II SA/Po 233/13

Dnia 22 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] stycznia 2013r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...], Wójt Gminy S. na podstawie art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82 i art. 85 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 nr 199 poz. 1227 z późn. zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) ustalił na rzecz P. w S. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie dwóch wież elektrowni wiatrowych o mocy w zakresie 0,8-2 MW, zlokalizowanych na działce nr [...], [...], [...] i [...], obręb B., gmina S.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2012 r. P. złożyła wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji. Planowane przedsięwzięcie zalicza się w świetle cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego organ zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi pismem z dnia [...] marca 2012 r., znak [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że przeprowadzenie wspomnianej oceny jest wymagane podobnie jak sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał natomiast, że nie ma potrzeby przeprowadzenia rozważanej oceny. Wobec tego organ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...], stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W dniu [...] kwietnia 2012 r. inwestor przekazał raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Organ zaznaczył ponadto, że uzyskano pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2012 r., znak [...], oraz uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...]. W dniu [...] czerwca 2012 r. wpłynęło pismo mieszkańców Ł. i S., krytycznie odnoszące się do planowanego przedsięwzięcia z powodu niewielkiej odległości planowanych elektrowni wiatrowych od granicy działki jednej ze stron oraz niekorzystnego wpływu funkcjonowania farm wiatrowych na komfort mieszkańców (duże natężenie hałasu, pogorszenie walorów widokowo-krajobrazowych terenu, spadek cen nieruchomości i negatywny wpływ na przyrodę). Z uwagi na zainteresowanie społeczności lokalnej planowaną inwestycją w dniu [...] września 2012 r. odbyła się rozprawa administracyjna, a następnie w dniu [...] października 2012 r. odbyło się zebranie wiejskie, w trakcie których poruszono kwestię utraty wartości gruntów oraz uciążliwości generowanych przez planowaną elektrownię wiatrową. W tej sytuacji organ stwierdził, że posiadane informacje pozwalają określić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Z uwagi na odległość inwestycji od najbliższej zabudowy (500 m) zasięg oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowej nie powinien przekraczać wartości krytycznej w porze dziennej i nocnej w rejonie terenów zabudowy mieszkaniowej. Nie przewiduje się oddziaływania inwestycji na powierzchnię ziemi oraz na glebę w fazie eksploatacji. Organ dodał przy tym, że dla terenu planowanej inwestycji nie obowiązuje żaden plan miejscowy, a przedsięwzięcie zlokalizowane jest w odległości ok. 10 km od obszaru specjalnej ochrony PLB00002 Dolina Środkowej Warty i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty PLH300009 Ostoja Nadwarciańska. Biorąc pod uwagę zastrzeżenia zgłoszone przez mieszkańców, organ nałożył na inwestora wymóg zastosowania rozwiązań eliminujących uciążliwość akustyczną poprzez montaż mat wygłuszających. Kwestia spadku wartości nieruchomości nie była natomiast przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Ponadto organ zauważył, że w pobliżu inwestycji występuje mało urozmaicony świat zwierzęcy, a intensywna gospodarka rolna i mała powierzchnia lasów nie sprzyja jego rozwojowi. Tereny wokół wieży elektrowni będą, jak dotychczas, użytkowane rolniczo z wyłączeniem obszaru znajdującego się bezpośrednio pod zabudową techniczną urządzeń elektrowni i niewielkiej strefy wokół niej oraz drogami dojazdowymi. Zlokalizowanie elektrowni wiatrowych w krajobrazie rolniczym jest najbardziej optymalnym rozwiązaniem dla populacji ptaków lęgowych i nietoperzy ze względu na niską liczbę gatunków występujących w takim środowisku. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. M. K. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., zarzucając jej naruszenie (1) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niewłaściwe określenie podstawy prawnej zaskarżonego aktu, (2) art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i (3) art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niewyrażenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji własnego stanowiska w kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, a zamiast tego przedstawienie przez organ I instancji jedynie w sposób opisowy stanu faktycznego sprawy, W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ I instancji nie określił dokładnie w podstawie prawnej, jakiego rodzaju przedsięwzięcia dotyczy decyzja z dnia [...] listopada 2012 r. Ponadto, Wójt Gminy S. nie uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu całości zgromadzonego materiału dowodowego, dokonując jego pobieżnej oceny. Z akt sprawy wynika bowiem, że na terenie inwestycji występują liczne siedliska dzikiej zwierzyny, tj. lisy, sarny, kuropatwy, zające, przepiórki, bażanty i czajki. Z kolei w raporcie oddziaływania na środowisko wskazano, że na poruszanym terenie pojawił się także dzik, borsuk, kuna, tchórz, łasica i gronostaj. Wójt Gminy