powyższego przepisu. Zważyć należy, że na podstawie zaskarżonej decyzji skarżąca i jej mąż zostali zobowiązani do doprowadzenia do stanu poprzedniego ściany pomieszczenia kuchennego budynku mieszkalnego poprzez zamurowanie otworu okiennego. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił poprzedzającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] 2017 r. i nałożył ów obowiązek. Tymczasem organ I instancji w swej decyzji stwierdził wykonanie nałożonego wcześniej obowiązku zastąpienia okna w ścianie pomieszczenia kuchennego od strony południowo-wschodniej nierozerwalnym naświetleniem z zachowaniem gabarytów istniejącego otworu okiennego. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek zamurowania otworu okiennego ma charakter nieodwracalny, powoduje, że konieczne jest wykonanie prac w całości od podstaw. Nadto wywoła znaczną szkodę w majątku skarżącej. W ocenie Sądu przy rozpatrywaniu niniejszego wniosku należy rozważyć przedstawioną argumentacją pełnomocnika skarżącej odnoszącą się do nałożonego obowiązku, w świetle aktualnego stanu faktycznego przedmiotowego budynku mieszkalnego w zakresie otworu okiennego znajdującego się od strony południowo-wschodniej. Z akt administracyjnych I instancji wynika, że A. i S. G. wykonali nałożony nań obowiązek tj. wykonali od strony południowo-wschodniej jedno nierozerwalne naświetle o wymiarach 131x116 cm, w miejscu istniejącego okna oraz przenieśli okno ze ściany południowo-wschodniej na ścianę północno-wschodnią o wymiarach 143x116 cm (protokół oględzin z 1.06.2017 r.). Zatem nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek zamurowania otworu okiennego oznacza faktycznie zamurowanie samego otworu oraz usunięcie z niego wstawionego naświetla o wymiarach 131x116 cm. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się z ryzykiem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani poniesienia przez skarżącą znacznej szkody. Co do niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stwierdzić należy, że przesłanka to nie została spełniona o tyle, że brak jest przeszkód, by po ewentualnym zamurowaniu przedmiotowego otworu okiennego wraz z uprzednim usunięciem naświetla, otwór ten odtworzyć i ponownie wstawić naświetle. Pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił też, by wykonanie obowiązku polegającego na zamurowaniu otworu okiennego wiązało się z ryzykiem poniesienia przez skarżącą znacznej szkody. W szczególności nie skonfrontował ewentualnego kosztorysu prac budowlanych związanych z wykonaniem obowiązku z sytuacją dochodową i majątkową skarżącej. W związku z powyższym Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga