II SA/Po 2330/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Asesor Sądowy Edyta Podrazik Protokolant sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2005r. sprawy ze skargi T.H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego T.H. kwotę 10zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z [...] lutego 2003r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. nakazał T. H. rozbiórkę samowolnie wzniesionego przed około 30 laty garażu drewnianego przy ul. [...] (działka nr [...]). Ustalono, że garaż jest dobudowany do budynku mieszkalnego, którego właścicielem jest M. B. Wybudowany obiekt spowodował zawilgocenie zewnętrznej ściany budynku, co jest niedopuszczalnym pogorszeniem warunków zdrowotnych osób korzystających z pomieszczeń mieszkalnych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z [...] maja 2003r., uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, iż nie ma podstaw do przyjęcia pogorszenia warunków zdrowotnych osób zamieszkałych w sąsiednim budynku. W toku postępowania nie został jednak wyjaśniony problem zabezpieczeń przeciwpożarowych przedmiotowego garażu i to w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 232 i § 102 pkt 6). Decyzją z [...] lipca 2003r. organ nadzoru budowlanego, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. (Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm.), nakazał T. H. rozbiórkę samowolnie wzniesionego przed około 30 laty drewnianego garażu, określając termin rozbiórki – [...] sierpień 2003r. Ustalono, że garaż zbudowany z drewnianych bali i desek (dach przykryty papą) narusza wymogi przepisów § 232 i § 102 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdyż nie został wykonany z materiałów niepalnych i nie posiada instalacji przeciwpożarowej. Zaskarżona decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia terminu wykonania rozbiórki i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałym zakresie utrzymał tę decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem, a w szczególności powołanymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. T. H. wniósł skargę. Podał, iż wzniesiony obiekt nie jest trwale związany z gruntem i dlatego nie dotyczą go przepisy prawa budowlanego. Wskazał, iż zaskarżone decyzje błędnie powołują się na przepisy techniczne, które odnoszą się do nowo stawianych obiektów. Wyjaśnił także, iż od sąsiedniego budynku garaż oddzielony jest ścianą z cegieł i stąd nie zachodzi zagrożenie pożarowe, o czym świadczy pozytywna opinia Państwowej Straży Pożarnej przedstawiona organowi nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzją nakazano T. H., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r. Nr 38 poz. 229 ze zm.), rozbiórkę garażu wzniesionego przed około 30 laty na działce nr [...] przy ul. [...] w O. Przepis art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 1994r. Nr 89 poz.414 ze zm.) stanowi, iż w sprawach rozbiórki (art. 48) obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r., który stanowi podstawę rozstrzygnięcia organów administracji określa, iż obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają rozbiórce, gdy stwierdzone zostanie, że obiekt budowlany powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia. Z powyższego uregulowania prawnego wynika, iż nakaz rozbiórki dotyczy obiektów wybudowanych niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy. Tymczasem organy administracji obu instancji powołały się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 232 ust. 1 i § 102 pkt 6), a nie na obowiązujące przepisy w okresie budowy garażu to jest "przed około 30 laty", jak ustalono w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Zaskarżone decyzje naruszają zatem przepis prawa materialnego (art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974r., które miało wpływ na wynik sprawy. Jeżeli obiekt wybudowano istotnie niezgodnie z przepisami i nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, to należy rozważyć konieczność wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 prawa budowlanego z 1974r.). Stwierdzone aktualnie nieprawidłowości w zakresie ochrony zabezpieczeń przeciwpożarowych wybudowanego garażu uprawniają organ administracji do wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 66 prawa budowlanego z 1994r. Przepis ten ma na celu utrzymanie substancji budowlanej w odpowiednim stanie i umożliwia organowi administracji podejmowanie działań służących zapewnieniu prawidłowego utrzymania obiektu. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazać należy, iż niewątpliwe jest, że przedmiotowy garaż jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. Podnoszone, więc w tym zakresie przez skarżącego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Z tych powodów, na podstawie przepisu art.145 § 1 pkt 1a i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270), orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II-im traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek MarK