S. poprzestał natomiast jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu, że świat zwierzęcy w pobliżu inwestycji jest nieurozmaicony. Takie ujęcie należy w konsekwencji uznać za niezadowalające. Tym bardziej, że analizie powinno być poddane nie tylko bezpośrednie, lecz także pośrednie (okazjonalne) oddziaływanie na środowisko danego przedsięwzięcia. Co więcej, kwestionowana decyzja rozwiązuje jedynie ogólnikowo kwestie uciążliwości inwestycji dla otoczenia. Tym bardziej, że z treści zaleceń sformułowanych wobec inwestora nie wynika, w jaki sposób ma on uczynić im zadość. Z kolei dopuszczenie możliwości przesunięcia turbin do 50 m od wskazanych współrzędnych stanowi odstąpienie od ustalonych wcześniej warunków i daje możliwość inwestorowi stosowania pewnego rodzaju luzu decyzyjnego przy realizacji inwestycji. Nie dokonano poza tym analizy rzeczywistego poziomu hałasu generowanego przez elektrownie wiatrowe. Problem emisji infradźwięków nie jest przy tym rozwiązany przy tym rozwiązany za pomocą montażu mat wygłuszających. Organ I instancji nie wskazał bowiem, czy maty te mają zainstalowane na obszarach rolniczych czy na terenie zabudowy mieszkaniowej, ani też nie wyjaśnił, czy inwestor ma obowiązek wykonania tych mat po realizacji inwestycji czy jeszcze przed jej realizacją. Tym samym Wójt Gminy S. nie odniósł się w sposób całościowy do oddziaływania przedmiotowej inwestycji, ograniczając się w tej mierze przede wszystkim do analizy raportu. Wreszcie, organ I instancji nie uwzględnił w dostatecznym stopniu wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Konieczne było zatem wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. W ramach tego postępowania ustala się z kolei i ocenia bezpośredni oraz pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie pomiędzy nimi, oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko szkodliwych czynników. Akt ten powinien mieć charakter kompleksowy, pozwalający na zdobycie pełnej wiedzy o środowiskowych skutkach przedsięwzięcia. W ramach postępowania w niniejszej sprawie przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko w oparciu o przedłożony przez inwestora raport. Ponadto, uzyskano niezbędne uzgodnienia i opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Analizując materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, organ odwoławczy nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania decyzji z [...] listopada 2012 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego, podstawa prawna decyzji organu I instancji zostało bowiem podana w sposób prawidłowy, a omawiane przedsięwzięcie zostało dokładnie wskazane przez odwołanie się do § 3 ust. 1 pkt 6 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Ponadto, najbliższy obszar chroniony oddalony jest o 10 km w kierunku południowym – obszar specjalnej ochrony ptaków PLB300002 Dolina Środkowej Warty oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Ostroja Nadwarciańska PLH300009, – a w kierunku północnym – Pojezierze Gnieźnieńskie PLH3000026. Organ I instancji prawidłowo zastosował także art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, prowadząc od początku postępowanie dla przedsięwzięcia zakwalifikowanego jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do zarzutu niekompletności ustaleń faktycznych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na przeprowadzenie rozprawy w dniu [...] września 2012 r. przez organ I instancji, mimo że wspomniany organ nie był do tego zobowiązany. Jednocześnie, powyższa rozprawa niewątpliwie służyła realizacji zasady praworządności (art. 7 k.p.a.), pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.), udziału społeczeństwa (art. 10 k.p.a.) i przekonywania (art. 11 k.p.a.). Podobnie należy też ocenić zwołanie zebrania wiejskiego w dniu [...] października 2012 r. Z raportu przedłożonego przez inwestora wynika zarazem, że realizacji planowanej inwestycji nie spowoduje zmian użytkowania terenu inwestycji oraz działek sąsiednich. Nie będzie ona też wymagała usunięcie drzew i krzewów. Działanie instalacji nie wpłynie również na wzrost zanieczyszczeń (w tym hałasu) emitowanych do środowiska poza dopuszczalny zakres. Działki, na których planuje się wykonanie omawianego przedsięwzięcia, są obecnie wykorzystywane rolniczo w kierunku produkcji roślinnej, a najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej znajdują się 550 m od planowanej inwestycji. Organ I instancji nałożył ponadto szereg obowiązków na inwestora, mających na celu ograniczenie negatywnego oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia. Co więcej, wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie został zweryfikowany rzeczywisty poziom hałasu emitowanego przez elektronie wiatrowe. Jak wynika bowiem z raportu, usytuowanie planowanej inwestycji oraz jej skala sprawiają, że nie przewiduje się jej ujemnego wpływu na siedliska przyrodnicze lub siedliska roślin i zwierząt, dla których obszary te zostały wyznaczone, pogorszenia integralności tych obszarów lub ich powiązania z innymi obszarami. Nie przewiduje się również zmiany kierunku dotychczasowego użytkowania terenu, a zatem prawidłowe funkcjonowanie inwestycji nie będzie miało dużego wpływu na występujące w okolicy zwierzęta. Zaproponowana lokalizacja nie odznacza się też żadnymi szczególnymi wartościami dla ptaków i nietoperzy w porównaniu z innymi terenami niżu Polski. Postawienie elektrowni może się wiązać co najwyżej z unikaniem części terenów w ich pobliżu przez zwierzęta. Podobnie nietrafny okazał się zarzut nieprecyzyjnego określenia lokalizacji planowanej inwestycji. Dopuszczenie możliwości przesunięcia turbin do 50 m od wskazanych współrzędnych wynika bowiem z nieznanych warunków geologicznych. Tym samym organ II instancji uznał, że spełnione zostały wszystkie wymogi niezbędne do wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dodało zarazem, że taki akt nie wpływa na sposób i zakres wykonywania prawa własności właścicieli nieruchomości sąsiednich względem terenu inwestycji, gdyż pozwala on jedynie na przejście do następnego etapu procesu budowlanego. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. M. K. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie (1) art. 7, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. oraz niewyjaśnienie przez organu obu instancji w sposób dokładny i wszechstronny stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skarżący powtórzył swoją argumentację, zawartą uprzednio w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. M. K. podtrzymał swoje zarzuty podniesione w skardze z dnia [...] lutego 2013 r., wskazując zarazem dodatkowo na problem emisji hałasu oraz brak wyraźnego oznaczenia odległości, w jakiej można lokować elektrownie wiatrowe od terenów zabudowy mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r. P. w S. zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch wież elektrowni wiatrowych o mocy w zakresie 0,8-2 MW, zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...] i [...], obręb B., gmina S. (k. 1-22 akt adm. organu I instancji). Okoliczność tę należy uznać za bezsporną, gdyż nie była ona kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199 poz. 1227 z późn. zm.). Zgodnie z art. 71 powołanej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, przy czym uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog wspomnianych przedsięwzięć został przy tym określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397). Jak wynika z kolei z § 3 ust. 1 pkt 6 cytowanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczają się w szczególności instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia, a przy tym (a) lokalizowane na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. nr 151 poz. 1220 z późn. zm.) bądź też (b) o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja wyczerpywała opis § 3 ust. 1 pkt 6 powołanego rozporządzenia, zaliczając się tym samym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy należało rozważyć kwestię oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ustawodawca wskazuje przy tym w art. 63 ust. 1 wymienionej ustawy, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, zaliczanego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czyli w niniejszej sprawie – Wójt Gminy S.. Niemniej, wedle art. 64 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem wspomnianego postanowienia organ powinien zasięgnąć opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowy powiatowy inspektor sanitarny. W toku postępowania administracyjnego Wójt Gminy S. pismem z dnia [...] lutego 2012 r., znak [...], zwrócił się do organów, o jakich mowa w art. 64 ust. 1 powołanej ustawy, w celu zasięgnięcia stosownej opinii (k. 33 akt adm. organu I instancji). W odpowiedzi Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w opinii z dnia [...] marca 2012 r., znak [...], uznał, że konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania rozważanego przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, przy czym wspomniany organ wyznaczył także zakres tego raportu (k. 38 akt adm. organu I instancji). Natomiast w opinii z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. stwierdził brak potrzeby dokonywania oceny oddziaływania poruszanej inwestycji na środowisko (k. 41-43 akt adm. organu I instancji). Z tej perspektywy za trafne należy zatem uznać postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...], nakładające na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz wyznaczające zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (k. 51-53 akt adm. organu I instancji). Warto przy tym zaznaczyć, że wydając takie rozstrzygnięcie, organ I instancji kierował się w szczególności względem na (1) usunięcie wątpliwości związanych z ewentualnymi uciążliwościami generowanymi przez przedsięwzięcie i (2) zaburzenie architektury krajobrazu. W dniu [...] kwietnia 2012 r. inwestor dostarczył raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (k. 62 akt adm. organu I instancji). Analiza tego dokumentu prowadzi z kolei do wniosku, że został on sporządzony prawidłowo i przez kompetentny podmiot. Treść tego dokumentu nie budzi wątpliwości i odpowiada zakresowi wskazanemu przez Wójta Gminy S. w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r., a także wymogom określonym przez ustawodawcę w art. 66 ust. 1 i art. 67 powołanej ustawy. Z uwagi na przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczne było w myśl art. 77 ust. 1 powołanej ustawy (1) uzgodnienie warunków realizacji inwestycji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz (2) zasięgnięcie opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Wymóg ten został również zachowany w niniejszej sprawie, gdyż omawiane rozstrzygnięcie uzyskało pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] (k. 74-76 akr adm. organu I instancji), jak i zostało uzgodnione z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, co potwierdza z kolei postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...] (k. 91-95 akt adm. organu I instancji). Ponadto, zgodnie z art. 79 ust. 1 powołanej ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego prowadzi ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z materiału zebranego w aktach sprawy wynika, że powyższy wymóg został zachowany w kontrolowanym postępowaniu. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r., znak [...], Wójt Gminy S. polecił sołtysom okolicznych wsi przekazanie informacji o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania omawianej decyzji (k. 23-27 akt adm. organu I instancji). Organ I instancji przeprowadził nadto w dniu [...] września 2012 r. rozprawę administracyjną (k. 156-165 akt adm. organu I instancji), a w dniu [...] października 2012 r. odbyło się zebranie wiejskie (k. 183-189 akt adm. organu I instancji). W trakcie obrad mieszkańcy zgłosili postulaty dotyczące nadmiernej emisji hałasu oraz ewentualnego spadku wartości ich nieruchomości. Trzeba jednak zaznaczyć, że art. 79 ust. 1 cytowanej ustawy nakazuje właściwemu organowi jedynie wysłuchanie stanowiska mieszkańców i uwzględnienie go tylko w miarę możliwości. Przepis ten nie nakłada natomiast na organ obowiązku absolutnego uwzględnienia postulatów społeczności lokalnej, zwłaszcza gdy nie znajdują one szerszego oparcia w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym. Bezzasadny okazał się przy tym podnoszony przez skarżącego zarzut możliwości emisji nadmiernego hałasu przez urządzenia zainstalowane w omawianej inwestycji. Trzeba bowiem zauważyć, że normy hałasu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120 poz. 826 z późn. zm.). Zgodnie z tym rozporządzeniem dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 50 dB dla przedziału czasu równego 8 najmniej korzystnym godzinom dnia następującym kolejno po sobie, a 40 dB dla przedziału czasu równego 1 najmniej korzystnej godzinie nocy. Wartości te wynoszą dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i mieszkania zbiorowego oraz dla terenów zabudowy zagrodowej odpowiednio – 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. Tymczasem jak wynika z raportu oddziaływania na środowisko omawiana inwestycja przy maksymalnej wietrzności będzie generowała 104,6 dB, co w odległości 400 m od planowanej elektrowni wiatrowej wytworzy hałas o wartości 30 dB. Najbliższa zabudowa mieszkalna narażona na hałas znajduje się natomiast w odległości 550 m od omawianego przedsięwzięcia. Ponadto, ze względu na warunki wietrzne zakładany maksymalny czas pracy instalacji ma wynieść ok. 250 dni w roku 24 godziny na dobę; średni czas pracy będzie się natomiast wynosił ok. 120 dni. Jednocześnie, ok. 1 km w kierunku północnym od planowanej inwestycji znajduje się jeszcze jedna wieża elektrowni wiatrowej o wysokości ok. 100 m. Przy współoddziaływaniu z tą instalacja rozważana inwestycja będzie generowała 102,6 dB hałasu, a w punkcie obserwacji, oddalonym o 400 m od inwestycji – 30,2 dB. Tym samym należy stwierdzić, że rozważane przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia norm hałasu, o jakich mowa w cytowanym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. Konkluzję tę potwierdza również opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2012 r., postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r., jak i niezależna analiza zawarta w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2012 r. Z tego ostatniego dokumentu wynika bowiem, że w punktach obserwacyjnych poziom hałasu będzie wynosił 33,3-37,3 dB. Nie można zatem twierdzić w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że planowana inwestycja w sposób niedozwolony ingeruje w środowisko. Trafnie przy tym organy administracji publicznej wskazały, że kwestia spadku wartości nieruchomości nie może być rozpatrywana w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Takie zagadnienie bowiem wykracza poza zakres badania warunków, w jakich wykonania planowanego przedsięwzięcia nie będzie ingerowała w środowisko naturalne bądź ingerencja ta będzie jak najmniejsza. Wbrew zarzutom zgłoszonym w skardze Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie naruszenia art. 7, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.). Materiał dowodowy został bowiem zebrany w sposób wyczerpujący i rozważony jako całość. Organy administracji publicznej zgromadziły bowiem wszystkie niezbędne dokumenty do wydania poruszanego rozstrzygnięcia w postaci raportu oddziaływania na środowisko oraz uzgodnień i opinii właściwych organów, a także uzyskały stanowisko inwestora w kwestii kluczowych zarzutów wobec omawianego przedsięwzięcia. Do materiału dowodowego włączono również zastrzeżenia społeczności lokalnej względem planowanej inwestycji, przy czym organy administracji publicznej odniosły się w sposób wystarczający do zgłaszanych wątpliwości, starając się usunąć ewentualne niejasności, dotyczące zarówno ryzyka naruszenia dopuszczalnych norm hałasu, jak i zagrożeń dla środowiska naturalnego. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględniania skargi. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270).